[Fic - KhunWoo] Shadow Lover : Chapter 7

posted on 04 Jan 2014 23:12 by talingping-fiction in LongFiction directory Fiction

Title :  Shadow Lover

Author :talingping

Fandom : 2PM

Paring :Nichkhun x Wooyoung

Romantic Drama


 


 

 

ภาพเบื้องหน้านิชคุณมืดมิดราวกับโลกทั้งใบราดรดด้วยน้ำหมึกสีดำสนิท

 

 

สัญญาณเดียวที่บ่งบอกว่า ในตอนนี้เขามีชีวิตอยู่ใต้แสงฉานของดวงตะวัน มิได้มืดมิดดับแสงเหมือนดวงตาทั้งสองข้างของเขา ก็คือไอร้อนบางเบาที่แขนของเขาสัมผัส

 

 

ชายหนุ่มเงี่ยหูฟังเสียงแผ่วเบาคล้ายเสียงกระซิบของสายลม ขณะนั่งอยู่บนรถเข็นที่โย่วหลงเข็นให้เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ พลางสูดดมกลิ่นหอมของมวลดอกไม้ที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นกรุ่นของใบไม้ ใบหญ้าที่ชวนให้นึกถึง โบซอง สถานที่กลางป่าสนซีดาร์อันรกครึ้มซึ่งเปรียบเสมือนบ้านของเด็กกำพร้าอย่างเขา “บ้าน” ซึ่งเขาและพี่ยองบุนช่วยกันสร้างบนพื้นดินรกร้างของตระกูลจนกลายเป็นไร่ชาอันโด่งดัง

 

 

ทว่าในตอนนี้…บ้านของเขาได้จมหายอยู่ใต้ดินโคลนเสียแล้ว

 

 

ความปวดร้าวแทรกผ่านร่างกายไปยังหัวใจที่เต้นอยู่อย่างอ่อนแรง ความมุ่งมั่น ตั้งใจมาเกือบสิบปีสูญสลายหายไปในชั่วข้ามคืน


เขาต้องไม่อ่อนแอ 

 

 

นิชคุณคิดขณะที่ตัวเองกำลังจมจ่ออยู่กับความทุกข์ เขาเผชิญกับปัญหาและความยากลำบากมานับครั้งไม่ถ้วน ไม่เคยมีปัญหาใดในไร่ที่เขาแก้ไขไม่ได้ ครั้งนี้ก็เช่นกัน ทุกอย่างมันต้องผ่านไปได้ แม้เขาจะยังมองไม่เห็นทางใดก็ตาม

 

 

มองไม่เห็นแม้กระทั่ง...แสงสว่าง

 

 

แต่ในความเลวร้ายนั้น นิชคุณก็พบว่ายังมีโชคดีอยู่บ้างที่ไม่มีใครบาดเจ็บสาหัส  รีสอร์ตบนเชิงเขาที่เพิ่งทำรายได้ให้ไม่กี่ปี ไม่ได้รับผลกระทบเนื่องจากอยู่อีกด้านหนึ่งของไร่  

 

 

ทว่าเรื่องที่จุนโฮเล่าให้เขาฟังตอนที่แอบมาเยี่ยมเขาวานนี้ทำให้เขาหนักใจมากขึ้น


“คุณฮยอนซอกสั่งห้ามไม่ให้พวกเรามาเยี่ยมนายครับ..แล้วยังเอาคนจากไหนไม่รู้เข้าไปรื้อค้นในไร่ด้วย พวกคนงานไม่พอใจที่คุณฮยอนซอกตัดเงินพวกเรา แต่ว่าคุณคิมมินจุนไปช่วยพูดให้ ตอนนี้พวกเราลำบากกันมาก พวกเราคิดถึงนายกันมากนะครับ อยากให้นายกลับไปที่ไร่เร็ว ๆ” 

 

 

เขาเองก็อยากกลับไปที่ไร่ ไปจัดการปัญหาทุกอย่างที่ค้างคาให้จบสิ้นเสียที

 

 

ชายหนุ่มไม่แปลกใจเลยสักนิดถ้าจางฮยอนซอกจะรีบจัดการไร่นั้นอย่างรวดเร็วเมื่อมีโอกาส ถึงแม้ว่าในทางกฎหมายลูกชายคนโตของตระกูลจางจะไม่สามารถทำอย่างที่ตัวเองต้องการมาตลอดเพราะพี่ยองบุนปิดทุกช่องทางที่คิดว่าฮยอนซอกจะสามารถเข้ายึดครอง แต่พี่ยองบุนก็จัดการอุดรูรั่วทุกอย่าง ครั้งนี้จะเป็นโอกาสเดียวที่พี่ฮยอนซอกจะไม่ปล่อยให้หลุดมือแน่นอน และดูเหมือนว่าในขณะนี้จางฮยอนซอกจะรีบลงมือก่อนที่เขาจะออกจากโรงพยาบาลด้วยซ้ำ


“ฉันเกลียดที่นั่น เกลียดไอ้ไร่บ้า ๆ นั่น รวมทั้งแกด้วย” 

 

 

สายลมเย็นไม่อาจพัดไอร้อนในหัวใจของเขาให้คลายลงได้ ภาระหน้าที่ และความรับผิดชอบที่เขาแบกรับไว้พร้อมกับคำสัญญาหนักอึ้งอยู่บนบ่ามานานหลายปี แม้เหน็ดเหนื่อย ทดท้อ แต่ก็ไม่เคยคิดจะทิ้งคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับพี่ยองบุนและพี่เยอึน พี่ชายกับพี่สะใภ้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

 

 

ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะ สัมผัสถึงก้อนเนื้ออันแห้งผากในหน้าอกของตน ลืมภาระหน้าที่ ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง ในโลกมืดที่เขาอาศัยอยู่ ลืมไปด้วยว่ามีโย่วหลงคอยดูแลอยู่ข้างเขาในตอนนี้

 

 

เขาปล่อยให้อดีตเข้าครอบงำหัวใจอันเต็มไปด้วยบาดแผลอีกครั้ง

 

 

เมื่อนึกย้อนกลับไป นิชคุณยอมรับว่าการกระทำของตัวเองเป็นเรื่องไม่เหมาะไม่ควร เขาไม่ควรล่วงเกินอูยอง ไม่ควรแม้กระทั่งรัก ทั้งที่เขามีวุฒิภาวะและอายุมากกว่าหลานชายถึงสิบปี แต่เขาก็ไม่สามารถหักห้ามใจตัวเอง ปล่อยให้อารมณ์ปรารถนาเข้าครอบงำและชักพาให้เราสองคนเตลิดไปไกล


“แกมันเลว เสียแรงที่ฉันเห็นแกเป็นน้องชายแท้ ๆ แกทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจที่พี่มีให้กับแกได้ยังไง” 

 

 

ตั้งแต่จำความได้ เขาชาชินกับถ้อยคำรุนแรงที่ถูกด่าทอจากคนรอบข้าง ดูหมิ่นว่าเป็นเพียงเด็กกำพร้า ไม่รู้แม้กระทั่งพ่อแม่ตัวเองเป็นใคร แต่ไม่มีครั้งไหน ที่เขาเจ็บปวดได้เท่าครั้งนี้ ครั้งที่พี่ยองบุนตะโกนด่าใส่หน้าเขาว่าเป็นคนเลว ทำให้คนที่เห็นเขาเป็นน้องชายแท้ ๆ ต้องผิดหวัง เสียใจ


“ผมขอโทษ ...ผมรักอูยอง ผมรักเขา...” 

 

 

แม้ว่าเหตุการณ์ในวันนั้นจะผ่านไปนานหลายปี แต่เขาไม่เคยลืมว่า ตัวเองได้ทำลายอนาคตอันสดใสของเด็กคนนึงเพราะคำรักเพียงคำเดียว แม้สิ่งที่ทำลงไปจะเกิดจากความรักอันบริสุทธิ์ที่เขามีต่ออูยองก็ตาม

 

 

ดวงตาเขาคงมืดบอดเสียตั้งแต่ตอนนั้น มืดมิดจนทำผิดอย่างแสนสาหัสกับเด็กน้อยที่เขาเฝ้าเลี้ยงดูทะนุถนอมมาแต่เล็ก นำสิ่งที่เขาเรียกมันว่า ความรัก ไปผูกมัดกับเด็กน้อยในวัยเพียงสิบสามปี ซึ่งเขาเองก็ไม่รู้ว่าตอนนั้นอูยองรักเขาหรือไม่ ที่อูยองยอมเขาเพราะความไร้เดียงสา หรือเพราะความรักที่เรามีต่อกัน แต่เพราะดวงตาของเขามืดบอดเสียจนมองไม่เห็นสิ่งใด ถูกหรือผิด เขาจึงได้ใช้ความไร้เดียงสาของอูยองสนองต่อความรักของตัวเอง

 

 

ความผิดบาปในครั้งนั้น คงทำให้เขาถูกพระเจ้าลงโทษ จะตายก็ไม่ตาย ต้องมีชีวิตอยู่อย่างคนเป็น ทนทุกข์ทรมานไม่ต่างจากคนตายเพื่อให้จดจำทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเคยทำลงไปกับอูยอง

 

 

แม้ในขณะนี้เขาจะตาบอด แต่ภาพของอูยองยังกระจ่างชัดในความทรงจำ ยังจำได้แม้กระทั่งสีหน้าหลานชายที่เขารักตั้งแต่ครั้งเยาว์วัยเมื่อคราวพบกันเมื่อครั้งสุดท้ายที่เมือง East End การต้องแสดงความเฉยชา ไม่รับรู้ถึงความเจ็บปวดของอูยองเป็นสิ่งที่ทรมานจิตใจเขาเหลือเกิน


อาขอโทษ... 

 

 

คำพูดเดียวที่เขาพร่ำพูดกับตัวเองเพียงลำพังครั้งแล้วครั้งเล่า คำพูดเดียวที่เขาไม่กล้าบอกกับอูยอง เฝ้าแต่ภาวนาให้อูยองยกโทษให้กับการกระทำของเขา วิงวอนให้อูยองยกโทษกับความผิดที่เขาก่อขึ้นและสร้างความผิดหวังเสียใจให้กับคนที่รักเขาทั้งสองคน

 

 

หลังจากพี่ยองบุนรู้เรื่องของเขากับอูยอง พี่ยองบุนโกรธจัดและจัดการแยกเราสองคนออกทันทีโดยการส่งอูยองไปเรียนโรงเรียนประจำในเมืองโดยไม่อธิบายเหตุผลใด ๆ ให้อูยองเข้าใจ ส่วนเขาถูกส่งให้ไปทำงานในไร่ผลไม้อีกฟากหนึ่งของหุบเขาโดยห้ามกลับมาที่ไร่อีก เกือบหนึ่งปีหลังจากที่เขาไปอยู่ที่นั่น เขาไม่เคยรู้ข่าวคราวอูยองเลย แม้เขาจะลอบเข้าไปในไร่หลายครั้ง แต่ก็ไม่เคยเจออูยองถูกสั่งห้ามกลับบ้าน กระทั่งทนายความเก่าแก่ของตระกูลมาพบเขาพร้อมกับข่าวการเสียชีวิตของพี่ยองบุน

 

 

การตายของพี่ยองบุนสร้างความเสียใจให้กับเขา ไม่มีความสูญเสียครั้งใดเจ็บปวดได้เท่าครั้งนี้ ยิ่งเขาเห็นอูยองร้องไห้เสียใจเพราะการจากไปของบิดา ยิ่งทำให้เขาเจ็บปวด ที่ไม่อาจอยู่เคียงข้างคอยปลอบประโลม ให้อูยองคลายความทุกข์โศก ทำได้เพียงยืนมองอยู่ห่าง ๆ เท่านั้น

 

 

และแล้วเหมือนโชคชะตาก็เล่นตลกกับเขาอีกครั้ง เมื่อพินัยกรรมของพี่ยองบุนแต่งตั้งเขาเป็นผู้จัดการมรดกของบุตรชายเพียงคนเดียวท่ามกลางเสียงคัดค้านของเครือญาติ ทว่าก็ไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งที่พี่ยองบุนตั้งใจทำได้ เขาได้เป็นผู้จัดการไร่ เป็นผู้ดูแลทรัพย์สินทั้งหมดของอูยอง และจดหมายสั่งเสียฉบับหนึ่ง

 

 

เมื่อเขาอ่านจดหมายฉบับนั้นแล้ว เขาจึงเข้าใจว่าที่พี่ยองบุนไปพบเขาที่ไร่ผลไม้และพูดกับเขาในครั้งสุดท้ายที่เราพบกันนั้นหมายความว่าอย่างไร


“อย่า..ให้อูยองกลับมาที่นี่อีก..”

 

 

เขาสัญญากับตัวเองตั้งแต่ครั้งนั้นว่า ชีวิตที่เหลืออยู่ของเขาจะมีไว้เพื่อปกป้องจางอูยอง หลานชายที่รักของเขา

 

 

หลังจากนิชคุณกลับเข้ามาในไร่โบซองเพื่อจัดการทุกอย่างในไร่ เขาตัดสินใจส่งจางอูยองไปอังกฤษทันทีโดยไม่มีคำร่ำลา เพราะเขาไม่อาจทนเห็นน้ำตา ความเสียใจของอูยองได้อีกต่อไป ยิ่งดึงดันดื้อรั้น ยิ่งจะรังทำให้ต้องเจ็บปวด และยิ่งรู้ว่าโบซองหรือกระทั่งเกาหลีก็ไม่อาจปลอดภัย เขาจึงเร่งส่งอูยองไปอังกฤษให้เร็วที่สุด


“ผมเกลียดอา เกลียด ทำไมอาต้องทำกับผมอย่างนี้ ทำไม” 


..เพราะอารักเธอ..อูยอง..เพราะรัก อาถึงต้องทำอย่างนี้... 

 

 

ตั้งแต่อูยองถูกส่งตัวไปอังกฤษ เด็กน้อยที่เขารักจนหมดใจก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากเด็กร่าเริงสดใส กลายเป็นคนเย็นชา ก้าวร้าว ทะเลาะวิวาทกับคนอื่นไปทั่ว ทำตัวเหลวแหลก ไม่แคร์สายตาใครแม้กระทั่งเขา...ความเปลี่ยนแปลงของอูยองทำร้ายหัวใจของเขาจนเจ็บปวด

 

 

ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าอูยองเปลี่ยนไปเพราะใคร ทำตัวแบบนั้นไปเพื่ออะไร แต่เขาก็ทำเป็นไม่รับรู้ ไม่สนใจ ด้านชา จนเหมือนไม่มีหัวใจ ต้องทนทำเหมือนคนที่ไม่เคยมีความผูกพันลึกซึ้งใด ๆ ต่อกัน เขาไม่อาจแสดงต่อหน้าอูยองได้ว่า ความรักที่เคยมีต่อกันนั้นไม่เคยแปรเปลี่ยนไปแม้แต่น้อย

“แกต้องให้โอกาสอูยอง ปล่อยให้อูยองไปเจอสิ่งที่เด็กวัยเดียวกันต้องเจอ ถ้าอูยองมีความรู้สึกแบบเดียวกับที่แกรู้สึก วันนั้นอูยองจะกลับมาหาแกเอง โดยที่ฉันจะไม่ห้ามอะไรแกสองคนอีก”

 

 

เขาทำตามคำขอร้องพี่ยองบุน คำขอร้องก่อนตายที่เป็นเหมือนดั่งลวดหนามรัดหัวใจของเขามาตลอดแปดปี เขามีชีวิตอยู่เพียงเพื่อทำตามคำสัญญาเพราะความรักที่มีต่อจางอูยองเพียงคนเดียวเท่านั้น

 

 

เขาเคยนึกย้อนกลับไปคิดถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้นซ้ำ ๆ หลายครั้ง และถามคำถามเดิม ๆ ยามเมื่อเขาอยู่ตามลำพังว่า ถ้าเขาย้อนเวลากลับไปได้ เขาจะยังทำเหมือนในครั้งนั้นหรือไม่...ยังรัก ยังอยากครอบครองในตัวหลานชายคนเดียวอยู่หรือเปล่า

 

 

ชายหนุ่มหลุดจากเงาในอดีตที่คลี่คลุมหัวใจของเขามาเนิ่นนานเมื่อเขารู้สึกว่าโย่วหลงเขยิบมานั่งใกล้ ๆ  นิชคุณพยายามคลายความเจ็บปวดที่บีบรัดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก สูดลมหายใจลึกเมื่อโย่วหลงคลุมผ้าบนไหล่ของเขา

 

 

ลมหายใจเบาบางของโย่วหลงรดรินอยู่ใกล้เขาเสียจนทำให้เขานึกถึงลมหายใจของ...อูยอง 

 

 

ลมหายใจอบอุ่นที่เขาเฝ้าทวิลหามาเนิ่นนาน

 

 

ชายหนุ่มบีบมือโย่วหลงเมื่อฝ่ามือเด็กหนุ่มบีบบนบ่าเขาเบา ๆ อย่างห่วงใย  ปลายนิ้วของเขาสะดุดเข้าเข้ากับโลหะเย็นลื่นบนนิ้วโย่วหลง


..คงเป็นแหวน...นิชคุณคิดพลางในใจ

 

 

และพลันในเวลานั้นเองคำตอบเดียวที่กระซิบอยู่ข้างหูก็ตอบคำถามที่วนเวียนอยู่ในความคิดเขา

 

 

ไม่ว่าจะย้อนกลับไปอีกสักกี่ครั้ง เขาก็ยังทำเหมือนเดิม...

 

 

 to be continue

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

อาคุณยังนักเหมือนเดิม รอวันที่จะกลับมารักกันอีกครั้ง ในไร่ชาที่เขียวขจี ㅠ-ㅠ

#3 By anty LOVE taec Two on 2015-09-15 00:15

เมื่อไรอาหลานจะเข้ามใจกันสักที
อาคุณก็รักหลานมากกกกก ยอมทุกอย่าง
อยากให้สองคนได้คุยกัน ปรับความเข้ามใจกัน
แล้วพ่ออูยองรู้อะไรอ่าาาาา อยากรู้บ้าง
ทำไมให้ยองไปไกลจัง ใครจะทำไรยองเนี่ยยย

#2 By kw on 2014-01-06 01:41

ดีใจที่ไรท์กลับมาอัพอีก ว่าแต่มีความลับอะไรซ่อนอยู่นะ
ใครจะทำร้ายอูยองเหรอเนี่ย ถึงต้องส่งให้ไปอยู่ไกลๆแบบนั้นอ่ะ
อยากให้อาหลานเค้าปรับความเข้าใจกันจังเลย
รออ่านตอนต่อไปนะคะ

#1 By khundong on 2014-01-05 13:38