[Fic - KhunWoo] Shadow Lover : Chapter 6

posted on 24 Sep 2013 13:39 by talingping-fiction in LongFiction directory Fiction

Title :  Shadow Lover

Author :talingping

Fandom : 2PM

Paring :Nichkhun x Wooyoung

Romantic Suspense

 

 

******เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ******

 

 

 

Chap 6

 

 

 

 

ยามเช้าของปลายฤดูฝนกระจ่างใสและสงบนิ่ง พายุสงบลงแล้ว ทิ้งให้ภูมิประเทศปกคลุมด้วยความชุ่มฉ่ำ สายลมบางเบาของฤดูฝนพัดใบไม้ผลิใหม่บนต้นไม้ให้เกิดเสียง อูยองหยุดยืนมองออกไปนอกหน้าต่างห้องพัก เขาได้ยินเสียงนกร้องเบา ๆ ภายใต้ท้องฟ้าที่สว่างขึ้นช้า ๆ


มันเป็นนกชนิดไหนกัน อูยองคิดขณะที่มองดูพวกมันบินไต่ความสูงขึ้นเรื่อย ๆ  ความคิดนั้นเกิดขึ้นโดยบังเอิญและจางหายไปอย่างรวดเร็ว  ทว่า..มันทำให้เขามีความหวัง...หวังว่าซักวันอาคุณจะกลับมามองเห็นท้องฟ้าที่มีสีสันสดใส และได้เห็นฝูงนกที่ไม่รู้จักอีกครั้ง


ยังมีเวลาอีกเกือบชั่วโมงก่อนที่เขาจะไปเยี่ยมอาคุณที่โรงพยาบาล  เขาเก็บกระป๋องเบียร์ที่กินทิ้งไว้เมื่อคืนลงถังขยะ ถุงเปล่าขนมกินเล่นที่คิมมินจุนมีน้ำใจซื้อมาฝาก และหนังสืออีกสองสามเล่มที่คุณหมอแทคยอนให้เขาเมื่อวันก่อน อูยองชะงักเมื่อสายตาเหลือบเห็นหนังสือท่องเที่ยวบนโต๊ะรับแขก  เขาหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา อ่านข้อความที่โปรยเชิญชวนอย่างน่าสนใจเหนือภาพทิวเขาซึ่งปกคลุมด้วยต้นชาเขียวขจี ... ไร่ชาโบซอง 


อูยองมองภาพถ่ายไร่ชาในหน้าแนะนำสถานที่ท่องเที่ยวอย่างโหยหา  ลูบกระดาษหน้านั้นแผ่วเบา นานหลายปีแล้วที่เขาไม่ได้กลับบ้าน แต่เขาก็ไม่เคยลืมบ้านของตัวเอง ... บ้านซึ่งไม่ใช่เพียงสิ่งปลูกสร้างเพื่อกันแดดกันฝนแต่เป็นสถานที่ที่อบอุ่น และเต็มไปด้วยความรักทั้งจากพ่อแม่ และ...อาคุณ


เขาพลิกหน้ากระดาษไปอีกหน้าหนึ่ง มองภาพต้นสนซีดาร์เรียงรายโอบล้อมรอบไร่ด้วยความคิดถึง ในสายตาของเขา โบซองไม่ได้เปลี่ยนไปเลยตั้งแต่ครั้งเขาจำความได้ เขานึกถึงช่วงวัยเยาว์ของตนเองที่ใช้เวลาในช่วงปิดเทอมหมดไปกับการวิ่งเล่น และป่วนคนในไร่อย่างสนุกสนาน ยังจำเสียงหัวเราะอย่างร่าเริงของตัวเองเมื่อเขาขี่คออาคุณเดินท่องเที่ยวในป่าสน ทุกเรื่องราวยังคงชัดเจนในความทรงจำของเขาราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน


ถึงเขาจะไม่ได้กลับเกาหลีมาหลายปี แต่เขาก็รู้ถึงความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในไร่  รู้เรื่องที่อาคุณขยายพื้นที่ไร่ทำเป็นรีสอร์ต เพื่อเปิดไร่เป็นสถานที่ท่องเที่ยว หรือการสร้างโรงอบใบชามูลค่ามหาศาล เขาก็รู้ ถึงจะไม่ได้ให้ความสนใจในกิจการของตัวเองมากนัก แต่ผู้เป็นอามักจะบังคับให้เขาต้องรับรู้เกี่ยวกับความเป็นไปในไร่ของตัวเองผ่านทนายความเสมอ


“คุณนิชคุณต้องการให้คุณหนูรับทราบในฐานะเจ้าของทรัพย์สินที่แท้จริงครับ”


ใครอยากจะสนกัน...


เขารู้ตัวเลขในสมุดบัญชีของตัวเองว่าไต่ระดับสูงขึ้นเรื่อย ๆ รู้ยอดสั่งซื้อจากต่างประเทศมูลค่าหลายร้อยล้านวอนในแต่ละปี รู้กระทั่งความยากลำบากของอาคุณ ทว่ายิ่งรู้ เขาก็ยิ่งไม่ต้องการแตะต้องเงินพวกนั้น ... เรื่องเดียวที่เขาไม่เคยรู้เลย คือเรื่องของอาคุณ เขาไม่เคยรู้ว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมาอาคุณเป็นยังไงบ้าง สุขสบายดีหรือเปล่า เขารู้เพียงแต่ว่าอาคุณใช้เวลาหมดไปกับการทุ่มเททำงานในไร่เท่านั้น แต่เขาไม่เคยรู้เรื่องอื่น ไม่เคยรู้ว่าอาคุณเคยไปพบปะกับใครบ้างหรือเปล่า ไม่รู้แม้กระทั่ง..อาคุณมีคนรักหรือยัง ทุกอย่างที่เกี่ยวกับชายคนเดียวที่เขารัก เขาไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลย


อูยองปิดหนังสือลงก่อนจะเดินเข้าไปในครัวที่ถูกแบ่งออกเป็นพื้นที่เล็ก ๆ ภายในห้องพัก หยิบแก้วที่มีนมสดเหลืออยู่ค่อนแก้วดื่มจนหมด ผลักความคิดที่รังแต่ทำให้เขาจมอยู่ในความทุกข์ทิ้งไป แล้วเดินไปหยิบเป้บนโซฟาเก่าโทรมขึ้นสะพายหลัง พลางดึงหมวกเสื้อคลุมขึ้นมาคลุมศีรษะ อำพรางสีผมดำสนิทและปานดำบนใบหน้า เขายืนมองตัวเองในกระจกเงา


ภาพของเด็กหนุ่มคนหนึ่งปรากฎขึ้นด้วยเสื้อคลุมสีเทาสวมทับเสื้อเชิ้ตสีขาว กางเกงยีนส์ขายาวสีขาวสะอาด อูยองจ้องเข้าในในเงาดวงตาเด็กหนุ่มคนนั้น...ดวงตาที่สะท้อนความรู้สึกเดียวกับกับเขา ความรู้สึก...ที่นำพาเขากลับมาเกาหลี


เขาล็อคประตูห้องพักก่อนเจ็ดโมงครึ่งเพียงห้านาที มุ่งหน้าออกจากซอยคับแคบไปสู่ถนนใหญ่ซึ่งห่างจากห้องเช่าที่อาศัยอยู่ในระยะทางไม่เกินสิบนาที ในเช้าของวันหยุด ผู้คนยังคงบางตาต่างกับวันทำงานปกติ เขาเดินเลี้ยวซ้ายจากซอยนั้นไปตามทางเดินฟุตบาทและหยุดอยู่ตรงจุดหมายแรกเช่นเดียวกับทุกวัน เจ้าของร้านดอกไม้ซึ่งเป็นหญิงวัยสามสิบต้น ๆ เดินเข้ามาทักทายเขาด้วยน้ำเสียงสดใสเหมือนเช่นเคย


กิจวัตรประจำวันของเขาวนเวียนเช่นนี้มาสองสัปดาห์แล้ว ออกจากห้องพักแต่เช้าเพื่อหลีกเลี่ยงการพบปะกับผู้อื่น แวะซื้อดอกไม้และเดินเลยไปซื้อผลไม้ที่อาคุณชอบ เขาจะเดินไปถึงโรงพยาบาลตอนแปดโมงเช้าทุกวัน และจะอยู่เป็นเพื่อนอาคุณจนกว่าจะหมดเวลาเยี่ยม อาจจะกินเวลาแปดถึงสิบชั่วโมง หรือบางวันก็มากกว่านั้น


“ผมจะดูแลอาคุณจนกว่าอาของผมจะอออกจากโรงพยาบาล”


ในชีวิตของเขาไม่เคยขอร้องใครแต่เพราะต้องการดูแลอาคุณ อูยองจำต้องขอร้องหมอแทคยอนกับทนายคิมมินจุนให้ช่วยเหลือ ยอมทิ้งศักดิ์ศรีที่เขาแบกมันไว้เหนือบ่ามาตลอด เขาไม่ได้รู้สึกเสียหน้าแต่อย่างไร ตรงกันข้าม กลับรู้สึกยินดีที่จะทำสิ่งนี้เพื่อคนที่เขารัก และแม้ต้องทำในสิ่งที่ยากลำบากกว่านี้ เขาก็พร้อมจะทำ


ทว่าไม่มีสิ่งใดง่ายเลย...


อูยองพยายามเรียนรู้วิธีการดูแลอาคุณ รู้จักรับมือกับอารมณ์หงุดหงิดซึ่งเกิดขึ้นเป็นบางครั้งคราว บาดแผลบนร่างกาย ดวงตาที่มองไม่เห็น บั่นทอนกำลังใจ และการมีชีวิตอยู่ของอาคุณมาก เขารู้… แม้อาคุณไม่เคยพูดถึงมัน หรือทำให้เขาเห็นว่ามันเป็นอย่างนั้น แต่เขาก็รับรู้อย่างเจ็บปวดว่าผู้เป็นอากำลังผ่านช่วงเวลาแสนทรมานนั้นไปอย่างยากลำบาก


ทว่าการดูแลอาคุณไม่ง่ายเลยแต่ก็ไม่ยากไปกว่างานที่เคยทำ เขาเคยทำงานหนักกว่านี้ ลำบากและอันตรายกว่า เพื่อแลกกับเศษเงินเพื่อประทังชีวิตในลอนดอน ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำแบบนั้นเขาก็มีกินมีใช้ไม่ต่างจากลูกมหาเศรษฐีอย่างชานซอง แต่เขาก็ไม่เคยหยุดทำตัวเช่นนั้น ยังดิ้นรน ทำให้ตัวเองเหน็ดเหนื่อย และอันตรายอยู่หลายปี


อูยองเลิกคิดถึงเหตุผลที่เขาทนใช้ชีวิตยากลำบากมานานแล้ว เรื่องเดียวที่เขาคิดในตอนนี้ คือการดูแลอาคุณ และถึงแม้ว่าอาคุณแทบจะไม่เอ่ยปากขอความช่วยเหลือใด ๆ แต่เขาก็พร้อมจะทำไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม


เขายอมแม้กระทั่งเป็นคนอื่นในความคิดของอาคุณ เป็นใครก็ได้ ขอแค่คนคนนั้นทำให้เขามีโอกาสได้ดูแลคนที่เขารักเท่านั้น ...


เขาทำตามคำขอร้อ