[Fic - KhunWoo] Shadow Lover : Chap 1

posted on 02 Aug 2013 19:34 by talingping-fiction in KhunWoo directory Fiction

 

Title :  Shadow Lover 

Author :talingping

Fandom : 2PM

Paring :Nichkhun x Wooyoung

Romantic Suspense

 

 

******เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ******

 

 

Chap 1

 

 

ลอนดอน อังกฤษ

มิถุนายน

 


จางอูยองไม่ได้แปลกใจนักที่เห็นชายแปลกหน้าคนหนึ่งอายุราวสามสิบห้าปี  ยืนรอพบเขาอยู่ตรงมุมถนนในเขต East End เมืองทางตอนเหนือของแม่น้ำเทมส์ ย่านเสื่อมโทรมในกรุงลอนดอน 


ถึงจะคุ้นเคยกับคนแปลกหน้าแต่เขาก็ไม่ประมาท  ด้วยสัญชาติญาณการเอาตัวรอดในอังกฤษมาเกือบแปดปี  เขาจึงจับตามองผู้ชายคนนั้นเป็นพิเศษขณะเดินข้ามถนนมายังฝั่งที่ชายคนนั้นยืนรออยู่ภายใต้สายฝนพรั่งพรูทั่วเกาะอังกฤษ

 

อูยองในวัยยี่สิบสองปีเอามือซุกในกระเป๋าเสื้อโค้ทตัวยาวสีน้ำตาลเก่าคร่ำคร่า พอ ๆ กับรองเท้าบู๊ทเก่าโทรมที่สวมอยู่  ทว่ามันยังคงใช้งานได้ดีจนเจ้าของกล้าที่จะย่ำลงบนแอ่งน้ำขังริมถนน  มันเป็นรองเท้าคู่ใจที่หาซื้อด้วยเงินที่เขาหาเลี้ยงตัวเองได้ด้วยราคาถูกแสนถูกในย่าน East End

 

ทุกพื้นที่ย่านกำแพงยุคกลางของลอนดอนยังอัดแน่นด้วยร่องรอยของอดีต ทั้งเมืองอุตสาหากรรมเก่าที่เคยมีคนพลัดถิ่นอพยพเข้ามาหางานทำในช่วงศตวรรษที่ 19 ท่าเรือขนส่ง กลิ่นอายแห่งอาชญากรรมยังทิ้งร่องรอยให้คนรุ่นหลังได้รำลึกถึงความน่าสะพรึงและความยากลำบากของคนในยุคนั้น 

 

ไม่ว่าปัจจุบัน East End จะถูกปฏิรูปให้กลายเป็นเมืองธุรกิจก้าวหน้าสักเพียงใด ก็ไม่อาจลบอดีตความเป็นเมืองเก่าแก่ที่มีคนยากจนอาศัยกันอยู่อย่างแออัดที่สุดในราชอาณาจักรตลอดประวัติศาสตร์ได้ East End อาจจะไม่ใช่เมืองน่าอยู่สำหรับคนเอเชียอย่างอูยองนัก แต่เขาก็พอใจที่จะอาศัยอยู่ที่นี่ อย่างน้อยมันก็ทำให้เขามีความสุขเวลาคิดถึงบ้านแทนที่จะเจ็บเมื่อคิดถึงมัน

 

“คุณจางอูยองใช่ไหมครับ”

 

อูยองชะงัก  หรี่ตามองชายแปลกหน้าอย่างระวัง  นานมาแล้วที่ไม่มีใครเรียกชื่อนี้ นานจนจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่ได้ยินนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ 

 

หลังการพบกันไม่กี่นาที ชายคนดังกล่าวเริ่มทำลายคำว่าแปลกหน้าด้วยการเอ่ยปากชวนไปทานมื้อค่ำในร้านดังร้านหนึ่งเหมือนใครหลายคนทำเวลาที่ต้องการใกล้ชิดและหวังบางสิ่งบางอย่างจากเขา และยังถือร่มบังฝนให้ด้วยท่าทางสุภาพอย่างที่อูยองแทบไม่เคยเจอใครทำอย่างนี้กับเขาในรอบหลายปีอันโดดเดี่ยว 

 

ทว่าอูยองก็ไม่ได้มองชายแปลกหน้าด้วยสายตาเป็นมิตรกว่าเดิมนัก เขายังมีสีหน้าเฉยชา  ดวงตารีเล็กอย่างคนเอเชียยังจ้องเขม็งพร้อมถอยหลังไปสองก้าวมองชายคนดังกล่าวอย่างไม่ไว้ใจ  สำหรับเขาแล้วผู้ชายที่แนะนำตัวว่าชื่อคิมมินจุนไม่ใช่คนประเภทที่เขาควรสุงสิงด้วย 

 

คิมมินจุนฝืนยิ้มและเดินให้ทันอูยองที่เบี่ยงตัวเดินจากไปโดยไม่สนใจเสียงเรียกของเขา เด็กหนุ่มดึงหมวกเสื้อคลุมปิดบังใบหน้า  มือทั้งสองข้างซุกกับกระเป๋าเสื้อโค้ทและก้มเดินผ่านไปโดยไม่พูดอะไร  ทว่าในอีกไม่กี่นาที  คิมมินจุนก็เรียกความสนใจให้เขาต้องหันกลับไปเมื่อเอ่ยชื่อใครคนหนึ่ง

 

น้ำเสียงที่เอ่ยชื่อนั้นไม่ดังไปกว่าเสียงพูดปกติ แต่มันกลับดังก้องในหูเขาชัดเจน 

 

ในนาทีนั้นเอง  อูยองรู้สึกราวกับมีแรงกระตุ้นให้ออกวิ่งรุนแรงเกินจะต้านทาน  ชื่อซึ่งเหมือนมีแรงผลักดันมหาศาลให้วิ่งออกไปจากตรงนั้น  แต่ทว่าอูยองยังยืนอยู่ที่เดิม  และมองหน้าคิมมินจุนด้วยสีหน้าว่างเปล่าราวกับชื่อพูดถึงไม่ใช่คนที่เขารู้จักมาตั้งแต่จำความได้ 

 

“ผมมีเรื่องจากผู้ปกครองของคุณมาแจ้งให้ทราบ”

 

ตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อหลายปีก่อน  อาซึ่งทำหน้าที่เป็นผู้ปกครองของอูยองตามคำสั่งในพินัยกรรมของบิดาที่เสียไปแล้ว  เลือกที่จะให้คนแปลกหน้าเป็นคนพูดคุยกับเขาแทนที่จะบินมาเยี่ยมเยียนหรือพูดคุยกันในฐานะที่เขาเป็นหลานชายคนเดียว 

 

อูยองรู้สึกเหนื่อยหน่ายเมื่อรู้เหตุผลที่เขาต้องเผชิญหน้ากับคิมมินจุน  เขาอยากเดินหนีและขดตัวอยู่ในห้องซอมซ่อโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น  แต่สิ่งที่เขาทำคือการเดินตามคิมมินจุนไปยังรถที่จอดรอพวกเขาอยู่  แม้จะนึกรำคาญในท่าทางระวังระไวของคิมมินจุนแต่อูยองก็ทำเป็นมองไม่เห็น  East End ไม่ใช่ย่านที่คนแต่งตัวภูมิฐานอย่างคิมมินจุนจะออกมาเดินเล่นเรียกความสนใจจากมิจฉาชีพที่อาจกำลังมองหาเหยื่อจากมุมใดมุมหนึ่ง

 

และถึงหมอนั่นจะพูดจาสุภาพกับเขาแต่แววตาคู่นั้นก็มองเขาอย่างพิจารณา  อูยองไม่คิดจะใส่ใจ  เขารู้ว่าตนเองสั่งสมชื่อเสียงในด้านเลวจนดังกระฉ่อนในกลุ่มเด็กเอเชียที่อาศัยอยู่ในลอนดอนมากแค่ไหน  แต่เขาไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง  ชีวิตเป็นของเขา  และเขาจะทำยังไงกับมันก็ได้ 

 

สมัยเรียนไฮสคูล  เขามักจะหาเรื่องใส่ตัวเสมอ  ไม่ว่าจะเรื่องเล็กอย่างการงัดรถ  เข้าร่วมกับแกงค์อันธพาล  ขโมยของในห้าง มีเรื่องชกต่อยกับเด็กในโรงเรียน  ความผิดของเขาเล็กน้อยมากถ้าเทียบกับคนอื่น ๆ ในแกงค์ แค่นั้นเขาก็ถูกมองว่าเป็นเด็กเหลือขอแล้ว

 

กิตติศัพท์ในทางลบของเขาดังกระฉ่อนในหมู่เด็กนักเรียนต่างชาติ  ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร มีฐานะครอบครัวเป็นยังไง ทุกคนต่างคิดว่าเขาเป็นเด็กเหลือขอที่เอาแต่สร้างความเดือดร้อนไปวัน ๆ  ในชื่อจางเจสัน

 

อูยองหวังจะให้ความเลวของเขาดังไปไกลจนเข้าหูคนทางบ้าน  น่าเสียดายที่มันดังไม่พอให้ถูกส่งตัวกลับบ้าน ความผิดหวังนำทางให้เขาทำตัวแย่ลงและแข็งข้อต่อต้านกฏต่าง ๆ ของโรงเรียน  ถึงขนาดที่คนดูแลชาวอังกฤษต้องรายงานพฤติกรรมของเขาให้ผู้ปกครองเขาทราบเกือบทุกวัน  แต่ดูเหมือนเรื่องของเขาจะถูกวางเฉยและไม่ได้รับการใส่ใจอย่างที่ควรเป็น  ซึ่งเป็นเรื่องที่ทำให้เขาหงุดหงิดใจจนต้องหาเรื่องทำให้มันหนักข้อขึ้นเรื่อยๆ และในที่สุดเขาก็ทำเรื่องที่ว่าได้สำเร็จ

 

อูยองเกือบทำให้ตัวเองติดคุกและเกือบถูกส่งตัวกลับเกาหลี  เมื่อเขาไปมีเรื่องกับลูกคนมีชื่อเสียงซึ่งเป็นนักเรียนโรงเรียนเดียวกันตอนอายุสิบเจ็ดปี  ทว่าทุกอย่างกลับไม่เป็นไปตามที่อูยองคิด

 

อาซึ่งเป็นผู้ปกครองเดินทางมาที่นี่หลังจากที่อูยองมาอยู่อังกฤษได้สามปีโดยไม่เคยมาเยี่ยมเยือนเลยสักครั้ง  อูยองทรมานกับความเสียใจเมื่อต้องทนกับความเย็นชาและหมางเมินของผู้เป็นอา  แม้เหตุการณ์ในวันนั้นจะผ่านมาหลายปีแล้ว  แต่อูยองไม่เคยลืม  ยังจดจำทุกคำพูดของอาคุณได้จนถึงวันนี้   เขาสาบานกับตัวเองว่าจะไม่มีวันกลับบ้านเด็ดขาด  ในเมื่อผู้เป็นอาไม่อยากให้กลับเขาก็จะไม่กลับไปเหยียบที่นั่นอีก

 

หลายปีผ่านไป  อูยองออกจากแกงค์เด็กอันธพาล  หลังจากที่เขาโดนทำร้ายร่างกายอย่างแสนสาหัส  อูยองยึดเหล้าเป็นเพื่อน และสานสัมพันธ์กับใครก็ได้  ไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย ความดีข้อเดียวที่มีในตัวเขาอยู่คือการตัดสินใจเรียนต่อในมหาวิทยาลัยลอนดอนตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้กับพ่อและแม่ที่เสียชีวิตไปแล้วเท่านั้น

 

เด็กหนุ่มทิ้งตัวลงบนเบาะนั่งข้างคนขับและปล่อยให้คิมมินจุนพร่ำถึงความยากลำบากกว่าจะตามหาเขาเจอโดยไม่มีท่าทีจะหันกลับไปมองหน้าหรือสนใจคนพูด  อูยองใช้เวลาระหว่างรถเคลื่อนผ่านอพาร์ทเมนท์ทรุดโทรมเขาพักอยู่มองเม็ดฝนพรั่งพรูจากท้องฟ้าด้วยแววตาเศร้าหมอง  ไม่มีสิ่งใดกระตุ้นเร้าให้หัวใจเขาเต้นแรงเท่ากับชื่อที่คิมมินจุนเอ่ยขึ้น 

 

ชื่อ..ซึ่งอยู่ห่างไกลจากเขาออกไปไกลยังอีกประเทศหนึ่ง

 

นิชคุณ


อูยองบีบฝ่ามือเข้าหากันแน่น  พยายามขับไล่ชื่อนั้นออกไปจากความคิด  นึกหงุดหงิดเมื่อรู้ตัวว่าเจ้าของชื่อนั้นยังมีอิทธิพลกับเขามากเสียจนยอมเดินตามคิมมินจุนมาขึ้นรถ  อูยองเหม่อมองดูผู้คนผ่านม่านฝนที่เริ่มตกหนักขึ้นด้วยความเคยชิน  ทว่าหัวใจที่เคยด้านชากลับเจ็บปวดร้าวรานเหมือนกับบาดแผลที่เกิดขึ้นยังสดใหม่ 

 

เขาเกลียดความอ่อนแอของตัวเอง  เกลียดเสียงหัวใจที่เต้นแรงขึ้น เมื่อรู้ว่านิชคุณยังคงเห็นเขามีตัวตนอยู่บนโลกนี้

 

หนุ่มหนุ่มเบือนหน้าออกนอกรถ พยายามซ่อนดวงตาที่น้ำตาเริ่มเอ่อคลอ  แผลเป็นในใจที่เกิดจากเหตุการณ์ในครั้งนั้นยังฝังอยู่ในความทรงจำจนไม่อยากคิดถึงมันอีก  อูยองพยายามคิดว่านิชคุณไม่ได้สร้างความปวดร้าวให้กับเขา  ทว่าความในเป็นจริงนั้น  อูยองรู้ดีอยู่แก่ใจว่ามันเป็นเพียงเรื่องที่เขาสร้างขึ้นเพื่อโกหกตัวเองเท่านั้น 

 

“ผมเกลียดอา เกลียด ทำไมอาต้องทำกับผมอย่างนี้ ทำไม!!”

 

อดีตระหว่างเขากับนิชคุณเหมือนเข็มนับพันเล่มที่คอยทิ่มแทงทุกครั้งที่นึกถึง

 

จู่ ๆ น้ำตาก็ไหลออกมา อูยองปาดน้ำตาทิ้งอย่างรวดเร็วเมื่อน้ำตาแห่งความน้อยใจ เสียใจ ผิดหวัง กำลังอาบไล้บนแก้มที่ตอกย้ำให้ตัวเองดูด้อยค่ามากขึ้น  เขาปัดความรู้สึกนั้นทิ้งไป  และปล่อยให้ความดื้อรั้นและทิฐิเข้ามาแทนที่  ถึงคิมมินจุนจะไม่บอกว่ามาตามหาเขาเพราะนิชคุณ  อูยองก็อาจจะออกไปด้วยก็ได้ถ้าอีกฝ่ายเสนอเงื่อนไขที่พอใจ 

 

ตั้งแต่ถูกบังคับให้มาเรียนไฮสคูลในอังกฤษ  อูยองก็มักจะเลือกทำในสิ่งที่ตัวเองพอใจและปฎิเสธทุกข้อเสนอที่ถูกยัดเยียดเสมอ  ถ้าสิ่งนั้นไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการต่อให้เป็นทองคำมากองตรงหน้า  เขาก็พร้อมจะมองข้ามราวกับเป็นแค่ก้อนหินก้อนกรวดเท่านั้น

 

เด็กหนุ่มเรียนรู้ว่าบนโลกเน่า ๆ ใบนี้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลงรวดเร็วง่ายดายแค่ชั่วข้ามคืน  ไม่มีอะไรคงอยู่กับเรายาวนาน  หากมีอะไรก็ตามเข้ามาในชีวิตจงรีบคว้าไว้  และจงระลึกไว้เสมอว่าไม่มีอะไรในโลกได้มาฟรี  เราต้องยอมแลกสิ่งหนึ่งเพื่อสิ่งอื่นที่เราพอใจเสมอ  ไม่ว่าสิ่งนั้นจะต้องแลกกับศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์หรือไม่

 

เขาปล่อยให้ทัศนียภาพแห่งมหานครลอนดอนแล่นผ่านสายตาไป ต่อสู้กับความอ่อนแอที่กำลังยึดครองหัวใจเขาอย่างรวดเร็วเมื่อชื่อของนิชคุณยังกวนใจเขาไม่หยุดหย่อน  เขาพยายามผลักความคิดนั้นให้ออกนอกเส้นทาง  และเลือกคิดถึงเรื่องที่น่าอภิรมย์กว่า  พลันอูยองนึกถึงใบหน้าคมเข้มเต็มเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์ของฮวังชานซอง  ชายหนุ่มฐานะดีที่บังเอิญรู้จักในกันผับที่อูยองทำงานอยู่แทนการนึกถึงนัยน์ตาของอีกคนหนึ่งซึ่งมีอิทธิพลกับเขามาโดยตลอด 

 

เรื่องราวในอดีตเริ่มไหลเวียนกลับมาอีกครั้ง  อูยองเอนหลังพิงพนักด้วยความเครียดและสับสน  เขาตัดสินใจดับความคิดนั้นโดยการปรับเบาะที่นั่งให้เอนลงเล็กน้อยก่อนปล่อยด้วยท่าที่สบายให้สบายขึ้น เขาต้องอยู่กับปัจจุบันให้ได้  ต้องไม่ปล่อยให้อดีตคุกคามชีวิตในปัจจุบันให้ย่ำแย่ไปกว่านี้ 

 

อูยองปิดเปลือกตาลงครู่หนึ่งพรูลมหายใจช้า ๆ ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้งด้วยดวงตาที่ฉายแววมั่นใจและเข้มแข็ง ฮวังชานซองจะเป็นนัดถัดไปในค่ำคืนนี้หลังจากเขาหมดธุระกับคนแปลกหน้าที่ชื่อคิมมินจุน  เขาไม่อยากเสียเวลาไปอย่างไร้ค่ากับคนแปลกหน้าที่นิชคุณส่งมาเยี่ยมเยียน  เขาเอาเวลาที่มีค่าไปแลกเปลี่ยนข้อเสนอที่เราต่างรู้ใจกันและกันเป็นอย่างดีกับคนที่พร้อมจะยอมแลกยังจะดีกว่า 

 

แต่ก่อนจะถึงเวลานั้น  เขาอยากจะใช้เวลาที่มีนั่งดื่มเหล้าย้อมใจในบาร์โทรมๆ ที่เขาเป็นลูกค้าประจำเสียก่อน  การทำตัวน่ารังเกียจถือเป็นเรื่องถนัดของเขาอยู่แล้ว

 

และไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับใครมีจุดเริ่มต้นแลกเปลี่ยนข้อเสนอในมุมไหนของมหานครอันหรูหรา  สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็จะจบลงก่อนแสงแรกโผล่ขึ้นทักทายขอบฟ้าเสมอ  อูยองหวังว่าทุกอย่างในคืนนี้จะจบลงเหมือนทุกคืนที่ผ่านมา  ไม่ว่าจะมีชื่อนิชคุณมาเกี่ยวข้องด้วยหรือไม่ก็ตาม

 

 
 
***to be continue***
 
 

Comment

Comment:

Tweet

คุณกับอูยองคงจะอายุห่างกันไม่น้อย แถมน่าจะเคยรักกันมาก่อนด้วย แต่ทำไมคุณต้องส่งน้องไปอยู่ไกลๆ น้องเจ็บถึงขนาดนั้นแล้วยังไม่พากลับเกาหลีอีก แล้วอูยองจะรู้มั้ยเนี่ยว่าตอนนี้คุณแย่แล้ว เง้อออ

#6 By ~iii~ (110.168.135.229) on 2013-08-14 21:58

พี่คุณเป็นอาของด้งหรอเนี่ยยยยย  เอาแล้วไง
แล้วความหลังอะไรอ่าาา  ทำไมมันทำให้ด้งประชดชีวิตแบบนี้
พี่คุณเย็นชากับด้งเกินไปหรือเปล่า  ไม่สนใจด้งเลยหรอออออ
ทำไมอ่าาา  เศร้าอ่ะ

#5 By kw on 2013-08-12 12:03

งื้อออ คิดถึงจางเจสัน 
ความบ้าระห่ำ ไม่สนใจโลก ทำในสิ่งที่ต้องการ
เพื่อประชดอาคุณ มันดูหยาบกระด้างในแบบฉบับใหม่ของด้ง
ถึงมันจะหยาบกระด้าง มันก็ยังคงมีเสน่ห์เสมอ
แต่ด้งอาจจะไม่รู้ว่า การที่ทำตัวแบบนั้น ใช้ชีวิตเพื่อประชดใครบางคน
มันแสดงให้เห็นว่า ใครคนนั้นที่ต้องการประชด ยังไม่เลือนหายไปจากความทรงจำเลย
ที่ชัดเจนคงจะเป็นจิตใจที่อ่อนไหว เพียงแค่ได้ยินชื่อของคนๆนั้น
ถึงจะอ่านเป็นครั้งที่2ก็ยังอดอ่อนไหวตามไม่ได้ T___T

#4 By MissNight (171.96.29.211) on 2013-08-04 01:35

โอ้วววว จางเจสันทำไมทำแบบนี้ล่ะ แล้วทำไมพี่คุณถึงเย็นชากับจางเจสันล่ะ ._.

#3 By mymy (110.168.98.77) on 2013-08-03 18:48

เด็กด้งเป็นเด็กมีปัญหารึเนี่ย ว่าแต่มีความหลังอะไรกันกะคุณนี่อ่ะ
เค้าเป็นอาหลานกันจริงๆหรือ มีที่มาที่ไปกันยังไงน้อ

#2 By khundong (124.120.54.166) on 2013-08-02 23:39

เอิ่มมมม จางเจสัน ทำไมประชดชีวิตแบบเน้ อะไรที่มันไม่ดีหนูทำหมดเลย
น่าติดตามมากๆว่า อูยองและคุณอานิชคุณมีเรื่องราวแต่หนหลังอย่างไร

#1 By nabiyasu (115.67.163.212) on 2013-08-02 21:46