[SF-KhunWoo] ยอม

posted on 15 Jan 2013 21:02 by talingping-fiction in KhunWoo directory Fiction
Title : ยอม 
Status : Short Fic 
Author :talingping 
Fandom : 2PM 
Paring :Nichkhun x Wooyoung 
Rate : PG-13 
Theme song : ยอม นภ พรชำนิ 



หมายเหตุ : ฟิคฉลองวันเค้าได้กันครบ 730 วัน มันเป็นฟิคใส ๆ ไร้เอ็นซีนะคะ ถึงจะมีโลเกชั่นบนเตียงก็เหอะ แต่อย่าคาดหวัง อ่านพออุ่น ๆ เน้อ ^ ^ 

อูยองรู้สึกตัวตื่นขึ้น เมื่อลำแสงสีเทาหม่นเคลื่อนผ่านฟากฟ้าด้านฝั่งตะวันออกเลื่อนสู่ทิศทางที่ดวงอาทิตย์กำลังจะลับขอบฟ้า เขาหยีตามองโดยรอบอย่างง่วงงุนและเหน็ดเหนื่อยขยับขาที่เมื่อยขบอย่างยากลำบาก ผิวเนื้อด้านในต้นขาตึงจนเจ็บเพราะน้ำรักที่ไหลออกจากหว่างขาเขาแห้งติดผิวเนื้อ ถึงแม้เจ้าของน้ำรักนั้นจะช่วยเขาเช็ดทำความสะอาดก่อนจะล้มตัวนอนหลับไปบ้างแล้วก็ตาม เด็กหนุ่มขยี้ตาที่บวมเป่งก่อนจะควานหาเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่ ทว่าตารีเรียวสะดุดกับร่างแกร่งที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย ถึงจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ตื่นขึ้นมาพบนิชคุณ ทว่าใจเจ้ากรรมกลับเต้นแรงราวกับเพิ่งเคยเกิดขึ้นเป็นครั้งแรก 

แผงอกล่ำสันที่สะท้อนขึ้นลงเป็นจังหวะยาวสม่ำเสมอบ่งบอกว่าชายหนุ่มกำลังนอนหลับสนิท อูยองมองชายหนุ่มที่ยังนอนคว่ำอยู่บนเตียงด้วยร่างกายเปล่าเปลือยไม่ต่างจากเขา รอยแดงจ้ำและรอยเล็บที่ข่วนเป็นทางยาวบอกเล่าว่าตลอดช่วงเช้านับจากนิชคุณกลับมาจากเมืองไทยพวกเขาสองคนช่วยกันปลดเปลื้องความคิดถึงที่จากกันไกลด้วยวิธีใด 

อูยองพยายามยันตัวขึ้นแต่แขนหนักอึ้งข้างหนึ่งของนิชคุณพาดอยู่บนเอวเขา ตรึงร่างที่เต็มไปด้วยรอยแดงจ้ำให้นอนนิ่งอยู่บนเตียง เขาสูดลมหายใจยาว ค่อย ๆ ยกแขนแกร่งออกจากตัว เด็กหนุ่มใช้ช่วงเวลาสั้น ๆ ดื่มด่ำไปกับความรู้สึกที่แล่นไปทั่วร่างกายและทำหน้าที่หล่อเลี้ยงหัวใจเขาให้เแข็งแกร่งและมั่นคงขึ้น เขากระเถิบตัวเปลือยเปล่าเข้าหาชายหนุ่มซุกตัวหาไออุ่นในช่วงบ่ายของวันที่หิมะยังคงตกโปรยปรายทิ้งร่องรอยไว้ทั่วกรุงโซล ปลายนิ้วมือเรียวยาวไล้ลงบนปลายจมูกแผ่วเบา แม้จะกลัวนิชคุณจะตื่นขึ้นมาทว่าความยินดีที่ได้อยู่ใกล้คนรักไม่อาจหยุดยั้งการกระทำของตัวเองลงได้ 

เขาเคลื่อนปลายนิ้วไล้ไปตามสันกรามที่มีไรหนวดเขียวขึ้นแซมโครงหน้างดงามเกินบุรุษอย่างที่ใครต่อใครต่างพากันหลงใหลและชื่นชมแต่นิชคุณกลับไม่ชอบใจที่แฟน ๆ มองว่าเขาเป็นคนอ่อนหวานน่ารัก ซึ่งบรรดาเพื่อนร่วมวงรวมทั้งทีมงานต่างก็รู้ดีว่านิชคุณแมนเกินร้อย สิ่งที่แฟนคลับบางคนคิดแตกต่างจากตัวตนที่นิชคุณเป็นโดยสิ้นเชิง 

อูยองไล้ปลายนิ้วไปบนเปลือกตาชายหนุ่มแผ่วเบา เขาชอบนัยน์ตากลมโตคู่นั้น ดวงตาที่ตรึงเขาไว้ตั้งแต่คราแรกที่ได้พบกันเมื่อตอนที่เขาออดิชั่นเข้ามาเป็นเด็กฝึกหัดในJYP ได้สำเร็จ หลังจากวันนั้นไม่เคยมีวันไหนที่เขาละสายตาไปจากนิชคุณได้เลย 
ความใกล้ชิดที่ก่อตัวขึ้นจากการทำงานร่วมกันผูกพันเขาสองคนตั้งแต่ช่วงระยะแรก ๆ ของการเป็นเด็กฝึกหัด อูยองคอยช่วยเหลือนิชคุณที่ยังพูดภาษาเกาหลีไม่คล่องนัก คอยสอนภาษารวมทั้งอ่านสคริปต์และบทเรียนที่นิชคุณต้องเรียนรู้เพื่อให้สามารถทำงานร่วมกับคนเกาหลีได้ตามคำสั่งของประธานบริษัทอย่างปาร์คจินยอง 

เด็กหนุ่มจากพูซานต้องใช้ความอดทนและพยายามอย่างมากที่จะสื่อสารกับคนที่ไม่เข้าใจในภาษาเกาหลีรวมทั้งตัวเขาเองที่ไม่ได้มีความรู้ในภาษาอังกฤษมากนัก แต่เขาก็พยายามช่วยเหลือนิชคุณอย่างสุดความสามารถ ทุกอย่างที่เขาทำเพื่อนิชคุณล้วนทำด้วยความเต็มใจ ไม่ใช่เพราะปาร์คจินยองสั่ง แต่เป็นเพราะใจสั่งให้ทำ 
แม้สิ่งที่เขาทำจะถูกมองว่าเกินกำลังที่เด็กบ้านนอกอย่างเขาจะทำให้เด็กนักเรียนนอกได้ แต่เขาก็ยังมุมานะที่จะช่วยเหลือนิชคุณในทุกเรื่องจนบางครั้งคนในวงมองว่าเขาทุ่มเทมากเกินไปหรือเปล่า แต่เขากลับทำไม่สนใจ ยังคงช่วยเหลือและดูแลพี่ชายต่างชาติต่อไปโดยไม่สนใจว่าใครจะมองยังไง และไม่คิดจะอธิบายเหตุผลในสิ่งที่เขาทำให้ใครฟัง เพราะเขาไม่ได้หวังให้ใครมาเข้าใจ เขาหวังแค่แค่นิชคุณเต็มใจรับความปรารถนาดีจากน้องชายคนนี้แค่นั้นก็พอแล้ว 

อูยองไม่เคยคิดฝันว่าสิ่งที่เขาทุ่มเทลงไปจะซึมลึกเข้าไปในหัวใจของนิชคุณจนกลายเป็นคนรักกันอย่างทุกวันนี้ ทุกอย่างที่เขาทำไปก็เพราะความรักที่เขามีให้นิชคุณตั้งแต่วันแรกที่ได้พบกันเท่านั้น มันเหมือนฝันที่นิชคุณซึ่งเป็นที่หมายปองของผู้หญิงครึ่งค่อนโลกจะมารักผู้ชายธรรมดาที่มีแต่ความฝันและขาดความมั่นใจอย่างเขา 

ในอดีตเมื่อครั้งที่อูยองยังเป็นเพียงแค่น้องชายที่ได้แต่มองดูพี่ชายต่างชาติด้วยความชื่นชม การได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับนิชคุณจึงดูเป็นเรื่องอัศจรรย์ในชีวิตเขาพอ ๆ กับการที่เขาได้ก้าวขึ้นมาเป็นศิลปินอย่างที่ใฝ่ฝันในวัยเด็ก นิชคุณเหมือนดวงตะวันที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้มอดไหม้ แววตานุ่มลึกคู่นั้นกล้าแกร่งเสียจนคนรอบข้างยังหวั่นเกรงอยู่เสมอ ทว่าสำหรับอูยองแล้ว ดวงตาคู่นั้นกลับทอแสงอบอุ่นเสียจนเขาอยากให้เป็นเพียงเขาเท่านั้นที่ดื่มด่ำกับความรู้สึกนั้น แม้จะรู้ว่านิชคุณเหมือนของที่อยู่สูงเกินเอื้อมแต่กลับไม่สามารถหักห้ามหัวใจตัวเองให้เลิกคิดเลิกหวังในตัวชายหนุ่มได้เลย 

การคบหากับนิชคุณเกินคำว่าพี่น้องเป็นเรื่องที่ยากลำบากสำหรับเขาสองคน พวกเขาต้องทนกับสายตาของเพื่อน ๆ หรือแม้กระทั่งคนอื่นในบริษัทมองด้วยสายตาแปลก ๆ และเต็มไปด้วยคำถาม แต่กลับไม่มีใครกล้าถามสิ่งที่ทุกคนสงสัยได้ ทุกคนจึงเก็บความสงสัยไว้ในใจและมองพวกเขาสองคนอย่างสงสัยใคร่รู้ต่อไป พอนานวันเข้าทุกคนก็เริ่มเคยชินกับภาพความสนิทที่พบเห็นจนชินตา แม้ยังคาใจกับภาพที่เห็น ทว่าก็ไม่มีใครเอ่ยถามมนิชคุณหรือแม้แต่ตัวเขาเอง อูยองรู้ดีว่าลึก ๆ ในใจคนเหล่านั้นต่างก็กลัวกับคำตอบที่พวกเขารู้กันอยู่ในใจแล้ว 
ถึงแม้ทุกวันนี้เขาจะต้องเจ็บปวดที่ไม่สามารถเปิดเผยเรื่องการคบหากันให้คนในสังคมได้รับรู้ แต่เขาก็พอใจที่ในทุกวันนี้มีนิชคุณคอยเคียงข้างและให้กำลังใจสม่ำเสมอ ไม่ว่าที่ผ่านมาเขาจะต้องแลกกับอะไรมาบ้าง หากมันไม่สำคัญเลย ถ้าสิ่งที่เขาต้องแลกจะได้หัวใจของนิชคุณกลับมา ต่อให้มากกว่านี้เขาก็ยอมทั้งนั้น 

อูยองตะแคงตัวนอนมองนิชคุณที่ยังคงนอนนิ่ง แทรกนิ้วมือประสานกับมือชายหนุ่ม กอบกุมมือที่คอยจับมือเขาไว้ด้วยความรักและหวงแหน ไม่เคยมีวันไหนที่เขาไม่นึกรักนิชคุณ ถึงบางครั้งจะน้อยใจในการกระทำของชายหนุ่มไปบ้าง แต่มันก็เหมือนม่านหมอกในยามเช้าที่จะสูญสลายเมื่อนิชคุณกอดและมองเขาด้วยสายตามั่นคงเหมือนดั่งที่เคยมองอยู่เสมอ เขาเชื่อว่าดวงตานิชคุณไม่เคยโกหก ต่อให้การกระทำบางอย่างที่เกิดขึ้นทำให้เขาไขว้เขวไปบ้าง แต่ก็ยังเชื่อและไว้ใจว่านิชคุณจะไม่มีวันทรยศคำรักที่บอกกับเขาโดยเด็ดขาด 
อูยองทาบมือลงบนหัวไหล่ สัมผัสเนื้อเย็นฉ่ำของนิชคุณ พลังกล้ามเนื้อขยับอยู่ใต้ฝ่ามือของเขา แม้ผิวของชายหนุ่มจะเย็นชื้น แต่อูยองกลับรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่ใต้แสงอาทิตย์ในยามเช้า นิชคุณขยับตัวกับสัมผัสแผ่วเบา ความสุขอัดแน่นจนอดคิดไม่ได้ว่านี่เขายังอยู่ในความฝันหรือเปล่า เด็กหนุ่มคลี่ยิ้มขยับผ้าห่มขึ้นคลุมให้ชายหนุ่มถึงช่วงหัวไหล่ ยื่นปลายนิ้วเขี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าออก เฝ้ามองนิชคุณที่เป็นเหมือนแสงตะวันสาดแสงอบอุ่นกลางใจด้วยความรู้สึกเดียวมานานหลายปี 

เด็กหนุ่มโน้มตัวต่ำลงแตะริมฝีปากลงบนปากนิชคุณ กระซิบคำรักแผ่วเบาที่ไม่ใช่แค่ลอดออกมาจากปาก หากมันยังดังมาจากหัวใจใต้อกซ้ายด้วย อูยองตระกองกอดร่างแกร่งที่ขยับตัวกอดเขาจนแนบแน่น เขาชอบอ้อมแขนที่คอยปกป้องและคุ้มครองเขาตลอดช่วงเวลาที่อยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะมีเหตุการณ์เลวร้ายเพียงใดนิชคุณก็ไม่เคยปล่อยให้เขาต้องเดียวดาย โดดเดียวเลยซักครั้ง เขาไม่เคยนึกรังเกียจอ้อมแขนที่กอดเขาจนแนบชิดไม่ว่าที่ไหน เวลาใด ถึงจะรู้สึกเขินอยู่บ้างที่ต้องโดนกอดต่อหน้าคนอื่น แต่ต่อให้มันน่าอายแค่ไหนก็ไม่เคยคิดจะผละจากอ้อมแขนนี้เลยซักครั้ง 

ริมฝีปากอุ่นของนิชคุณจูบลงบนข้างแก้มเขาทั้งที่ดวงตายังคงปิดสนิทก่อนจะพลิกตัวขึ้นทาบทับร่างกายเขา เด็กหนุ่มขยับตัวเข้าหาโอบรอบคอชายหนุ่มไว้หลวม ๆ เมื่อนิชคุณกระซิบคำรักใกล้ ๆ หู แผ่วเบาทว่าชัดเจน อูยองยิ้มเต็มใบหน้ามองนัยน์ตากลมโตเปิดปรือขึ้น เขาเงยหน้าขึ้นหอมแก้มสากกระซิบเสียงพร่าด้วยถ้อยคำเดียวกันก่อนจะรั้งร่างของชายหนุ่มให้ทอดกายลงบนเตียง ถ่ายทอดความรู้สึกภายในหัวใจทั้งสองดวงด้วยเสียงทุ้มนุ่มคละเสียงครางแหบพร่า ต่างช่วยกันเติมเต็มไออุ่นให้แก่กันและกัน ด้วยถ้อยคำรักดังสูงต่ำตามจังหวะรักที่สอดประสานลึกลงเรื่อย ๆ ลมหายใจที่พรั่งพรูเต็มไปด้วยความร้อนที่อัดแน่น สองร่างร้อนผ่าว วาบไหว ท่วงทำนองรักดังขาดเป็นห้วง ๆ ลึกล้ำจนไม่อาจสะกดกลั้นให้เก็บอยู่เพียงในใจได้อีกต่อไป 

“ผมรักคุณฮยองนะ..” 

“พี่ก็รักอูยอง..” 

รัก...ที่เราต่างรู้ความหมายภายในหัวใจของกันและกัน 

 

ม่านรัตติกาลสีหม่นคลี่คลุมผืนฟ้ากลบแสงดาวและจันทราไปเสียสิ้น ภายในห้องพักมีเพียงเสียงครางต่ำและเสียงผิวเนื้อเสียดกระทบกัน หนักบ้าง แรงบ้าง ตามแต่อารมณ์ของคนบนเตียงจะถูกโหมให้สูงขึ้นหรือต่ำลงเพียงใด จวบจนปลายทางแห่งอารมณ์ที่ทั้งคู่ไต่จนถึงขีดสุดถูกปลดปล่อยออกมาจนเต็มรัก 

นิชคุณซบหน้าลงบนแผ่นหลังชื้นเหงื่อแล้วพรูลมหายใจหอบหนักดังเป็นห้วง ๆ เขาค่อย ๆ ประคองอูยองลงบนเตียงที่ทรุดตัวลงอย่างอ่อนแรง ท่อนแขนและขาอูยองที่ต้องเป็นหลักระหว่างที่ยอมให้เขาสอดใส่ทางด้านหลังสั่นเทิ้มจนยันไม่อยู่แล้ว ทรุดตัวคว่ำหน้าลงบนเตียง นิชคุณถอนกายออกอย่างนุ่มนวลพลิกตัวอูยองให้หงายขึ้นให้เพื่อให้ได้หายใจบ้างหลังจากต้องโหมทำรักกันจนแทบไม่หยุดพัก 

ชายหนุ่มจับแขนขาอูยองให้นอนเหยียดยาวแล้วทิ้งตัวนอนอยู่ข้างกายหลังการปลดปล่อย ผิวกายขาวของทั้งคู่ชุ่มไปด้วยเหงื่อ มือเรียวยาวลูบหน้าผากชื้นเหงื่อแล้วช่วยปัดเส้นผมให้พ้นจากพวงแก้มกลม ก่อนจะแนบริมฝีปากลงบนแผงอกอุ่น ไล้มือเบา ๆ บนผิวเนื้อเรียบลื่น ผิวอูยองนุ่มกว่าเขา ถึงจะมีกล้ามเนื้อจากการโหมออกกำลังการอย่างหนักแต่ก็เทียบกับกล้ามเนื้อบนร่างกายเขาไม่ได้เลยแม้แต่น้อย 

เด็กหนุ่มร้องครางเบา ๆ อย่างเหนื่อยล้า เกลือกแก้มตัวเองกับแผงอกล่ำสันเงี่ยหูฟังเสียงหัวใจเต้นระรัว นิชคุณขยับตัวพลิกร่างอูยองให้นอนเคียงข้างตวัดแขนโอบรอบเอว เพียงไม่นานร่างที่เขามอบความรักให้ก็ผล็อยหลับไป นิชคุณยิ้ม ลูบผมชื้นเหงื่ออย่างเบามือประคองศีรษะพับลงอย่างอ่อนแรงให้นอนบนท่อนแขนเขา ชายหนุ่มเหลือบมองเวลาที่ล่วงเลยมาจนเกือบสองทุ่มแล้ว เขานึกแปลกใจกับอารมณ์ของตัวเองพุ่งสูงขึ้นแทบทุกครั้งที่อยู่ใกล้อูยอง ถ้าจะบอกว่าเขาผิดที่ไม่คิดยับยั้งช่างใจก็คงต้องยอมรับ เพราะไม่เคยมีครั้งไหนที่เขาจะห้ามใจไม่ทำอะไรเกินเลยกับอูยองได้สักที 

“นอนไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่มา” 

ชายหนุ่มกระซิบด้วยเสียงเหนื่อยหอบปลดแขนที่กอดรอบเอวออก เสียงพึมพำบอกไม่ให้เขาไปนานเอ่ยขึ้นก่อนจะเงียบเสียงลงปล่อยให้นิชคุณได้เป็นอิสระ ชายหนุ่มลุกขึ้นสวมกางเกงก่อนก้มลงหยิบเสื้อตัวเด