[SF-KhunWoo] อ่อย

posted on 23 Dec 2011 20:23 by talingping-fiction

หมายเหตุแรง ๆ : อยากเขียนดวก ๆ เกรียน ๆ ไร้สาระ ด้งอาจจะแฮ่ด โมเอ้เวอร์ ๆ ไปบ้างโปรดให้อภัยด้งด้วยนะ ??? ส่วนคนเน้ >>> ตะลิงปิง \O/ ใสตลอดกาล

 

 

~อ่อย~ 

 

“เฮ้ย! ถ้าเค้ารักเราก็ต้องฟันเราสิ  ถ้าไม่โดนก็แปลว่ามันไม่รักเราจริง”

“จริงอ่ะ...แล้วที่คุณฮยองไม่ฟันเรา  งั้นเขาก็ไม่รักเราจริงน่ะสิ...” 

                จางอูยองในวัย17ปี มองเงาอวบอั๋นบนบานกระจกที่สะท้อนกลับมา  ฟันเฟิร์มตัวเองโดยไม่ต้องรอให้หมอเทวดาที่ไหนมาฟันธงว่า เงาในกระจกน่ะทั้งน่ารักแล้วก็เอ็กซ์โคตร  เขาเอียงหน้ามองแก้มกลม ๆ สีชมพูเหมือนดอกซากุระบานปีละเจ็ดวัน  ล้อมกรอบใบหน้ากลมป๊อกด้วยผมสีน้ำตาลอ่อนตัดหน้าม้าจากร้านทำผมชื่อดังในย่านคังนัม  จมูกโด่งสวยยิ่งกว่าคลีนิคศัลยกรรมเลิศหรูในกรุงโซล   แล้วไหนจะปากบางได้รูปสีชมพูกุหลาบวาววับด้วยลิปกลอสชิเซโด้  ดูยังไงก็น่าจูบ แต่ทำไม คุณฮยองถึงได้.... 

                แล้วไหนจะหุ่นอันน่ากินสมวัย  เรียวแขนมีกล้ามลูกหนูเพราะเกาะติดคุณแฟนไปฟิตเนสสัปดาห์ละห้าหน  หน้าอกอวบอั๋นด้วยฝีมือเทรนเนอร์มืออาชีพ   หน้าท้องแน่นตึ่กไปด้วยไขมันแต่ก็นุ่มนิ่มน่านอนหนุนเป็นที่สุด  แถมด้วยต้นขาที่เจ้าตัวภาคภูมิใจนักหนาว่าแข็งปั่กจนเตะหมาตายคาที่สมกับเป็นนักกีฬาฟุตบอลประจำโรงเรียนแต่ไม่เคยเตะโดนลูกซักที  ไม่น่าเชื่อว่าจางอูยองแห่งโรงเรียนมัธยม J ชื่อดังจะจะรอดมือนิชคุณ แฟนหนุ่มเจ้าของตำแหน่งประธานนักศึกษาของมหาวิทยาลัยรัฐอันดับหนึ่งของเกาหลีไปได้  อูยองจิ๊ปากขัดใจ  เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดไอ้เรื่องอย่างว่าจะทำให้เขาเสียศูนย์ได้ขนาดนี้ 

              “เคยจูบกันยัง”  จู่ ๆ เขาก็ถูกเพื่อนสนิทถามแทบตั้งตัวไม่ทัน  ก็เลยตอบกลับไปด้วยความภูมิใจว่า

              “เคย”  แต่แทนที่เขาจะได้รับเสียงฮือฮาจากจุนโฮเพื่อนสนิท  กลับถูกสวนด้วยคำพูดเสียงแทงใจ

              “ไอ้ที่เอาปากแตะ ๆ ไม่นับว่าจูบเว้ย  จูบมันต้องสอดลิ้นเข้าไปข้างใน คุณฮยองของนายเคยทำยัง"  อูยองก้มหน้าส่ายหัวดิก 

              “เห็นป่ะล่ะ แล้วเคยกอดกันยัง  กอดแบบแฟนนะเว้ย กอดอย่างนี้น่ะเคยมั๊ย”  จุนโฮสาธิตให้ดูเป็นตัวอย่างด้วยการสอดแขนโอบรอบเอวมีไขมันหน่อย ๆ ปลายคางเกยอยู่บนบ่า กระซิบเสียงพร่าชวนขนลุก

              “ไอ้บ้าทำไร”

              “ก็กอดให้ดูไง  ทำเป็นเขินนี่แสดงว่ายังไม่เคยกอดกันเลยเรอะ  พี่คุณเค้าเป็นสุภาพบุรุษหรือนายมันไร้เสน่ห์กันแน่วะ”

              น่าน...อีจุนโฮ พูดอย่างนี้เอามีดมาเสียบอกจางอูยองเลยดีกว่ามั๊ย

              “โถ่เอ้ย นายคบกับคุณฮยองมาตั้งนานยังไม่ได้กันอีกเหรอ ขนาดฉันกับชานเพิ่งคบกันไม่นาน ยัง....”

              อีจุนโฮ หรือ นูนอ ที่แฟนคลับทั้งรุ่นน้องรุ่นพี่ตั้งให้เป็นจักรพรรดินีประจำโรงเรียนมัธยมชื่อดังในโซลด้วยความชื่นชมและหลงใหลก้นเบิ้ม ๆ กับนิสัยขี้เหวี่ยงเป็นเป็นเพื่อนสนิทร่วมแฮ่ด เอ้ย! ร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมาตั้งแต่สมัยเรียนอนุบาลหมีน้อย หลับตาพริ้มยกมือกุมแก้มแดง ๆ ยื่นปากจู๋ ๆ จูบอากาศจนอูยองอยากจะยกขาถีบเพื่อน  ติดที่ว่ามันจะดูไม่แมนก็เลยยั้งเท้าใหญ่ ๆ ของตนไว้ก่อน จำต้องทนฟังถ้อยคำเวิ่นเว้อถึงชานซอง นักกีฬาเคนโด สายดำ 2 ดั้ง เหยื่อ เอ้ย! แฟนคนล่าสุดที่เพิ่งตีหัวลากเข้าถ้ำมาเป็นแฟนได้ไม่กี่เดือน

              “ถามจริงเหอะ คุณฮยองเค้าจับฉลากได้นายมาเป็นแฟนหรือเปล่า ดูนายสองคนไม่ค่อยเหมาะสมกันเท่าไหร่นะ”

              สุดจะเหลือทนกะปากเพื่อนสุดท้ายรองเท้าอดิดาสก็เลยประทับกลางอกเพื่อนเลิฟดังผลั่ก!!

              “ไอ้หมูหยอง มาถีบฉันทำไมห๊ะ ไอ้บ้าเอ้ย !!พูดแทงใจดำล่ะสิ  ตกลงแกจะมาปรึกษาฉัน หรือแกจะฆ่าฉันกันแน่วะ”

              “ก็ดันปากเสียก่อนทำไม  ไม่รู้ล่ะ   นายต้องทำให้คุณฮยองฟันฉันให้ได้”

              จุนโฮอ้าปากค้าง 

              “ว่าไงนะ”

              “นายต้องให้คุณฮยองฟันฉัน”  อูยองพูดช้า ๆ ชัด ๆ ทีละคำ  แววตามุ่งมั่นยังกะจะลงแข่งขันกีฬาโอลิมปิค

              โอ้ว บร๊ะเจ้าโจ๊ก  ไอ้เด็กโมเอ้ในสายตาของสาวน้อยสาวใหญ่กำลังขอร้องด้วยฝ่าเท้าให้ช่วยมันโดนฟันครับ!!

              “ไอ้หมูหยอง รู้ตัวหรือเปล่าว่าพูดอะไรออกมา”

              “รู้”

              จางอูยองไม่ได้ขี้เมาเหมือนพี่กะแฟนตัวเองซักหน่อย ถึงจะไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่

              “รู้? แล้วคิดยังไงถึงอยากโดนฟันห๊ะ”

              “ก็...เจ๊ปิงบอกว่า...ถ้ารักกันก็ต้องฟันกันอ่ะ” 

              “เจ๊ข้างบ้านที่ชอบจิกตามองฉันอ่ะนะ” 

              “อือ” 

              ว่าแล้ว...ก็รู้อยู่ว่าเจ๊แกเป็นวาย  นี่ถึงขนาดบอกว่ารักแล้วต้องโดนฟันเนี่ย คงอยากให้เห็นมันโดนฟันแน่ ๆ   ไอ้นี่ยิ่งกลัวนิชคุณไม่รักมันอยู่ด้วย  ก็รู้อยู่เจ๊แกไร้สาระดันปัญญาอ่อนเชื่อแกซะงั้น   เอากะมันสิ... 

              “ฉันตัดสินใจแล้ว ยังไงซะก็ต้องทำให้คุณฮยองฟันฉันให้ได้”

              แหม่ อูยองเอ้ย!  ที่พูดมาเนี่ย ใช้สมองคิดแล้วใช่มั๊ย

              “แล้วไม่ว่ายังไงนายก็ต้องช่วยฉัน”

              “โนว!!  อยากโดนฟันก็หาวิธีเอาเองเส่ะ เรื่องอะไรฉันต้องช่วยนาย  ไม่ได้โดนคุณฮยองฟันด้วยซะหน่อย”  เออ ถ้ามีเอี่ยวด้วยก็ว่าไปอย่าง

              “โถ่นูนอ ก็นายเป็นเพื่อนฉัน  ช่วยเพื่อนหน่อยไม่ได้หรือไง นะนะ นายไม่อยากให้คุณฮยองรักฉันมาก ๆ เหรอ”

              ถ้าทางจะโดนเป่าหูมาเยอะนะเนี่ยว่าถ้าโดนคุณฮยองฟันแล้วจะรักมันมากขึ้นน่ะ เจ๊นะเจ๊ ไม่น่าเล๊ย 

              “ถ้าสำเร็จจะเลี้ยงไก่ทอดหนึ่งอาทิตย์เลยอ่ะ”  ดูมัน มีการเอาของกินมาล่อด้วย

              แต่นูนอส่ายนิ้วปฎิเสธเบนหน้าหนีไม่สนใจลูกอ้อนที่อูยองพยายามดึงมาเป็นตัวช่วย

              “อาทิตย์เดียวน้อยไปเหรอ งั้นสองอาทิตย์เลย แถมไอติม อะไร ด๊าชๆๆ ที่แพง ๆ ให้อีก...สองถ้วยเลยอ่ะ”   งานนี้จางอูยองทุ่มสุดตัว

              จุนโฮเหล่ตามองมือเรียวขาวนวดต้นแขนยังกะอิเย็นในนางทาสแล้วก็ยิ้มเหยียดชายตามองเพื่อนไร้เสน่ห์ตั้งแต่หัวใจจรดเท้า  ปากก็จิกกัดเพื่อนอย่างสนุกปาก

              “มันยากอยู่นะ...หน้าตาจืด ๆ ไร้รสชาติอย่างนายจะไปอ่อยพี่คุณที่ทั้งหล่อและล่ำมากน่ะ  คิดผิดคิดใหม่ได้นะ”

              ดูมันพูด...

              “ฉันรู้ว่ามันไม่ยากเกินไปสำหรับจักรพรรดินีอย่างนายไปได้หรอก” อูยองกัดฟันพูดเสียงอ้อนวอน 

                ได้ผล...นูนอเหยียดยิ้มจนตาหายจากใบหน้า  “อ่ะ ๆ ก็ได้  แต่ที่ฉันจะช่วยไม่ใช่เพราะนายยอหรือเอาของกินมาล่อหรอกนะ  แต่สงสารว่ะ”  ถึงจะฟังดูแปลก ๆ แต่อูยองก็ร้องเฮดังลั่น  กระโดดตัวด้วยลอยด้วยความดีใจสุดขีดยังกะถูกหวยใต้ดิน  

                จุนโฮมองแล้วก็ส่ายหัวระอา  มันจะรู้มั๊ยว่าไอ้การโดนฟันเนี่ยเป็นยังไง   คิดว่าเหมือนเต้นซานติหรือยังไง  ถึงมันสนุกเร้าใจ แต่มันเจ็บไปถึงลิ้นปี่เลยนะ

              แล้วถึงไอ้หมูหยองจะไม่ได้ถูกนิชคุณฟัน หนุ่มเดือนคณะผู้โด่งดังก็รักมันหัวปักหัวปำวัน ๆ   ไม่ต้องทำไรแล้ว   ไม่รู้ว่ามันไร้เดียงสาหรือซื่อบื้อกันแน่ถึงไปเชื่อเรื่องไร้สาระแบบนั้นแถมเชื่อใครไม่เชื่อดั๊นไปเชื่อเจ๊ปิงนักเขียนนิยายใสแหนว แต่ดันไม่ใสอย่างที่ชีพร่ำพูด

              แต่ก็นะ  ในเมื่อเป็นความประสงค์ของเจ้าตัว  อีจุนโฮก็ยอมเป็นทูตนำทางอูยองสู่สรวงสวรรค์ไปหาเทวดานิชคุณให้ละกัน  ถือซะว่าช่วยเอาบุญ  แล้วนายจะรู้ว่าสวรรค์ชั้นเจ็ดน่ะเป็นยังไง ฮ่า ฮ่า

 

              และแล้วปฎิบัติการโดนฟันก็เริ่มต้นขึ้น... 

              เขาว่ากันว่าทหารออกศึกจะฮึกเหิม  ถึงอูยองจะไม่ได้ออกไปรบแต่ก็รู้สึกไม่ต่างกันถึงจะไม่ได้ออกไปรบราฆ่าฟันใครแต่กำลังจะให้คุณฮยองฟันเนี่ยแหละ  อูยองก้มมองดูตัวในสภาพเปลือยท่อนบนโชว์เนื้อหนังอวบอัดเต็มสายตาด้วยความภูมิใจ ท่อนล่างมีเพียงกางเกงว่ายน้ำสปีโด้ตัวจิ๋วสีเหลืองอ่อยสะท้อนแสงจนแสบตาตัดผิวขาวผ่องที่เขาเป็นคนเลือกเองกับมือด้วยความมั่นใจว่าพอคุณฮยองเห็นแล้วต้องอดใจไม่ไหวฟันเขาสุดแรงแน่นอน

              “อย่างแรก นายต้องแต่งตัวให้น้อยชิ้นเข้าไว้  ไอ้เสื้อยืดกางเกงวอร์มที่ใส่ทุกวันมันมิดชิดไป” 

              งั้นก็ไม่มีปัญหา  ต้องใส่น้อยชิ้นงั้นใส่แค่ชิ้นเดียวละกัน 

                อูยองตื่นมาแต่เช้าตรู่รีบพุ่งมาบ้านนิชคุณก่อนที่พี่จุนซูจะหายแฮงค์แล้วเปลี่ยนใจไม่ให้เขามา  ซึ่งกว่าพี่ชายจะโผล่หัวออกมาจากห้องก็คงบ่ายแก่ ๆ นู่น ป่านนั้นเขาคงถูกฟันไปเรียบร้อยแล้ว

              เพื่อไม่ให้ผิดพลาดเขาตระเตรียมแผนการเป็นอาทิตย์  อุตส่าทำตัวเป็นเด็กดีเพื่อขออนุญาตพี่จุนซูมาว่ายน้ำสระใหญ่เท่าตำบลที่บ้านคุณฮยองในวันหยุดที่ไม