[Fic - KhunWoo] Dream : Chap 16

posted on 03 Feb 2011 22:00 by talingping-fiction

Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : PG-13

 

 

**การดำเนินเรื่องในตอนนี้ถูกจัดอยู่ในเรทPG-13 เนื้อหามีความรุนแรงไม่เหมาะกับเยาวชนอายุต่ำว่า 13 ปี ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

====================

 

Chap 16 : Revenge

 

 

 

 

"ชั้นว่านายไปโรงพยาบาลให้หมอเช็คก่อนดีกว่ามั๊ย" คิมจุนซูเอ่ยถามอีกครั้ง สภาพนิชคุณที่เป็นอยู่ตอนนี้หนักหนาสาหัสจนน่าเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรชั้นไหว นายช่วยขับรถให้เร็วกว่านี้หน่อยได้มั๊ย"

น้ำเสียงนิชคุณฟังดูอ่อนล้าต่างจากดวงตากลมโตคู่นั้นกลับฉายแววเข้มแข็งเมื่อหันกลับมามองเขา จุนซูลอบมองใบหน้าที่เคยขาวจัดสะอาดสะอ้าน แต่ในเวลานี้กลับถูกแต่งแต้มด้วยรอยขีดข่วนเป็นทางยาวตามใบหน้าและลำคอ เลือดสีแดงสดไหลย้อยจากหัวคิ้วตกเป็นทางยาวตามโครงหน้า  เสื้อสูทสีขาวเปรอะปื้อนไปด้วยคราบเลือดกลิ่นคาวคละคลุ้งไปทั่วรถ ฝ่ามือมีแต่รอยถลอกจากการคลานเอาตัวรอดออกมาจากเศษซากรถยนต์ราคานับสิบล้าน ร่างกายนิชคุณบาดเจ็บจนถึงขั้นเรียกได้ว่าสาหัสแต่ชายหนุ่มกลับยืนยันที่จะไปผับ Eurus ในคืนนี้ให้ได้ตามคำสัญญาที่ให้ไว้กับจางอูยอง

สายตาของนิชคุณยังจดจ่ออยู่กับโทรศัพท์มือถือสีเหลืองราคาถูกเขาพยายามทำให้มันติดอีกครั้งหลังจากมันดับเพราะอุบัติเหตุเมื่อหนึ่งชั่วโมงที่แล้ว ทำให้นิชคุณต้องขาดการติดต่อกับอูยองตั้งแต่ช่วงเย็นของวันนี้

"นายมีโทรศัพท์เครื่องนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่" จุนซูถามขึ้นลอย ๆ ปกตินิชคุณจะมีโทรศัพท์อีกเครื่องที่เอาไว้ใช้งานเป็นประจำดูดีมีราคากว่าเครื่องพัง ๆ ที่อยู่ในมือ แต่จุนซูก็ได้เพียงความเงียบแทนคำตอบ เขาไม่รู้หรอกว่าโทรศัพท์เครื่องนี้เป็นเบอร์สำหรับนิชคุณกับอูยองที่รู้กันเพียงสองคนเท่านั้น มันเอาไว้ใช้ติดต่อกันอย่างลับ ๆ ตลอดช่วงเวลาหลายวันที่ผ่านมา

เมื่อนิชคุณไม่มีท่าทีจะสนใจเขาจึงจำต้องปล่อยให้จมอยู่กับเศษซากในมือ เสียงเครื่องปรับอากาศรถยนต์บวกกับเสียงกอกแกกดังเป็นครั้งคราวเป็นตัวทำลายความเงียบในระหว่างทาง ในที่สุดจุนซูก็พูดน้ำเสียงจริงจังขึ้นว่า

"ไอ้คุณ...ชั้นว่านายเลิกคบอูยองเหอะว่ะ ยิ่งคบชีวิตยิ่งสั้นลงทุกวัน"

"ไม่!"

ถึงจะรู้คำตอบอยู่แล้วแต่ก็ไม่วายจะเอ่ยเตือนนิชคุณ เขาก็แค่หวังว่าชายหนุ่มจะคล้อยตามความคิดพวกเขาบ้าง

นั่นก็เพราะตอนนี้จุนซูรู้แล้ว่าคนรักของนิชคุณอยู่ในฐานะที่สูงและอันตรายเกินกว่าคนธรรมดาอย่างนิชคุณจะคู่ควร แทคยอนกับชานซองจำเป็นต้องหาเพื่อนร่วมอุดมการณ์ที่จะคอยกล่อมให้นิชคุณถอนทั้งตัวและหัวใจออกจาก "ทายาทผู้สาบสูญ" ซะ ก็เลยจำใจต้องเล่าให้จุนซูฟังหวังว่าจะได้ช่วยกันห้ามปราม ครั้นเมื่อจุนซูรู้เรื่องราวครั้งแรกเขาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เด็กหนุ่มแก้มป่องที่ทั้งน่ารักและยั่วใจนั่นจะเป็นเครื่องบินแอร์ฟอทวันที่นิชคุณได้แต่แหงนคอมองแต่ไม่มีสิทธิ์ครอบครองได้ จุนซูจึงคอยพูดเตือนให้นิชคุณตัดใจซะ แต่ดูเหมือนว่าหัวใจของนิชคุณจะถูกฝังรากปักลึกกับเครื่องบินลำโตจนยากจะถอนตัวเสียแล้ว

"ชั้นยอมตายถ้าต้องเสียจางอูยองไปอีก" 

จุนซูเคยเตือนแทคยอนและชานซองแล้วว่านิชคุณไม่มีทางเลิกรักอูยองไปได้ต่อให้อูยองอยู่สูงเสียดฟ้าแค่ไหนหากคนอย่างนิชคุณได้รักแล้วไม่ว่าจะมีกำแพงกั้นสุดจนขอบโลก นิชคุณก็ไม่มีวันตัดใจเด็ดขาด!

 เหตุวิวาทในผับเมื่อคราวก่อนเป็นบทพิสูจน์แรกและยังไม่รวมเรื่องอื่นที่ตามมาอีกเป็นระลอก และบางที...อาจจะมีบางเรื่องที่นิชคุณได้ลงมือทำโดยไม่บอกพวกเขาอีกก็ได้

"คราวก่อนมันส่งลูกน้องมาบุกถล่มนายถึงออฟฟิศ พอมาคืนนี้ก็ทำเป็นอุบัติเหตุรถชนกันอีก มันกะเอานายถึงตายเลยนะ ดีแค่ไหนแล้วที่นายบาดเจ็บไม่ถึงตาย ไม่อย่างนั้น...คงมีใครบางคนขาดใจตายตามนายไปบ้างล่ะ"

เขาเหล่ตามองนิชคุณที่ชะงักมือลง สมองชายหนุ่มมึนงงไปหมดอาจจะเพราะแรงกระแทกจากอุบัติเหตุเมื่อครู่ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังซึมซับคำพูดของจุนซูที่เอ่ยเตือนสติด้วยความเป็นห่วง

“ขอบใจนะ...แต่ชั้นเลือกที่จะรักอูยองแล้ว...และไม่มีวันเลิกรัก” 

จุนซูพยักหน้าเข้าใจและไม่พูดอะไรอีก เขาหันความสนใจไปยังท้องถนนเบื้องหน้าด้วยความระมัดระวังปล่อยให้นิชคุณจมอยู่กับตัวเองต่อไป นิชคุณละสายตาจากโทรศัพท์ทอดมองแสงไฟริมทาง

ถึงแม้นิชคุณจะลอบพบอูยองหลายครั้งแต่เขาก็ไม่เคยเล่าเรื่องที่ถูกเชวซึงฮยอนขู่เอาชีวิตรวมทั้งเหตุการณ์ร้ายแรงที่เกิดขึ้นกับเขาเลยซักครั้งเดียว เพียงเพราะไม่อยากทำให้อูยองต้องเป็นห่วงตนไปมากกว่านี้ แค่เรื่องของอูยองเขาก็รู้ดีว่ามันหนักหนามากพอแล้ว

อูยองไม่เคยรู้ว่านิชคุณสืบรู้ประวัติตัวเองหมดแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอยากได้ยินเรื่องราวทั้งหมดจากปากของอูยองเอง ชายหนุ่มหวังจะได้ยืนเคียงข้างคนรักแม้จะด้วยฐานะที่ต่ำต้อยกว่าก็ตาม และเขาก็พร้อมที่จะยอมทำทุกอย่างหากมันทำให้อูยองอยู่อย่างมีความสุข ไม่ว่าสิ่งนั้นต้องแลกกับลมหายใจของเขาหากมันสามารถต่อชีวิตอูยองได้ผู้ชายธรรมดาคนนี้ก็พร้อมจะยกให้

"ชั้นรักอูยอง...และไม่ว่ามันต้องแลกกับอะไรชั้นก็พร้อมจะทำ"  จุนซูมองหน้านิชคุณเพียงครู่เดียวเขายังนึกภาพนิชคุณยืนข้าง "นายน้อยแห่งตระกูลจาง" ไม่ออกแต่ถึงอย่างนั้นในอนาคตไม่ไกลนับจากนี้พวกเขาคงได้เห็นภาพเหล่านั้นจนชินตาแน่นอน

"เออ! ชั้นจะคอยดู! ถ้านายไม่ตายซะก่อนนะเว้ย ดูสารรูปตัวเองซะบ้างเลือดไหลท่วมไปหมด พอไปถึงนะ แกก็ไปอ้อน ...ม...เอ้ย ที่รักแกเลยนะ อูยองจ๋า พี่เจ็บมากเลยทำแผลให้พี่คุณหน่อยนะคนดีของพี่" ตาคมตวัดมองกลับแทบกรีดหน้าคนพูดได้ พร้อมบรรเลงมือตบกบาลเพื่อนอีกหนึ่งที

"โอ๊ย! ไอ้บ้า! ชั้นเป็นผู้มีพระคุณของแกนะเว้ย ถ้าไม่ได้ชั้นป่านนี้แกอาจจะนอนม่องเท่งอยู่กลางถนนแล้ว ดีนะแกยังมีแรงโทรบอกชั้น รถพังซะขนาดนั้นไม่น่ารอดเล๊ย!" มันน่าจะตบอีกซักทีเผื่ออาการปากเสียจะดีขึ้น

"หุบปากไปเลย แล้วทีหลังจะพูดอะไรหัดระวังปากไว้บ้าง ชั้นกับอูยอง...เรายังไม่มีอะไรกัน"

"เหรอ" จุนซูลากเสียงยาวไม่ค่อยเชื่อนัก ก็เลยได้รับรางวัลอาการปากดีจากนิชคุณด้วยฝ่ามือพิฆาตตบบนศีรษะอีกหนึ่งทีทั้ง ๆ ที่มือข้างนั้นก็เจ็บอยู่นั่นแหละ จุนซูบ่นขมุบขมิบมันเจ็บจริงหรือเปล่าวะเนี่ย

 

ตู้มมมมมมม 

 

เอี๊ยดดดดดด 

 

รถหน้านับสิบคันพากันเหยียบเบรคกระทันหัน พลอยให้จุนซูต้องหยุดรถในระยะกระชั้นชิด นิชคุณมัวแต่นั่งซ่อมโทรศัพท์อยู่เลยหัวคะมำเพราะไม่ทันตั้งตัว ดีแต่ว่าสายเบลท์รั้งร่างเขาไม่ให้กระแทกเข้ากับคอนโซลรถ โทรศัพท์พัง ๆ ในมือกระเด็นตกกระแทกกับพื้นรถ หน้าจอโทรศัพท์สว่างวาบกลับมาใช้งานอีกครั้งราวปาฏิหารย์พร้อมโชว์สายเรียกเข้าที่ไม่ได้รับสายนับสิบครั้งจากชื่อคนเดียวกัน “จางอูยอง”

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย" ทั้งสองคนเพ่งมองไปยังจุดหนึ่งซึ่งอยู่ห่างจากรถพวกเขาไม่เกินหนึ่งกิโลเมตรเริ่มมีกลุ่มควันก่อตัวสูงขึ้นและไม่ถึงห้านาทีหลังจากเสียงระเบิดดังก้อง ควันหนาสีเทาก็พวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

"เหมือนเสียงระเบิด..." น้ำเสียงนิชคุณขาดหาย สายตาจับจ้องจุดที่กลุ่มควันลอยตัวสูงขึ้น ความกังวลเริ่มก่อตัวเข้าครอบงำให้เขาต้องวิตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ  ยิ่งรถเคลื่อนตัวเข้าใกล้กลุ่มควันมากเท่าไหร่ความกังวลใจยิ่งก่อตัวอัดแน่นในอกมากขึ้นเท่านั้น รถยนต์คันหน้าหลายคันลดความเร็วเพื่อหาทางเลี้ยวรถกลับการจราจรเริ่มชะลอตัวลงเสียงบีบแตรด่าทอดังลั่นไปทั่วท้องถนน

 “เฮ้ยคุณ!เหมือนควันมันจะลอยมาจาก Eurus! นะ” ไม่ต้องบอกเขาก็รับรู้ความจริงซึ่งประจักษ์แก่สายตาตัวเองในตอนนี้ดี กลุ่มควันสีเทาพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือจุดเกิดเหตุจนมืดทะมึนลงทุกขณะความน่าสะพรึงกลัวแผ่ขยายเป็นวงกว้าง

 ท่ามกลางสถานการณ์อันเลวร้ายนิชคุณเป็นห่วงแต่อูยอง คืนนี้อูยองบอกกับเขาว่าจะรออยู่ที่  Eurus และตัวเขาเองก็ควรจะอยู่ที่นั่นตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว ใบหน้าขาวจัดซีดเผือดลงเขาทิ้งร่างพิงกับเบาะอย่างอ่อนแรง ใบหน้าอูยองผุดขึ้นในความทรงจำ

“ผมจะรอนะครับ...คืนนี้...ผมขอไปนอนบ้านพี่คุณ...นะครับ” 

                หากนิชคุณไม่เกิดอุบัติเหตุเมื่อช่วงหัวค่ำเสียก่อน เขาสองคนก็คงไม่ต้องพลาดการติดต่อกันนานแบบนี้ นิชคุณข่มตาลงสูดลมหายใจเข้าปอดช้า ๆ พยายามตั้งสติรับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่เสียงกรีดร้องของผู้คนที่ดังเล็ดลอดเข้ามาในรถทำเขาประสาทเสียจนเกือบคุมสติไม่อยู่ นิชคุณลืมตาขึ้นมองฝูงชนหลายสิบคนต่างพากันวิ่งหนีตายผ่านหน้ารถพวกเขาไป ใบหน้าแต่ละคนเต็มไปด้วยอาการตกใจจนเสียขวัญความเครียดมากมายถาโถมจนไม่อาจระงับอารมณ์ได้อีก นิชคุณเร่งกดโทรศัพท์หาอูยองอีกแต่ไร้สัญญาณตอบรับจากปลายสาย ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัดเวลาผ่านไปทุกนาทีอย่างทรมาน เขาไม่อาจนั่งรอเวลาให้ผ่านพ้นไปในแต่ละนาทีอย่างไร้ค่าได้อีกต่อไป หากอูยองยังติดอยู่ในนั้นเวลาทุกนาทีย่อมมีค่าเท่ากับลมหายใจ!

"เฮ้ยคุณจะไปไหนวะ!"

นิชคุณเปิดประตูรถวิ่งออกไปตามฟุตบาทสายตาจับจ้องอยู่กับกลุ่มควันดำทะมึน เขาพยายามใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดเร่งจังหวะฝีเท้าให้เร็วที่สุด แต่เพราะร่างกายบาดเจ็บสาหัสเขาจึงไม่อาจเร่งความเร็วได้ตามต้องการ ยิ่งเห็นจุดที่ควันพุ่งขึ้นมาเขายิ่งเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น

ชายหนุ่มวิ่งหลบหลีกผู้คนที่ต่างวิ่งหนีเอาตัวรอดสับสนอลหม่านไปหมด รถดับเพลิงพร้อมเจ้าหน้าที่เปิดไซเรนวิ่งเข้ามาในที่เกิดเหตุ เสียงกรีดร้องโหยหวนน่ากลัวดังไปทั่วสารทิศ เขากวาดตามองผู้คนนับร้อยบาดเจ็บเสื้อผ้าฉีกขาดบางคนอาการสาหัสเลือดไหลจนท่วมตัว

เสียงหัวใจดังโครมครามในอก นิชคุณเริ่มมีอาการเจ็บจุกบริเวณซี่โครงแต่เขากลับไม่ลดจังหวะฝีเท้าลง เลือดยังไหลซึมตามบ