[Fic - KhunWoo] Dream : Chap15

posted on 29 Dec 2010 19:07 by talingping-fiction

Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : PG-13

 

 

**การดำเนินเรื่องในตอนนี้ถูกจัดอยู่ในเรทPG-13 เนื้อหามีความรุนแรงไม่เหมาะกับเยาวชนอายุต่ำว่า 13 ปี ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

====================

 

Chap15 : Dark Night

 

 

 

 

สายฝนเทกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายตั้งแต่ช่วงหัวค่ำจนล่วงเลยถึงเที่ยงคืนแล้วแต่กลับไม่มีทีท่าจะหยุดตกง่าย  ๆ เด็กหนุ่มวัยรุ่นวิ่งแข่งกับสายฝนรองเท้าผ้าใบเหยียบลงบนร่องน้ำจนแตกกระเซ็น ยิ่งฝนเทลงมายังกับฟ้ารั่วเด็กหนุ่มยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เสื้อเชิ้ตสีขาวเปียกชุ่มไปด้วยน้ำเส้นผมสีดำสนิทลีบลู่แนบหนังศีรษะ เมื่อเข้าสู่ตัวอาคารเขารีบควานหาคีย์การ์ดรูดเข้าอพาร์ทเมนท์ก่อนกดลิฟต์ขึ้นสู่ชั้นเจ็ดมุ่งสู่ห้องพักตนเองทันที

 

"เฮ้ย! ทำไมไม่มีเนี่ย เอาไปไว้ไหนล่ะเนี่ย" อีซึงรีพยายามควานหากุญแจห้องตัวเองแต่กลับพบเพียงความว่างเปล่า

 

"โถ่เว้ย! สงสัยลืมไว้ในห้องแน่เลย ทำไงดีเนี่ย" คืนนี้พี่ชายตัวดีก็ไม่กลับเสียด้วยหลายคืนแล้วที่เขาต้องนอนเหงาเพียงลำพัง หงุดหงิดกับที่ต้องทนตัวเปียกชื้นแล้วยังต้องมาเจอกับอาการเบลอจนลืมข้าวของเป็นประจำอีก

 

 "จริงสิมีกุญแจห้องพี่อูยองนี่นา" เด็กหนุ่มนึกขึ้นได้พลางคุ้ยในกระเป๋าเป้ใบใหญ่ เขายิ้มกว้างเมื่อพบกุญแจพวงเล็กในซอกกระเป๋า

 

"โชคดีนะเนี่ยยังเหลือกุญแจห้องพี่อูยองอีกคนไม่งั้นได้นอนหนาวนอกห้องแน่"

 

เขาเดินถอยมาอีกห้องรีบจัดแจงไขกุญแจเข้าห้องไร้เจ้าของในคืนนี้ ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความหนาวเหน็บหยดน้ำร่วงลงมาเป็นทาง อูยองไม่ได้ไปทำงานหลายวันแล้ว ซึงรีไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอูยองนับตั้งแต่เกิดศึกชิงรักหักสวาทกันกลางผับตามที่เขาเข้าใจก็ไม่มีใครเห็นอูยองอีกเลย

 

ไม่รู้แหละยังไงซะคืนนี้ขอยึดห้องนี้ซุกหัวนอนก่อนละกัน ซึงรีเดินดุ่มเข้าไปยังห้องนอนด้านในเปิดเพียงไฟหัวเตียงสลัว เขามานอนห้องนี้บ่อยครั้งจนเหมือนเป็นเจ้าของห้องเสียเอง สภาพห้องยังอยู่ในสภาพเรียบร้อยเหมือนตอนที่เจ้าของห้องยังอยู่ ซึงรีดึงชายเสื้อตัวเองออกจากกางเกงสแลค เปิดตู้เสื้อผ้าหยิบผ้าขนหนูสีขาวกับเสื้อคลุมอาบน้ำของตนที่ใช้เป็นประจำยามต้องมานอนร่วมกับอูยอง แล้วหันมาปลดกระดุมบนเสื้อเชิ้ตออกจนหมดแผง ก่อนปลดเข็มขัดกางเกงออก เสื้อถูกโยนทิ้งอยู่ในตะกร้าใบเล็ก

 

ร่างทั้งร่างเหลือเพียงบรีฟสีขาวตัวเดียวแล้วสวมทับด้วยเสื้อคลุมอาบน้ำก่อนจัดการถอดบรีฟออกให้พ้นตัว สายน้ำอุ่นร่ำร้องหาร่างกายเย็นชื้นมันช่วยผ่อนคลายความเหน็ดเหนื่อยจากการเรียนและการทำงานหนักมาตลอดวันมาได้อย่างดี

 

ห้องเล็ก ๆ เย็นเยียบร้างเจ้าของมาหลายวัน หากแต่วันนี้กลับเย็นเฉียบจนหนาวสะท้านไปทั่วห้อง ดาวดวงน้อยผู้น่าสงสารไม่อาจรู้ชะตากรรมของตนเลยสักนิด นับแต่คืนนี้รัตติกาลอันมืดมิดจะดับแสงดาวสว่างไสวตลอดกาล!

 

 

......

 

 

เพราะความเคยชินหลังร่างกายชุ่มชื้นไปด้วยหยดน้ำซึงรีจึงปลดชุดคลุมอาบน้ำออกกองไว้ปลายเท้าร่างกายเปลือยเปล่าสะท้อนแสงไฟเนียนตา เด็กหนุ่มฮัมเพลงพลางหยิบเสื้อกล้ามสีขาวขึ้นสวมกับกางเกงขาสั้นสีดำสนิท เขาล้มตัวนอนโดยไม่รอเช็ดผมให้แห้งสนิทเหนื่อยจนจะลืมตาไม่ขึ้นแล้ว ซึงรีเอื้อมมือปิดไฟหัวเตียงลงลากผ้าห่มคลุมแค่เพียงกลางลำตัวตาปรือปรอยด้วยความง่วงงุนเพราะความเหนื่อยล้ามาตลอดวันเขาจึงหลับโดยง่ายดาย

 

สายฝนยังเทกระหน่ำเสียงฟ้าร้องยังดังสั่นสะเทือนกลบเสียงฝีเท้าชายหนุ่มในชุดแจ็กเกตหนังสีดำเงามืดทาบทับร่างน้อยผู้หลับสนิทบนเตียง ร่างผู้มาเยือนยามรัตติกาลเดินอย่างเงียบกริบออกจากมุมมืดปืนที่กระชับในมือคลายลงก่อนเก็บไว้ใต้แจ็กเกตดังเดิม แสงฟ้าแลบด้านนอกส่องกระทบใบหน้าเด็กหนุ่มผู้หลับไหล เขาเอี้ยวตัวมองกระเป๋าเป้สีดำนอนกองอยู่บนโซฟา ชายหนุ่มสาวเท้าเบาเงียบล้วงมือเข้าไปหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเหลือบมองร่างหลับสนิทของเด็กหนุ่มก่อนดึงบัตรนักศึกษาขึ้นส่องแสงไฟจากด้านนอก

 

"ชื่ออีซึงรีงั้นเหรอ" เขาเพ่งมองหน้าเด็กหนุ่มคุ้นหน้ารอยยิ้มสแหยะผุดขึ้นมุมปากจ้องมองร่างน้อยบนเตียง กลิ่นกายหอมหวานดังดอกไม้ป่าลอยกลบกลิ่นแอลกกอฮอลล์ที่กำลังสูบฉีดเลือดในกายให้ร้อนรุ่ม เขาโน้มใบหน้าลงใช้มือหนาเกลี่ยใบหน้าขาวใสเบามือสูดดมกลิ่นหอมที่ติดตัวเด็กหนุ่มราวกับระเหยออกมาแทนอากาศยิ่งสูดดมยิ่งคลั่งไคล้ เขาไม่เคยได้กลิ่นแบบนี้จากเจ้าของห้องตัวจริงซักครั้ง ชายชุดดำอดใจไม่ไหวเพราะฤทธิ์แอลกกอฮอลล์ที่ดื่มเข้าไปหรือเพราะความกักขฬะในกมลสันดาน เขาค่อย ๆ ใช้มือลูบไล้ไปตามลำตัวโน้มตัวเข้าหาร่างเล็กกวาดตามองไปทั่วร่าง น่าแปลกคืนนี้อูยองต้องกลับมานอนที่นี่ทำไมถึงกลายเป็นเด็กคนนี้ไปได้

 

มือหนาไล่ต่ำลงจนถึงขอบกางเกงลูบไล้เพียงแผ่วเบาแต่กลับเรียกเสียงครางเครือให้กับร่างน้อย ชายชุดดำมองอย่างหื่นกระหายสมองแยกแยะถูกผิดเลอะเลือนมีเพียงอารมณ์ดิบเถื่อนใต้จิตสำนึกปะทุออกจากร่างร้อนระอุ เขาโน้มตัวกดริมฝีปากลงใช้ลิ้นเลียตามรอยหยักบนปากบางดังกลีบกุหลาบ มือหนาดึงเสื้อกล้ามขึ้นเบามือเผยเห็นผิวขาวเนียนล่อตาแม้แสงไฟมืดสลัว เขาลูบไล้สัมผัสเนื้อเนียนนุ่มมือหน้าท้องแบนราบเรียบลื่นเสียจนเขาเผลอใจก้มลงกดจูบประทับรอยแดงประดับหน้าท้องเด็กหนุ่มหดเกร็งสลับเสียงลมหายใจติดขัดดังขึ้นลอดเบา ๆ

 

 “อืออ"

 

ร่างบางบิดหนีเมื่อรู้สึกเหมือนถูกรบกวนการนอนชายชุดดำยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนดึงกางเกงผ้าบางสีดำหลุดพ้นปลายเท้า มือหนาลูบโลมร่างเพรียวบางเปลือยเปล่าด้วยฝีมือตนเองอย่างพึงพอใจ เขาจัดการปลดเข็มขัดตัวเองลงใจถวิลหาผู้เป็นเจ้าของห้องแท้จริง แต่กลับพบเด็กหนุ่มอีกคนแทนแต่ตอนนี้อารมณ์ดิบเถื่อนในตัวกำลังถูกปลุกขึ้นจนมิอาจต้านทานได้ เขาต้องการปลดปล่อยความต้องการอึดอัดหนักหน่วงนี่ออกไป ถือซะว่าเป็นฝันร้ายแล้วกันนะอีซึงรี

 

ชายหนุ่มใบหน้าคมเข้มปลดเสื้อผ้าตัวเองออกก่อนครอบครองปากบางดูดดึงรุนแรงเร่าร้อนมือปัดป่ายลูบไล้ไปทั่วร่างดึงดันให้ร่างบางเปิดปากรับลิ้นร้อน เสียงครางอื้ออึงดังลอดแต่เรี่ยวแรงต้านทานกลับน้อยนิด ดวงตาหนักอึ้งจากการเหนื่อยล้ามาตลอดวัน ซึงรีพยายามดันคนบนร่างออก แต่กลับถูกยึดข้อมือทั้งสองไว้ข้างลำตัว

 

“ค..ใคร...ช่วย...อุ้บบ!!” ซึงรีผู้น่าสงสารพยายามดิ้นรนร้องขอความช่วยเหลือเท้าทั้งสองตะกายเปะปะแต่กลับถูกมือหนาอุดปากไว้เขาพยายามเพ่งมองคนบนร่างแต่กลับเห็นเพียงเงาเลือนลาง เด็กหนุ่มทั้งดิ้นทั้งร้องแต่ไร้ผลความหวาดกลัวครอบงำจิตใจ เสียงกรีดร้องดังอื้ออึงในลำคอปากร้อนชื้นกัดลงบนปากล่างเด็กหนุ่มผู้เคราะห์ร้ายจนเลือดไหลซึม ซึงรีครางสะอื้นความเจ็บแปลบแล่นริ้วไปทั่วร่าง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว

 

กลิ่นแอลกกอฮอลล์ของคนบนร่างคละคลุ้งในโพรงปากซึงรี เขาพยายามเบือนหน้าหนีดิ้นรนขัดขืนแต่กลับถูกพลิกตัวให้คว่ำหน้าลงมือหนากดใบหน้าลงบนหมอน แผ่นหลังบอบบางที่สะท้านจนรู้สึกได้ชายชุดดำอดที่จะแนบริมฝีปากลงแตะต้องช้าเนิบหากหนักหน่วงจนขึ้นรอย

 

"อย่าาาาา!!!" เสียงแหบหวานตะโกนร้องตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนให้พ้นคนที่ทาบทับอยู่ด้านบน ยิ่งซึงรีขัดขืนดิ้นรนเรี่ยวแรงยิ่งสูญเสียโดยเปล่าประโยชน์    ร่างทั้งร่างกระตุกไหวเมื่อมีสิ่งแปลกปลอมเข้าทางช่องทางด้านหลัง 

 

"อ๊า....เจ็บ...อย่า....ฮึก...". เด็กหนุ่มกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด เสียงร้องอ้อนวอนปนเสียงหอบหายใจดังขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า แต่คนบนร่างหาได้เมตตาเห็นใจแม้แต่น้อย ซ้ำยังกระแทกกระทั้นหนักหน่วงขึ้น

 

 "....ป....ปล่อย...ผม...ฮึก....เจ็บ....อย่า...." ความคับแน่นปวดหนึบพรากมโนสำนึกหลุดลอยหาย มีเพียงต่อมน้ำตายังคงทำงานไม่ขาดสาย เสียงหอบครางของคนบนร่างกระชากเรี่ยวแรงที่มีอยู่หายไปจนหมดสิ้น เขาดิ้นรนให้พ้นจากมือที่เกาะกุมสะโพกเขาไว้ อยากเอาสิ่งที่สอดแทรกลุกล้ำออกไปจากร่างกาย แต่มันกลับถูกกดย้ำลงจุดเดิมซ้ำ ๆ ตอกย้ำให้ต้องเจ็บปวดทรมาน เสียงครางสุขสมดังต่อเนื่องจนนึกรังเกียจ สุดท้ายซึงรีจำต้องปล่อยให้คนบนร่างเสพหาความสุขบนร่างกายไร้แรงปัดป้อง

 

“อือ...ซึงรี” เขาเกลียดเสียงนี้ เกลียดที่ต้องทนรับรู้ว่าไอ้คนใจร้ายกำลังมีความสุขบนตัวเขามากเพียงไร เขาพยายามเบือนหน้าหนีจากเสียงที่ตอกย้ำซ้ำซาก เขากัดปากจนแดงช้ำกลั้นเสียงสะอื้นไห้ทุกครั้งที่ถูกตอกย้ำตีตรา ร่างกายทุกสัดส่วนถูกยึดครองต่างกับหัวใจที่ถูกฉีกทึ้งจนไม่เหลือซาก ซึงรีใช้แรงเสี้ยวสุดท้ายดิ้นรนมือที่กุมข้อมือเขาหลุดออก เด็กหนุ่มตวัดมือตะปปคนบนร่างแต่กลับพลาดจึงฝากรอยข่วนไว้บนท่อนแขนแทน

 

“กล้าหือกับชั้นงั้นเหรอ” เด็กหนุ่มพยายามดิ้นรนกลับถูกตรึงข้อมือด้วยแขนเพียงข้างเดียวอยู่เหนือหัว

 

“ปล่อย...ผม..ฮึก..” ร่างกายบริสทธิ์กลับเปรอะเปื้อนไปด้วยรอยปื้นแดงเป็นตราบาปติดตัวไปทั่วร่าง คนบนร่างขยับสะโพกกระแทกทุกสัดส่วนหาความอุ่นร้อนที่ตอดรัดจนลึกสุด

 

“อึ่ก.!!ป...”

 

“อ่า….”

 

เมื่อความต้องการใกล้สิ้นสุดลงคนบนร่างกระแทกกระทั้นตามแรงอารมณ์ ซึงรีสะดุ้งเฮือกเมื่อแรงกระแทกครั้งสุดท้ายสิ้นสุดลงทิ้งไว้เพียงความหนืดเหนียวอยู่ภายใน

 

“...ก...เกลียด...” คนบนร่างสแหยะยิ้มก่อนดึงส่วนที่ใช้รังแกคนใต้ร่างออก ทิ้งร่างบางอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรง หลงเหลือเพียงรอยแดงฉานไว้ตามแผ่นหลังและซอกคอ ริมฝีปากบวมแดงช้ำเพราะกัดกลั้นเสียงร้องตลอดช่วงเวลาแห่งความทุกข์ทรมาน เสียงสะอื้นไห้ดังผ่ะแผ่วเหมือนคนใกล้หมดลมหายใจร่องแก้มเปื้อนด้วยทางน้ำตา

 

เขาหลับตาลงช้า ๆ หวังเพียงตื่นขึ้นมาจะเป็นเพียงฝันร้าย เสียงประตูถูกปิดลงพร้อมจิตสำ