[Fic - KhunWoo] Dream : Chap14

posted on 18 Dec 2010 15:49 by talingping-fiction

 

Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : NC-17

 

 

**เรื่องที่กำลังจะอ่านบรรทัดต่อไปเป็นฟิค-วาย ถ้าใครรับรักนอกกรอบไม่ได้ กดปิดออกไปได้เลยค่ะ

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

====================

 

Chap14 : Honey Sweet

 

 

 

 

 นาฬิกาแขวนบนฝาผนังบอกให้รู้ว่าค่ำคืนแห่งความวุ่นวายได้ล่วงผ่านมาจนถึงช่วงตีหนึ่งแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นอีจุนโฮยังคงตาแป๋วนั่งฟังเหตุการณ์น่าตื่นเต้นจากคำบอกเล่าของตัวต้นเหตุ เขาตื่นเต้นจนเอามือจิกผ้าห่มเมื่อถึงตอนที่อูยองเล่าว่านิชคุณออกหมัดชกเข้าหน้าเชวซึงฮยอนอย่างจัง

 

 

“โห พี่คุณเท่ห์สุดยอดเลยอ่ะอูยอง” เจ้าของดวงตาคู่เล็กส่งสายตาเป็นประกายชื่นชมสองมืออุ้ม “ชองกัม” ลูกแมวตัวน้อยสีเทาน่ารักแกว่งไปมาราวกับกล่อมลูกน้อยให้หลับใหล เขาล่ะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนอย่างนิชคุณจะทำเรื่องอย่างนี้ได้

 

 

“เฮียซึงฮยอนทำเกินไปคิดจะฆ่าใครก็ได้อย่างนั้นเหรอ ไอ้เฮียบ้า!” อูยองนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงนอนในคฤหาสน์ตระกูลเชว คิ้วขมวดแน่นจนสงสัยว่ามันจะแกะออกได้หรือเปล่า พวงแก้มแดงด้วยแรงโทสะส่งเสียงฮึดฮัด อูยองยิ่งของขึ้นหนักเมื่อนึกถึงเรื่องที่เชวซึงฮยอนทำตอนประจันหน้ากับนิชคุณเขากระชากผ้านวมขึ้นฉีกทึ้งระบายอารมณ์ จุนโฮมองเพื่อนอย่างเห็นใจ เฮ้อ! อูยองมันก็มีตาไว้มองนิชคุณแค่คนเดียวจริง ๆ ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย

 

 

“เอาน่าอูยองยังไงซะคืนนี้พี่คุณก็แสดงให้ทุกคนเห็นว่าคนอย่างพี่คุณน่ะไม่ใช่คนที่จะให้ใครมาดูถูกได้อีกต่อไป” ใครจะคิดว่าผู้ชายที่ขึ้นชื่อว่าเป็นเทพบุตรจะกล้าต่อยหน้าเจ้าพ่อเชวซึงฮยอนได้

 

 

“ว่าแต่...มี เรื่องจะเล่าให้ฟังแค่นี้เองเหรออูยอง” จุนโฮเอียงคอถามแถมดวงตาจับจ้องมองหน้ากลม ๆ อย่างรู้ทัน ยิ่งเห็นว่าตอนนี้หน้าอูยองแดงระเรื่อยิ่งชัดเลยว่าต้องมีเรื่องอื่นที่ยังไม่ได้เล่าอีกแน่ ๆ

 

 

“อือ..มี แค่นี้แหละ” แน่ะพูดไม่เต็มเสียงอีกต่างหากแล้วจะก้มหน้าหลบเขาทำไมกันล่ะ คนอย่างเขาไม่มีวันเชื่ออะไรง่าย ๆ มันก็เลยต้องพิสูจน์กันหน่อยว่าคำบออกล่าของอูยองเป็นจริงหรือไม่ จุนโฮก็เลยต้องก้มหน้าตามจนต่ำเกือบติดพื้นเตียง หนุ่มตาเล็กละมือจากการเกาคางชองกัมเปลี่ยนเป็นยันหน้าคนตัวเล็กกว่าให้เงยหน้าขึ้นมามองตนแทน

 

 

“เงยหน้ามามองชั้นเดี๋ยวนี้นะจางอูยอง แล้วคายความลับออกมา” ถ้าอีจุนโฮเป็นเครื่องจับเท็จล่ะก็คงเป็นเครื่องที่มีประสิทธิภาพสูงอย่าง แน่นอน เพราะตอนนี้อูยองถูกสแกนจนอายม้วนต้วนจำต้องใช้สองมือปิดหน้าไปซะแล้ว

 

 

“ไม่มี” เสียงอู้อี้ดังลอดฝ่ามือแถมเอาแต่ส่ายหน้าไม่ยอมเปิดหน้ามาคุยกันยิ่งทำให้ ต่อมความอยากรู้ทำงานหนักขึ้น จุนโฮโน้มตัวเข้าหาอูยองพยายามแงะมือเพื่อนรักออกถ้าจับไม่ได้ก็ไม่ยอมสารภาพใช่มั๊ยอย่างนี้มันต้องเค้นหนัก ๆ

 

 

“ถ้าไม่มีอะไรนายให้หนุ่ม ๆ ชุดดำไปรับชั้นที่อพาร์ตเมนท์ดึก ๆ ดื่น ๆ ทำไมห๊ะ!” ใจจุนโฮคิดไปไกลว่าชานซองอาจมีอันตรายถึงได้รีบตามออกมา เสื้อยืดสีขาวกับกางเกงผ้ายืดไม่ได้ถูกเปลี่ยน เขาคว้าเสื้อแจ็กเกตสีดำของชานซองติดตัวมาด้วย แล้วยังจับยัดชองกัมใส่ตะกร้าออกมาด้วยความเร่งรีบ

 

 

“ก็....” ใจอยากจะเล่าก็อยากแต่มันอายจนไม่กล้าพูดเนี่ยสิ จะให้เขาทำอย่างไรล่ะจุนโฮ

 

 

“ตามใจไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่า เรานอนกันดีกว่าเนอะชองกัม” จุนโฮพลิกตัวแล้วล้มตัวลงนอนตะแคงนอนเกาคางชองกัมในอ้อมกอดทำทีไม่สนใจเจ้าเพื่อนแก้มป่องที่เล่นตัวอยู่ได้

 

 

“จะนอนจริง ๆ เหรอจุนโฮ ลุกขึ้นมาก่อนสินะ เด็กน้อยของชานซอง” ได้ผลเกินคาดจุนโฮเด้งตัวพรวดหันมาเผชิญหน้าอูยองใบหน้าหวานแดงก่ำด้วยความอาย

 

 

“อย่ามาเรียกชั้นอย่างนั้นนะ” แน่ะหน้าแดงด้วยแล้วดูสิตาเล็ก ๆ กำลังขยายม่านตาจนใหญ่เบ้อเริ่ม

 

 

“โอ๋ ๆ ไม่เรียกก็ได้รู้หรอกว่าชื่อนี้ให้ทูนหัวใช้เรียกได้คนเดียว ฮ่า ฮ่า” พอแกล้งให้คนอื่นหน้าแดงเหมือนตัวเองได้ก็ยิ่งเอาใหญ่ จนคนถูกแกล้งทุบเข้าที่อกแรง ๆ

 

 

“หยุดล้อชั้นเดี๋ยวนี้นะ! แล้วจะเล่าต่อมั๊ยถ้าไม่เล่าชั้นจะกลับ เรากลับไปนอนห้องของเรากันดีกว่าชองกัมเนอะ” เออเนอะอีจุนโฮพูดกับแมวก็เป็นด้วยนะ

 

 

“จุนโฮอ่า อย่างอนสิ เล่าต่อก็ได้อย่าเพิ่งกลับนะ” ถึงจะโดนเพื่อนย้อนเกล็ดแกล้งโกรธซะอย่างนั้น แต่อูยองก็ยอมที่จะง้อเพื่อนรักอยู่ดี อูยองตั้งท่าจะเล่าต่อแต่ก็นะมันยังเขินอยู่นี่นา

 

 

“เอ่อ...คือว่านะ...จุนโฮ” เริ่มอีกแล้วปิดหน้าตัวเองอย่างนั้นแล้วคืนนี้จะรู้เรื่องกันมั๊ยเนี่ย

 

 

“เอ่อ อะไร พี่คุณทำอะไรนายเหรออูยอง” จุนโฮแงะมือขาวที่ปิดหน้าออกสำเร็จก็เลยได้เห็นพวงแก้มแดง ๆ สุกปลั่ง ดวงตาเรียวไหวระริกจนฉ่ำหวาน แล้วเหมือนเพื่อนรักจะนั่งไทม์แมชชีนย้อนเวลากลับไปก่อนหน้านี้สองสามชั่วโมง พอคิดถึงนาทีที่นิชคุณจูบพร้อมหยอดคำว่ารักลงไปเท่านั้น อูยองก็เผลอใช้นิ้วเกลี่ยปากตัวเองเล่นเบาๆ แถมยังกอดตัวเองมือลูบไปตามท่อนแขนอย่างเบามือ คนรอฟังได้แต่อ้าปากเหวอ

 

 

“อย่าบอกนะว่า...” ถ้าจะให้เดาจากอาการของเพื่อนแล้วล่ะก็นิชคุณคงฝากรอยรักประทับลงบนริมฝีปากช่างจ้อนั่นเรียบร้อยแล้ว

 

 

“นายเสียจูบให้พี่คุณแล้วน่ะ ...โอ๊ยตายอูยอง…” มาคราวนี้เป็นจุนโฮแทนที่เอามือปิดหน้าพร้อมก้มหน้าถูกับพื้นเตียง ไม่ใช่ว่าโกรธเพื่อนแต่เขินแทนต่างหากพอนึกภาพตามไปด้วยยิ่งอยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ แต่ก็ทำได้