[Fic - KhunWoo] Dream : Chap13

posted on 10 Dec 2010 21:22 by talingping-fiction

Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : NC-17

 

 

**เรื่องที่กำลังจะอ่านบรรทัดต่อไปเป็นฟิค-วาย ถ้าใครรับรักนอกกรอบไม่ได้ กดปิดออกไปได้เลยค่ะ

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

====================

 

Chap13 : Risk3

 

 

 

 

 

Eurus ใช่ว่าจะเป็นสรวงสวรรค์สำหรับเหล่านักเสาะแสวงหาความสุขยามค่ำคืนสำหรับทุกผู้ ทุกคนเสมอไป ถึงแม้ว่าจะมองไปทางไหนก็มีแต่ผู้คนดื่มด่ำความสุขกับคนรักในอ้อมกอดหรือไม่ ก็กับเพื่อนฝูง แต่มันก็ใช่ว่าจะไม่มีคนที่นั่งเหี่ยวเฉาหรอกนะ ลองมองดูดี ๆ อย่างน้อยก็เจอแล้วคนนึงล่ะ

คิมจุนซูอยู่ในอาการสำลักความเซ็งเสียเต็มประดา  จะไม่ให้เซ็งได้ยังไงล่ะ  คืนนี้เขาว่าเขามีโชคแล้วนะมีเพื่อนประเสริฐเลี้ยงเหล้าฟรี  แถมสาวสวยที่เขาส่งข้อความชวนมาร่วมสร้างสีสันในคืนนี้ต่างก็เจิดเริ่ดทุก คน  มันออกจะเป็นคืนที่สุดแสนจะเพอร์เฟคที่สุดในช่วงหลายสัปดาห์ก่อนหน้านี้ด้วย ซ้ำ แต่

....

อย่าได้คาดหวัง...

นี่เขามันไร้ตัวตนขนาดนี้เหรอนี่ รู้มั๊ยผู้ชายหน้าหล่อนคนนี้เป็นใคร ไม่รู้ก็รู้ไว้ซะว่านี่น่ะคิมจุนซูลูกนายธนาคารคนดังเชียวนะ  มีใครบ้างในเกาหลีใต้ไม่รู้จักผู้ชายหุ่นสูงเพรียวคนนี้บ้างถึงจะหล่อสู้นาย ตำรวจใหญ่ผู้กำลังย่ำยีประชาชีสาวขาวอวบแม้เจ้าหล่อนจะเต็มใจยอมให้สารวัตร หนุ่มอคแทคยอนฝังเขี้ยวคมลงบนเนื้อเนียนขาวก็เหอะ  แล้วไหนจะไอ้เสี่ยที่ว่าจะเลี้ยงเหล้าเขาน่ะ นู่นมันอยู่นู่น .....

ถึงผับจะหรี่แสงไฟจนมืดสลัวถ้าเกิดมีใครได้เสียกันยังมองไม่เห็นเลยน่ะ แต่นายจุนซูสายตาดีนะโว้ย  ดีมากด้วย  ดีเสียจนเห็นไอ้เสี่ยผมสีน้ำตาลออร่ากระจายน่ะทั้งกอดรัดฟัดโอบน้องแก้มห้อย ที่มันคลั่งนักคลั่งหนาจนแทบจะกลืนกลายเป็นร่างเดียวกันได้อยู่แล้วน่ะ ไอ้บ้าระห่ำเอ้ย! คิดจะเกรงใจใครมั่งมั๊ยเนี่ย  มันลืมไปแล้วใช่มั๊ยว่าพื้นที่เหยียบอยู่เนี่ยถิ่นใคร 

ไอ้น้องเสี่ยมันก็นะ  ไหนว่าไม่เต็มใจจะให้พี่มันมายังไงล่ะ  หนอยดันเปิดทางให้เพื่อนซะงั้น

“สองล้านวอนแลกกับการให้อูยองเต้นกับชั้นคนเดียว”

ไอ้พ่อบุญทุ่ม ไอ้เสี่ยเอ้ย! ไอ้หน้าใหญ่ ดูมันใช้เงินยังกะเบี้ย  ก็รู้หรอกว่านิชคุณรวยโคตรน่ะ  ไอ้นี่ซุกเงินไว้เยอะ  หนอยไอ้พ่อคนฉลาด ขนาดโดนนังเจสสิก้าหลอกเสียค่าโง่ไปไม่ใช่น้อยยังมีเหลือมาสนองนี๊ดตัวเอง ได้อีกนะ  คิมจุนซูอยากจะบ้าตาย!

แล้วนี่ฮวางชานซองมันหายไปไหนแล้วเนี่ย ไหนว่าไปดูลู่ทางไงทำไมมันไปแล้วยังไม่กลับมาอีก ปล่อยให้เพื่อนพี่ชายมันต้องเฉาอยู่ดียวดาย  เบื่อจะฟังเสียงหวานครางอืออาปนเสียงทุ้มนุ่มหูของไอ้คนข้าง ๆ เต็มทีแล้วนะโว้ย!

และแล้วคิมจุนซูก็ใช้สายตาเรดาห์โฟกัสเจอไอ้น้องเสี่ยจนได้  ไอ้นี่ก็อีกคนปากก็ว่ารักแฟนหวงจนอยากจะจับยัดใส่กระเป๋าหน้าได้อยู่แล้ว นั่น มันอะไรกัน  ยัยพวกนมตู้มสวมกระโปรงตัวสั้นกุดแก่กว่าไอ้น้องเล็กตั้งหลายปีแต่ดูพวก หล่อนทำ  เอานมไปเบียดน้องชั้นทำไม๊  ผู้ชายที่ยืนข้าง ๆ ฮวางชานซอง ก็เพื่อนมันไม่ใช่เหรอเขาจำได้ชื่อ ดูจุนหรืออะไรซักอย่างเนี่ยแหละ  เมื่อก่อนเห็นแย่งอีจุนโฮกันแทบฆ่ากันตายแล้วมันอะไรกันครับ อะไรกัน ไอ้ที่โอบกอดสาวคนข้างละสองคนนั่นมันอะไรกันครับ

“ฮือฮือ  ไหงพวกแกว่ารักเพื่อนไง  ทำไมทิ้งคิมจุนซูกันหมด  ทั้งเพื่อนทั้งน้องเลย ไอ้พวกทรยศ ฮึกฮึก!”

ผู้ชายหน้าตาหล่อฐานะดีสกุลเลิศอย่างคิมจุนซูทำไมต้องเหี่ยวเฉาอย่างนี้เนี่ย  เหล้าอยู่ไหน ขอเหล้าดิ๊ อยากกินเหล้า 

โหมดรันทดหดหู่คงรันนิ่งไปอีกนานหากคิมจุนซูไม่เงยหน้าขึ้นมาจากน้ำสีอำพันค่อน แก้ว  ตาฉ่ำปรือปรอยเห็นเพียงแสงไฟวิบวับ แต่สติยังไม่เลื่อนลอยไปไหนไกล  แล้วก็อย่างที่บอกสายตาคิมจุนซูยังดีอยู่และดีมาก ดีเสียจนเห็นชายฉกรรจ์ในชุดสุทสีดำเดินเรียงหน้ากันเข้ามาตามมาด้วยชายหนุ่ม ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม  เหล่าเด็กในร้านต่างก้มหน้าโค้งตัวเคารพ

“อือออ ใครวะ หน้าโหดโคตร....”  จุนซูพยายามปรือตามอง

“อ่อ...นึก ว่าคราย....ที่แท้...ก็...เชวซึงฮยอน...อือออ”  ตาดำจะปิดแหล่มิแหล่อยู่แล้ว มือยังกระดกเหล้าเข้าปากได้อีก ชื่อเชวซึงฮยอนวิ่งกระแทกเส้นหยักในสมองโครมเบ้อเริ่ม

“ช...ซึงฮยอน....เฮ้ย!”

นั่นไงคิมจุนซูตื่นแล้ว ลุกขึ้นมาดูความหายนะในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าแล้ว

 “อ...อ่ะ..ไอ้แทค...”  อารามรีบมากจากที่อยากลงแรงแค่เพียงสะกิดเตือนเพื่อนกลับกลายเป็นตบหลังดังผั่ว อีกมือดึงแขนเสื้อแทคยอนยิก ๆ

ชายหนุ่มกล้าวโตกัดฟันกรอด ร่างกายเขากำลังตื่นตัวเต็มที่อีกไม่เกินสิบนาทีเขาตั้งใจว่าจะขึ้นไปเปิด ห้องชั้นบนหาความสำราญจากร่างหญิงสาวแปลกหน้าคนนี้ซะหน่อย แต่มันคงต้องหลังจากจัดการไอ้ก้างคิมจุนซูนี่เสียก่อน

“อะไรของนายห๊ะ  เห็นมั๊ยว่าชั้นกำลังยุ่งเนี่ย”  แทคยอนตวาดลั่น

“เออ... ยุ่งมากเลย... แต่ช่วยกรุณาแหกตาดูหน่อยได้มั๊ยครับ.....ดูซิพ่อใครมา!”  ถึงจะหงุดหงิดกับการถูกขัดจังหวะหาความสุข เขาตวัดสายตามองตามนิ้วมือจุนซู   เพ่งมองร่างชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่ท่ามกลางแสงมืดสลัวแต่พลังอำนาจของชายหนุ่ม ผู้เป็นเจ้าถิ่นฉายแสงดำทมิฬไปทั่วทุกอณู  ชายหนุ่มผู้เป็นทายาทแห่งตระกูลเชวเยื้องกรายเข้าสู่ดินแดนที่ตนเป็นผู้ถือ ครองอำนาจแต่เพียงผู้เดียว 

สารวัตรหนุ่มเบิกตาโพลงเด้งตัวขึ้นสลัดหญิงสาวที่ยังมึนงงในรสจูบเมื่อครู่ทิ้ง  เขากวาดตามองหาสองพี่น้อง  ปากหันมาสั่งการจุนซู

“ชิป...แล้วไอ้ซู...นายขึ้นไปตามชานซองเดี๋ยวนี้เลย  ชั้นจะไปลากไอ้คุณออกมาก่อน”

แทค ยอนกึ่งวิ่งกึ่งเดินโซนโต๊ะวีไอพีชั้นล่าง ทิ้งจุนซูให้วิ่งตามหลังขึ้นไปลากตัวน้องเสี่ยชั้นบน แทคยอนเพ่งสายตามองหานิชคุณท่ามกลางผู้คนนับร้อย  เขาต้องหาเพื่อนรักให้เจอก่อนเชวซึงฮยอนจะพบเข้าซะก่อน

ไอ้คุณเอ้ย งานเข้าแล้ว!

……

การกลับคืนสู่อาณาจักรซึ่งตนเป็นผู้ถือครองทุกย่างก้าวล้วนเต็ม เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจ ไม่แปลกหาก"เขา"ผู้ซึ่งเป็นนายใหญ่มีอำนาจเหนือคนทั้งปวงใน Eurus จะได้รับการต้อนรับด้วยความเคารพยำเกรง ดวงตาคมกริบฉายแววเจ้าเล่ห์เฉกเช่นผู้เป็นบิดา กวาดตามองไปทั่วร้านตรวจตราความเรียบร้อยดังที่ทำเกือบเป็นประจำทุกค่ำคืน

เชวซึงฮยอนสะบัดเสื้อคลุมสีดำประดับขนเฟอร์ออกเหลือเพียงชุดสูทสีเทาเรียบ หรูคลุมกาย  ชายหนุ่มขยับนิ้วดีดไปตามจังหวะ  ท่อนแข็งแรงเคลื่อนไหวไปตามท่วงทำนองเพลงที่เปิดดังกระหึ่มเร่งเร้าให้เลือด ในกายสูบฉีดไปทั่วร่าง

 Eurus คราคร่ำไปด้วยเหล่านักท่องเที่ยวหลังจากเขาปล่อยข่าวเรื่องจางอูยองจะกลับมาทำ หน้าที่ดังเดิมในคืนนี้ เขายอมทำตามความต้องการของน้องชายสุดที่รักที่เฝ้าวอนขอมาเป็นสัปดาห์ ไม่มีสิ่งใดที่จางอูยองขอแล้วจะไม่ได้ แต่มันก็ต้องเล่นตัวกันหน่อย เขาชอบให้อูยองออดอ้อนทำเสียงงุ๊งงิ๊งน่ารักไม่ต่างจากเด็กน้อยยามวอนขอสิ่ง ที่ตนเองปรารถนา  เห็นแล้วมันน่ารักน่าแกล้งที่สุด

เชวซึงฮยอนเดินผ่านโซนวีไอพีชั้นล่างไม่มีโต๊ะไหนว่างเปล่า มาเฟียหนุ่มยกยิ้มพอใจส่งถ้อยคำทักทายลูกค้าประจำหลายรายซึ่งรู้จักกันเป็น อย่างดี  ชายหนุ่มหยุดยืนมองลูกค้าเสพหาความสำราญตามอารมณ์ตัวเอง แสงไฟหลากสีคลอเคล้าท่วงทำนองเพลงเร่าร้อนบาดหู  เครื่องดื่มมึนเมารสเลิศล้วนถูกคัดสรรมาเป็นอย่างดีเพื่อสนองความต้องการ สำหรับลูกค้า Eurus เท่านั้น เป็นที่รู้กันดีว่า ลูกค้าที่เข้ามาเที่ยวในที่แห่งนี้มีแต่พวกระดับเศรษฐีหรือไม่ก็ผู้มีชื่อ เสียงเป็นที่รู้จักกันเป็นอย่างดี

“คืนนี้เป็นไงบ้าง”  ผู้เป็นนายเอ่ยถามแม้ไม่ได้หันกลับไปมองหน้า เขาก็รู้ว่าชายหนุ่มที่ยืนต้อนรับอยู่เป็นใคร

“เรียบร้อยดีครับนาย”  ดูจุนโค้งตัวก่อนยื่นหน้ากระซิบ  เชวซึงฮยอนพยักหน้ารับ เขายังโครงศีรษะตามจังหวะเพลงต่อไป กวาดตามองหาใครบางคนที่ออดอ้อนขอกลับมาทำงาน  บนเสตจไม่มีน้องชายแก้มป่องน่ารักทำหน้าที่อยู่บนนั้นแล้ว

“อูยองอยู่ไหน” ไร้คำตอบกลับแม้แต่ลมหายใจลูกน้องก็แทบไม่ลอดออกจากโพรงจมูก

เชวซึงฮยอนยังขยับตัวตามเสียงเพลง นิ้วมือเต็มไปด้วยแหวนหลากรูปทรงหลายนิ้วกระทบแสงไฟ  เขาเกลียดคำถามไร้คำตอบที่สุด

“ว่าไง” เอ่ยเสียงเข้มขึ้น

 “อูยองเต้นอยู่กับแขกครับนาย” ดูจุนตอบ

“...เท่าไหร่”

“สองล้านวอนครับนาย”

“หึ...ไม่เลวนี่” ผู้เป็นนายใหญ่สแหยะยิ้มพอใจ

“ปันส่วนให้อูยองเหมือนเคยด้วย” ปันส่วนที่ว่าคือส่วนแบ่งระหว่าง Eurusกับ อูยองที่จะได้ฝ่ายละห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ไม่มีลูกจ้างคนไหนได้ส่วนแบ่งมากขนาดนั้น จะว่าเขาลำเอียงก็ได้นะ คนอย่างเชวซึงฮยอนทำอะไรก็ไม่ผิดอยู่แล้ว ก็ถ้าใครกล้าหือกับเขาล่ะก็มันคงได้ของที่ระลึกติดตัวไปเฝ้ายมทูตแน่!

“แล้วนี่อูยองไปพักแล้วเรอะ” เขายกนาฬิกาAudemars Piguet Grande Complication เรือน หรูขึ้นดูเวลา ปกติอูยองจะเปิดเพลงช่วงสามทุ่มถึงสี่ทุ่มเท่านั้นหลังจากนั้นเจ้าตัวก็จะ ตามใจตัวเองหาความสำราญใส่ตัวตามอารมณ์ หากมีเสี่ยกระเป๋าหนักจ่ายค่าโง่อยากจะเต้นด้วยก็แค่เพลงเดียวเท่านั้นแล้ว เจ้าตัวเล็กก็จะขึ้นไปพักอยู่ในห้องวีไอพีจนกว่าจะเที่ยงคืน อูยองได้อภิสิทธิ์ที่ไม่ต้องทำงานเต็มเวลาเหมือนคนอื่น ซึ่งแน่นอนไม่มีใครกล้าหืออยู่แล้ว

“......”  เงียบได้อีก

“ว่าไง”  คำถามรอบสองส่งผลให้ยุนดูจุนเริ่มขยับตัวอึดอัด

“ยังเต้นอยู่กับแขกครับนาย” ฮวางชานซองตัดสินใจเป็นผู้รายงานแทน เชวซึงฮยอนเลิกคิ้วมองชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ 

“นายมาทำอะไรที่นี่ ชั้นสั่งให้หยุดพักไง” ชานซองก็เป็นอีกคนที่รับอภิสิทธิ์เหนือลูกน้องคนอื่น ๆ   ไม่ต้องถามเหตุผล เชวซึงฮยอนไม่ชอบให้ใครถามหามัน  เขาเป็นนายเหนือทุกคนในอาณาจักรแห่งนี้เพราะฉะนั้นสิ่งที่เขาทำไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟัง

“ผมมาเที่ยวกับ...พี่ชายครับ”  ท่าทีสงบนิ่งแต่ในใจกลับลุกเป็นไฟ นรกกำลังมาเยือนเขาแล้วชานซองเอ้ย!

เชวซึงฮยอนขมวดคิ้วนิ่ง พี่ชายอย่างนั้นเหรอ...

“มันอยู่ไหน” ชายหนุ่มกวาดตาคมไปทั่วลานฟลอร์ ต่อให้ผ่านไปนานแค่ไหนเขาก็จำได้ และในที่สุดเขาก็เจอ....

“หึ นิชคุณในที่สุดเราก็เจอกันอีกจนได้”

……

มือของคนสองคนที่รับรู้ถึงความรักความคิดถึงซึ่งกันและกันยังคงเกาะกุม กันไว้แน่นจนชุ่มไปด้วยเหงื่อ นิชคุณยังคงเดินตามแรงดึงของอูยองฝ่าวงล้อมจากฝูงชนน