[Fic - KhunWoo] Dream : Chap9

posted on 21 Nov 2010 15:03 by talingping-fiction
Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : NC-17

 

 

**เรื่องที่กำลังจะอ่านบรรทัดต่อไปเป็นฟิค-วาย ถ้าใครรับรักนอกกรอบไม่ได้ กดปิดออกไปได้เลยค่ะ

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

====================

 

 

Chap 9 Farewell


 

 

 

 

 

 

นิชคุณสาวเท้ายาว ๆ เดินดุ่มออกนอกห้องรับแขกตรงขึ้นบันไดซึ่งทอดสู่ชั้นบน เขาไม่สนใจเสียงร้องเรียกให้หยุดคอยจากร่างเล็กด้านหลัง ชายหนุ่มเดินตึงตังไปยังห้องใหญ่ปีกซ้ายของบ้าน นิชคุณอยากเข้าไปหลบซ่อนตัวอยู่ในห้องอยากทบทวนตัวเองก่อนที่ใครอีกคนจะเดินออกไปจากชีวิต

 

 

อูยองไม่รู้หรอกว่าตอนนี้หัวใจของผู้ชายที่ชื่อนิชคุณมันปวดร้าวจนแทบแหลกเป็นผุยผง แค่เพียงอูยองก้าวออกไปพ้นบ้านหลังนี้ ทุกอย่างก็จะเปลี่ยนไปตลอดกาล เขาต้องกลับมาอยู่ในโลกใบเดิมที่กัดกร่อนหัวใจเขาลงทุกวัน

 

 

หากนิชคุณรู้มาก่อนหน้านี้ว่า จางอูยองเป็นคนของเจ้าพ่อมาเฟียเชวซึงฮยอน เขาคงเตรียมใจรับมันไว้มากกว่านี้ อูยองกลายเป็น “ของต้องห้าม” ของเชวซึงฮยอนไปแล้ว หากใครอยากจะได้ไว้ครอบครองต้องแลกด้วยลมหายใจของตัวเองเท่านั้น

 

 

“เจ้านายครับ รอผมด้วย”

 

 

นิชคุณไม่สนใจยังเดินตรงดิ่งจนเกือบจะถึงหน้าห้องนอนอยู่แล้ว แต่เขาช้าไปเพียงสองก้าวเมื่อร่างเล็กกว่าวิ่งพรวดพราดเข้ามากางแขนขวางทางไม่ให้นิชคุณเข้าไปในห้องได้ เสียงลมหายใจหอบหนักดังกระชั้นถี่ด้วยความเหน็ดเหนื่อยจนเจ้าตัวต้องหายใจทางปาก พยายามรวบรวมเสียงเพื่อเอ่ยถ้อยคำมากมายที่อยากจะพูดกับผู้ชายเจ้าอารมณ์คนนี้

 

 

“เจ้า..นาย...ฟังผมก่อน..ผมอธิบายได้...นะครับ”

 

 

ชายหนุ่มยืนตีสีหน้ามึนตึงเขาไม่สนใจจะฟังอะไรที่อูยองจะพูดทั้งนั้น พลางเดินเบี่ยงตัวให้พ้นจากรัศมีของอูยองที่ยืนขวางอยู่ แต่อูยองกลับเบี่ยงตัวขวางตามไปด้วย นิชคุณถอนหายใจเสียงดังฟืดฟาดก้าวเท้าไปอีกด้านแต่อูยองก็เบี่ยงตัวขวางตามไปอีก

 

 

“ถอยไป”

 

 

“ไม่!! เจ้านายฟังผมก่อน”

 

 

“ชั้นสั่งให้นายถอยไป จางอูยอง!!”

 

 

“ไม่!! เจ้านายต้องฟังผมก่อน”

 

 

“ถอย!!”

 

 

“ไม่!!”

 

 

นิชคุณส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ เขาไม่มีอารมณ์ที่จะให้อูยองมาปั่นหัวเขาเล่นอีกต่อไปแล้ว ทั้งชานซองทั้งอูยองเห็นเขาเป็นอะไรกันไปหมด ผู้ชายเง่าโง่ อ่อนแออย่างนั้นเหรือ

 

 

เขาโกรธสองคนนี่ที่มาทำลายกำแพงที่ใช้ป้องกันตัวเองจนหมดสิ้น แล้วพอเขาจะก้าวออกมาเผชิญโลกใบใหม่ที่มีจางอูยองอยู่ในนั้นด้วย กลับกลายเป็นอูยองกำลังก้าวเดินออกไปจากชีวิตของเขาโดยไม่บอกกล่าวว่าจะจากกันไปแล้ว

 

 

“ชั้นบอกให้ถอยไปจางอูยอง นายกลับไปได้แล้ว ชั้นไม่ต้องการให้นายมาดูแลชั้นอีกต่อไป!!”

 

 

“ไม่!!ผมไม่ไป ทำไมเจ้านายต้องโกรธผมด้วย ทำไม!!”

 

 

มันเป็นคำถามที่น่าจะตอบง่ายที่สุดแล้วสำหรับสถานการณ์ตอนนี้ จางอูยองคนนี้ไปทำอะไรให้นิชคุณขุ่นเคืองใจอย่างนั้นหรือ ถึงได้ต้องเดินหนีกันแบบนี้ ไหนว่าหวงกันไง แล้วทำไมถึงมาไล่ตะเพิดกันง่าย ๆ อย่างนี้ล่ะ

 

 

นิชคุณไม่ฟังเสียง เขาเดินหน้าต่อโดยไม่สนใจว่าจะชนอูยองจนกระเด็นออกไปด้านข้างหรือไม่ นิชคุณคว้าลูกบิดหมุนจะเปิดประตูเข้าไปแต่อูยองกลับดึงชายเสื้อชายหนุ่มไว้แน่น และทำท่าว่าจะไม่ปล่อยง่ายๆด้วย

 

 

“เราต้องคุยกันก่อนนะครับ”

 

 

นิชคุณชำเลืองมองแค่หางตา ไหนว่าจะไม่อยู่ที่นี่แล้วจะมารั้งกันไว้ทำไมอีก

 

 

“ชั้นไม่มีอะไรจะคุยกับนายทั้งนั้น ถอยไป!!”

 

 

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยืนจ้องตาแป๋วไม่ยอมปล่อยตนง่ายๆ ชายหนุ่มเลยคว้าต้นแขนของอูยองกระชากจนอูยองเซถลาเข้าไปในห้องด้วย ก่อนถูกนิชคุณเหวี่ยงลงไปนอนกองอยู่บนเตียง

 

 

แรงเหวี่ยงมีผลให้อูยองกระแทกลงไปบนเตียงนอนโดยไม่ทันตั้งตัวจนเจ็บจุกไปหมด เขาพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น แต่ยังไม่ทันจะทำอย่างตั้งใจนิชคุณผลักร่างเล็กให้นอนหงายลงบนเตียงนอนก่อนโถมทับร่างกายอูยองให้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาอูยองอ้าปากค้างหอบเอาลมหายใจเข้าเต็มปอด สีหน้าตื่นตระหนกที่จู่ๆนิชคุณคร่อมทับอยู่บนร่างกาย

 

 

“เจ็บมั๊ย”

 

 

“......”

 

 

อูยองส่ายหน้าแทนคำตอบ ถ้าเจ็บคงเจ็บที่ใจที่นิชคุณแสดงออกว่ารู้สึกผิดหวังมากแค่ไหน ชีวิตที่เริ่มมีแสงสว่างนำทางกลับต้องดำดิ่งสู่ความมืดมิดอีกครั้ง

 

 

“แต่ชั้นเจ็บ”

 

 

“......”

 

 

“เจ็บตรงนี้”

 

 

 

นิชคุณดึงมืออูยองขึ้นบีบแล้ววางทาบลงบนอกซ้ายของตัวเองออกแรงกดช้า ๆ ให้อีกคนรับรู้ถึงชีพจรที่เร่งจังหวะกระชั้นถี่บอกให้รู้ว่าเจ้าของหัวใจกำลังรู้สึกกดดันและเจ็บปวดมากแค่ไหน

 

 

“นายไม่คิดจะบอกชั้นซักคำเลยเหรออูยองว่านายกำลังจะไปจากชั้นแล้ว นายจะบอกชั้นเมื่อไหร่ห๊ะอูยอง!!”

 

 

“ผม....”

 

 

“หรือนายคิดว่าคนอย่างชั้นมันไร้ค่า ทั้ง ๆ ที่ชั้นจูบนาย กอดนายทำกับนายขนาดนั้น มันยังไม่มีค่าพอสำหรับคำร่ำลาจากปากนายอย่างนั้นเหรออูยอง!! ชั้นมันไร้ค่าในสายตานายมากขนาดนั้นเลยเหรอห๊ะ!!อูยอง ตอบชั้นมาสิ ตอบมา!!”

 

 

นิชคุณตะคอกใส่อูยองที่ได้แต่เบิกตาค้างส่ายหน้าแทนคำตอบ เขาไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นอย่างนี้จริงๆ สาบานได้ วันนี้เขาตั้งใจจะบอกอยู่แล้ว ยังไงก็ต้องบอก แต่ไม่คิดว่าชานซองจะเป็นคนหลุดปากพูดออกไปเองเสียก่อน ทั้ง ๆ ที่รับปากกันแล้วว่าอูยองจะจัดการเรื่องนี้เอง

 

 

“ไม่ใช่นะครับ เจ้านาย...ผม...ไม่”

 

 

“นายรู้อะไรมั๊ยอูยอง...” นิชคุณโน้มใบหน้าตัวเองต่ำจนเห็นดวงตาแดงก่ำเจือไปด้วยหยาดน้ำไหวระริกเอ่อคลอ อูยองได้แต่มองลึกเข้าไปในดวงตานิชคุณยิ่งเห็นนิชคุณเจ็บปวดเขาก็ยิ่งปวดร้าวไม่ต่างกัน

 

 

“ชั้นคิดว่านายคิดกับชั้นมากกว่า คำว่าเจ้านาย... แต่มันไม่ใช่เลย”

 

 

“.....ผ..ม....”

 

 

“ชั้นมันไร้ค่ามากกว่าเงินที่นายถูกจ้างมาใช่มั๊ยอูยอง!!”

 

 

“ไม่ใช่นะ มัน...”

 

 

นิชคุณสะบัดตัวกระโดดยืนขึ้นข้างเตียง แววตาที่ทอดมองอูยองทั้งโกรธเคืองทั้งน้อยใจผิดหวังสารพัด ทำไมเขาต้องเป็นบ้าเป็นบอเพราะไอ้เด็กแสบอย่างจางอูยองด้วยทำไมกัน!!

 

 

อูยองชันกายลุกขึ้นผวาเข้าหาร่างนิชคุณที่เริ่มสั่นเทามือหนาปิดริมฝีปากสั่นระริกที่พยายามระงับโทสะของตัวเองที่มันพุ่งขึ้นจนถึงขีดสูงสุด อูยองยื่นมือที่สั่นเท่าไม่ต่างกันพยายามยื่นมือแตะแขนชายหนุ่ม แต่เขากลับสะบัดถอยหนี

 

 

“ออกไป!! นายกลับไปอยู่กับซึงฮยอนซะ ชั้นไม่ได้มีค่ามากพอให้นายจมอยู่ที่นี่อีกต่อไป”

 

 

“เจ้านายครับ”

 

 

“เลิกเรียกชั้นอย่างนี้ซักที ได้มั๊ย!!”

 

 

นิชคุณตวาดลั่นพลอยให้อูยองสะดุ้งเฮือกทั้งร่างน้ำตาเม็ดใสร่วงหล่นจากดวงตาคู่เล็กนั้นแทบทันที เขาอยากกอดนิชคุณอีกซักครั้ง อยากอธิบายให้เข้าใจว่ามันไม่ใช่อย่างที่นิชคุณคิด

 

 

“เจ้านายผม...”

 

 

นิชคุณส่ายหน้าเดินหนีออกไปนอกระเบียงหันหลังให้กับอูยองที่ได้แต่ยืนตัวชา ขาเจ้ากรรมมันทรยศไม่ต่างจากหัวใจที่เขาผู้เป็นนายมันแต่กลับสั่งการอะไรไม่ได้ อูยองพยายามเดินไปหานิชคุณช้า ๆ เขารู้ว่าเรื่องนี้ไม่ว่าตัวเองจะผิดหรือถูกนิชคุณก็ไม่ฟังอะไรทั้งนั้น ยังไงซะอูยองก็คงต้องไปจากที่นี่ตามคำสั่งของเชวซึงฮยอน ถ้าเขาไม่ไปนิชคุณอาจจะเดือดร้อนก็ได้

 

 

นิชคุณยืนกำราวระเบียงแน่น สมองกำลังสับสนไม่ต่างจากหัวใจที่กำลังบีบเค้นอย่างหนัก หัวหมุนติ้ววนเวียนหาคำตอบมากมายว่าทำไมต้องโกรธต้องน้อยใจอูยองด้วย เพราะอะไรกัน ทั้งๆ ที่เมื่อเช้าเขายังไม่มั่นใจในตัวเองซักนิด แต่พอมาตอนนี้อูยองกำลังจะเดินจากไป ความหม่นมัวในหัวใจกลับมีแสงสว่างส่องวาบมาให้เห็นคำตอบที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจแจ่มชัดขึ้น

 

 

ถึงแม้นิชคุณจะรู้คำตอบแล้ว

 

 

แต่มันกลับสายเกินไป…

 

 

เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุนสายลมหนาวพัดผ่านร่างที่ยืนสั่นเทิ้มแต่ร่างกายนิชคุณกลับชาวาบด้วยความอบอุ่นอย่างประหลาดเขาก้มลงมองอ้อมแขนที่โอบรอบเอวตัวเองไว้หลวม ๆ แล้วเปลี่ยนเป็นกอดรัดแน่นขึ้นแผ่นหลังสัมผัสถึงความอ่อนนุ่มกดทับลงมา หยดน้ำอุ่นชื้นซึมผ่านเสื้อยืดจนกระทบผิวกาย

 

 

นิชคุณได้แต่ยืนข่มอารมณ์ที่มันกำลังตีรวนอยู่ภายใน อารมณ์ที่มันเดือดพล่านกลับเหมือนสายน้ำอบอุ่นไหลเวียนไปทั่วร่างกายอย่างที่ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน นี่นายกำลังจะทำอะไรอูยอง

 

 

อูยองแนบแก้มกลมนุ่มนิ่มลงบนแผ่นหลังจนนิชคุณสัมผัสได้ถึงความอ่อนนุ่มอ้อมแขนรัดช่วงเอวนิชคุณไว้แน่นอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อน น้ำตาหยดแล้วหยดเล่าซึมผ่านเสื้อยืดเนื้อนุ่นจนกระทบแผ่นหลังนิชคุณ อูยองบรรจงพรมจูบนิชคุณไปทั่วแผ่นหลังเพียงแผ่วเบาให้มันซึมซับเข้าไปในหัวใจนิชคุณช้า ๆ  นิ้วเรียวเล็กกรีดลงไปบนแขนร่างที่เขาโอบกอดไว้ เขาจะยอมทำตัวใจง่ายอีกซักครั้ง ยอมทำตามหัวใจปรารถนาของตัวเอง ยอมทำตามความฝันที่ตัวเองเฝ้ารอมานานแสนนาน พอกันทีกับการเก็บกั้นความรู้สึกของตัวเองไว้เพียงลำพัง

 

 

แต่นิชคุณกลับไม่กล้าหันกลับไปมอง เขากลัวที่จะหันไปเผชิญกับใบหน้าหวานเต็มไปด้วยพวงแก้มน่ารักของอูยอง เขากลัวจะห้ามใจตัวเองไม่ให้ฉุดรั้งอูยองให้อยู่กับตนตลอดไปได้ หากทำอย่างนั้น อูยองอาจเดือดร้อนรวมทั้งใครอีกหลายคนด้วย

 

 

“....อู..ยอง...”

 

 

“ขอผมอยู่อย่างนี้ซักพักนะครับ...นะ”

 

 

ทั้ง ๆ ที่ในหัวใจตัวเองต่างประท้วงวิงวอนให้นิชคุณหันกลับไปกอดประโลมอูยองอยากทำให้อีกคนคลายกังวลว่าตัวเองลดความโกรธลงแล้ว เพียงเพราะอูยองโอบรัดร