[Fic - KhunWoo] Dream : Chap10

posted on 21 Nov 2010 15:34 by talingping-fiction
Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : NC-17

 

 

**เรื่องที่กำลังจะอ่านบรรทัดต่อไปเป็นฟิค-วาย ถ้าใครรับรักนอกกรอบไม่ได้ กดปิดออกไปได้เลยค่ะ

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

====================

 

Chap: 10 still in love

 

 

 

 

 

 

 

กลิ่นหอมกรุ่นจากดอกลิลลี่บานสะพรั่งถูกจัดอยู่ในแจกันทรงสูงภายในห้องนอน ของผู้เป็นเจ้าของบ้าน ส่งกลิ่นหอมคละคลุ้งไปทั่วห้องนอนสีครีมสะอาดตา สายลมเย็นลอยพัดพาอากาศหนาวเยือกจากด้านนอกเข้ามาภายในห้อง ยิ่งดึกอากาศยิ่งเย็นลงทุกขณะ

 

 

ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวจัดใบหน้าราวเทพบุตรเดินออกมาจากห้องน้ำนุ่ง เพียงผ้าขนหนูผืนเดียวหลังจากชำระร่างกายให้กลับมาสดชื่นอีกครั้ง เขาเอื้อมมือเปิดไฟหัวเตียงก่อนหยิบผ้าขนหนูสีขาวผืนเล็กที่พาดบนบ่าขึ้น เช็ดผมสีน้ำตาลที่เปียกชื้น หยดน้ำเกาะพราวไปทั่วร่างกายจนหนาวสั่น ชายหนุ่มนั่งลงข้างเตียงสายตาทอดมองความงามยามรัตติกาลทางระเบียงที่เปิด ประตูกระจกทิ้งไว้ ดวงดาวนับพันส่องประกายงดงามดั่งอัญมณีเลอค่า

 

 

“เช็ดอย่างนั้นแล้วเมื่อไหร่ผมจะแห้งล่ะครับ”

 

 

นิชคุณชะงักงันใจเต้นตึกตักก่อนเอี้ยวตัวมองเงาลาง ๆ ข้างกาย เขาแทบลืมหายใจเมื่อเห็นเงาลางเลือนของอูยองปรากฎขึ้นพร้อมดึงผ้าขนหนูออก จากมือแล้วคลานขึ้นไปนั่งบนเตียงด้านหลังของเขาแผงอกอูยองแนบชิดกับแผ่นหลัง อูยองลงมือเช็ดผมนิชคุณอย่างทะนุถนอมเหมือนที่ทำให้เขาอยู่เกือบทุกวัน

 

 

“ทำไมเจ้านายไม่ใส่ชุดที่ผมเตรียมไว้ให้ล่ะครับ เดี๋ยวก็เป็นหวัดอีกหรอก เจ้านายเนี่ยดื้อชะมัดเลยนะ”

 

 

นิชคุณได้แต่ก้มหน้านิ่งยอมให้เด็กแสบจางอูยองเช็ดผมของเขาต่อไป เสียงเพลงหวานใสดังคลอในลำคอ จนนิชคุณอดเผลอร้องตามไม่ได้

 

“เจ้านายชอบเพลงนี้มั๊ยครับ”

 

 

อูยองก้มหน้าลงมาถามพวงแก้มน่ารักเฉียดใบหน้าของนิชคุณลมหายใจอุ่น ๆ รดต้นคอ ชายหนุ่มได้แต่พยักหน้ารับ สร้างเสียงหัวเราะดีใจเหมือนเด็กๆ ให้กับอูยองได้ไม่น้อย

 

 

“ดีจังที่เจ้านายชอบ ผมล่ะอยากได้ยินเสียงเปียโนที่เจ้านายเล่นจัง เมื่อไหร่น๊อจะได้ยินน๊า”

 

 

เสียงหัวเราะของอูยองดังแว่วก่อนเลือนหายไปพร้อมเงาลางเลือนของอูยองเหมือนเป็นเพียงภาพฝัน

 

 

นิชคุณข่มตาลงมือขาวจิกลงบนขอบเตียงแน่น กล้ำกลืนความเจ็บปวดที่ปั่นป่วนอยู่ภายในให้มันลงไปกัดกร่อนหัวใจของเขา อย่างช้า ๆ ชายหนุ่มเบือนหน้าหนีจากความมืด ดวงตากลมโตเหลือบมองไปอีกมุมนึงของห้อง เหมือนตกอยู่ในห้วงภวังค์เขาลุกขึ้นยืนช้า ๆนิชคุณหยิบผ้าขนหนูสีขาวที่คลุมศีรษะวางไว้บนเตียง สาวเท้าเงียบกริบไปยังเงาตะคุ่มตรงมุมห้อง ยืนมองมันชั่วอึดใจแล้วดึงผ้าคลุมออกเผยให้เห็นโซฟาที่มีผ้าห่มทับหมอนสีขาว ใบใหญ่ที่ยังคงสภาพยับยู่ยี่จากการใช้งานของอูยองมานานร่วมเดือน

 

 

นิชคุณนั่งลงบนโซฟาปิดเปลือกตาลง มโนภาพในความทรงจำก่อร่างลางเลือนของเด็กหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกง ขาสั้นสีครีมที่เจ้าตัวใส่เป็นประจำ นิชคุณลูบผมของอูยองที่หลับสนิทเหมือนเด็กน้อยอย่างเบามือ เด็กหนุ่มนอนดิ้นจนผ้าห่มลงไปกองแค่ช่วงขา นิชคุณยกยิ้มก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมกายที่หนาวสั่นของอูยอง   เขาโน้มตัวลงบรรจงจูบหน้าผากอูยอง เงาภาพลางเลือนจางหายไป นิชคุณลืมตามองพบเพียงความว่างเปล่า นิชคุณวางมือที่สั่นเทาลงบนหมอนลูบไล้เพียงแผ่วเบา คิดถึงสัมผัสและไออุ่นของใครบางคนที่เคยมอบให้เขาแทบทุกคืน

 

 

เขาอยากจะหัวเราะเยาะตัวเองนัก ตอนที่อูยองยังอยู่เขาไม่เคยใส่ใจว่าอูยองจะอยู่ยังไง จะกินจะนอนยังไง ไม่เคยใส่ใจว่าคนที่คอยดูแลเขามาเกือบเดือนจะหนาวสั่นเพราะอากาศหนาวเย็น หรือเปล่า จะเหนื่อยล้าจากที่ต้องคอยดูแลเขาหนักหนาสาหัสบ้างมั๊ย ไม่เคยแสดงน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ว่าเป็นห่วงกันเลยสักนิด

 

 

แล้วตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ทำราวกับอูยองยังอยู่ที่นี่ ยังคอยพูดปลอบใจให้กำลังใจยามที่เขาหดหู่ท้อแท้นายปล่อยเวลาเหล่านั้นไปได้อย่างไรกันนิชคุณ

 

 

นิชคุณล้มตัวลงนอนซบหน้าลงบนหมอนที่ยังมีกลิ่นหอมจาง ๆ ของอูยองติดอยู่ดึงผ้าห่มเข้ามากอดไว้แนบอก ชายหนุ่มไม่อนุญาตให้แม่บ้านเข้ามาวุ่นวายในห้องนี้นับตั้งแต่อูยองจากไป เขาพยายามรักษาทุกอย่างเหมือนเมื่อครั้งที่อูยองยังอยู่

 

 

นิชคุณตะแคงตัวนอนสายตามองไปรอบห้องแม้จะมืดมิดแต่เขากลับเห็นเงาอูยองมากมาย ก่อรูปร่างไปทั่วห้อง เสียงทุ่มเถียงระหว่างกันดังลั่นในความทรงจำ นิชคุณรู้สึกปวดหัวจนเขาต้องลุกขึ้นสลัดศีรษะให้คลายความมึนงง

 

 

“..เจ้า..นาย...อ...อย่า...”

 

 

“ตัวนายหอมจังเลยอูยอง”

 

 

นิชคุณหันกลับไปมองต้นเสียง เขาได้แต่มองภาพตัวเองหยอกล้อกับร่างเล็กบนเตียงนอนในคืนสุดท้ายที่นอนด้วยกัน นิชคุณเห็นตัวเองจูบร่างเล็กที่อ่อนปวกเปียกอยู่ในอ้อมแขน เขาซุกไซ้ซอกคอขาวจนเกิดรอยสีแดงระเรื่อ มือหนาลูบไล้หน้าท้องแบนราบเคล้นคลึงผิวกายเนื้อละเอียดจนนิชคุณแทบอดใจไม่ ไหว

 

 

“อย่า...อื้อ~”

 

 

“ชั้นเพิ่งรู้วันนี้เอง... ว่านายน่ารักมากแค่ไหน”

 

 

“จ..เจ้า..นาย อื้อ~”

 

 

อูยองยอมให้นิชคุณเอาแต่ใจเกือบตลอดทั้งคืนและถึงแม้เขาจะไม่ได้เป็นเจ้าของ ร่างกายนั้นอย่างสมบูรณ์แต่สิ่งที่นิชคุณทำลงไปมันก็มากเกินคำว่าเจ้านายควร ทำเสียแล้ว

 

 

“อูยองชั้นคิดถึงนาย”

 

 

หยดน้ำตาร่วงหล่นลงบนหมอนเขาทำได้เพียงซุกหน้ากลั้นเสียงสะอื้นกอดร่างที่สั่น เทิ้มไว้เพียงลำพัง ค่ำคืนอันเหน็บหนาวไม่เท่าความหนาวเหน็บภายในหัวใจที่มันกัดกร่อนหัวใจให้ ด้านชาลงทุกวัน

 

 

 

กว่าจะรู้ตัวว่ารักมากมายแค่ไหนมันกลับสายเกินไปที่จะฉุดรั้งคนที่รักไว้ได้

 

 

แม้คำว่ารักไม่อาจพูดออกไปได้ดั่งใจคิด

 

 

แต่เขาจะไม่มีวันลืมความรักที่อูยองมีให้

 

 

ไม่ว่าเวลาจะผันผ่านไปนานแค่ไหน

 

 

ความรักที่เหมือนดั่งฝันระหว่างเขากับอูยอง

 

 

จะยังมั่นคงไม่เสื่อมคลายและนับวันมันก็ยิ่งทวีเพิ่มขึ้น

 

 

แม้ต้องลาจากกันชั่วนิรันดร์.....

 

 

รักนั้นยังคงมีให้เธอเพียงผู้เดียว

 

 

“จางอูยอง….ชั้นรักนาย”

 

 

 

......

 

 

.......

 

 

 

 

ผ่านไปเกือบอาทิตย์แล้วนับตั้งแต่ในเช้าวันที่อูยองกลับไปนิชคุณเอาแต่ขังตัว อยู่ในห้องนอนตลอดทั้งวันจนชานซองอดรนทนไม่ไหวต้องลากพี่ชายเขาออกมาจากใน ห้อง แต่พอเห็นสภาพของพี่ชายตัวเองก็ได้แต่ยืนอึ้งเขาไม่คิดว่านิชคุณจะเป็นไปได้ มากขนาดนี้ ดวงตากลมโตแดงก่ำดูหม่นหมองใบหน้าเงียบขรึมดูไร้ชีวิต นิชคุณนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาไม่พูดไม่จาอะไรกับเขาซักคำ ชานซองรั้งนิชคุณเข้ามากอดไว้แน่น นี่เขาทำอะไรลงไป

 

“พี่ชายผมขอโทษ”

 

ถ้าเขาต้องเสียน้ำตาเพราะเรื่องนี้เขาก็ยอม นี่เพราะเขาใช่มั๊ยนิชคุณถึงต้องตกอยู่ในสภาพนี้

 

“พี่ไม่เป็นไรชาน อย่าร้องไห้”

 

นั่นเป็นประโยคแรกที่นิชคุณเปิดปากพูด และเกือบจะเป็นประโยคสุดท้ายที่ชานซองได้ยิน

 

......

 

......

 

 

 

“อย่าคิดมากสิวะคุณ ยังไงไอ้เด็กแก้มป่องนั่นน่ะก็อยู่ในใจนายเสมอนะเว้ย”

 

คำปลอบใจที่ดังขึ้นไม่เว้นแต่ละวันจากอคแทคยอนไม่ได้ทำให้นิชคุณดีขึ้น นิชคุณพูดแทบนับคำได้เขาพยายามที่จะปลีกตัวออกมาอยู่เพียงลำพัง แต่ไม่ว่านิชคุณอยู่ที่ไหนอีกสามหนุ่มก็จะลากกลับมาอยู่ด้วยกันในห้องนั่ง เล่นด้วยกันแทบทุกครั้ง

 

“ชั้นไม่กิน”

 

นิชคุณปัดเบียร์ที่จุนซูรินใส่แก้วอย่างเอาใจ แทคยอนกับจุนซูมองอย่างแปลกใจ นิชคุณเลิกกินของพรรณนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ชานซองได้แต่มองความเปลี่ยนแปลงของพี่ชายตัวเองอย่างเงียบ ๆ ดูเหมือนนิชคุณกำลังจะสร้างโลกใบใหม่ที่ใช้คุ้มครองตัวเองอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ชานซองเริ่มรู้สึกเหมือนโลกที่นิชคุณสร้างขึ้นเว้นที่ว่างไว้ให้ใครอีกคน

 

ใครคนนั้นที่จากกันไปแล้ว

 

......

 

……

 

 

เสียงเปียโนบรรเลงท่วงทำนองหวานเศร้าจากนิ้วเรียวอดีตนักเปียโนชื่อดังระดับ มหาวิทยาลัยที่ไม่ได้ยินมานานกลับดังกังวานอีกครั้ง ชานซองชะงักเท้าที่กำลังจะก้าวเข้าบ้านมือสองข้างหิ้วข้าวของพะรุงพะรังเข้ามาพร้อมจุนซูต่างมองหน้ากัน กลิ่นดอกไม้นานาพันธ์ส่งกลิ่นหอมไปทั่วห้องพวกเขาต่างมองกันอย่างแปลกใจว่า มันเกิดอะไรขึ้นพวกเขามองมาทางแทคยอนที่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว แต่สารวัตรกล้ามโตกลับทำได้เพียงส่ายหน้าแทนคำตอบ

 

“ผมชอบเพลงนี้จัง เจ้านายสอนผมเล่นเปียโนบ้างได้มั๊ยครับ”


“ได้สิ ชั้นจะสอนให้”

 

 

นิชคุณเหลือบมองเก้าอี้ข้างตัวที่ครั้งนึงอูยองเคยนั่งฟังเขาเล่นเปียโน ครั้งแรกนับแต่มีเรื่องเลวร้ายเกิดขึ้นในชีวิตของเขาแต่บัดนี้กลับว่างเปล่า มีเพียงเขานั่งอยู่เพียงลำพัง นิชคุณบรรเลงเพลงที่อูยองเคยขอให้เขาเล่นในคืนนั้นซ้ำไปซ้ำมา

 

ชายหนุ่มหลับตาลงก่อนลืมตามองความว่างเปล่าที่อยู่ข้างกายเขาอีกครั้ง จังหวะเพลงเปลี่ยนเป็นอีกเพลงและอีกเพลง ทุกท่วงทำนองล้วนแล้วแต่เป็นเพลงที่อูยองเคยร้องคลออยู่ในลำคอแทบทั้งนั้น ทำไมบทเพลงเหล่านั้นเขาถึงจำมันขึ้นใจนะ ทำไมเขาถึงจำทำนองเพลงเหล่านั้นได้

 

ทำไม!!

 

 

และนับจากคืนนั้นในทุก ๆ คืน ทั้งเพื่อนและน้องรักจำต้องฟังเสียงเปียโนท่วงทำนองกรีดลึกลงไปในใจคนฟันจนแทบอดหลั่งน้ำตาไม่ได้

 

“พี่นายท่าจะอาการหนักกว่าเก่าว่ะชาน”

 

อคแทคยอนที่ได้กลายเป็นแขกประจำบ้านหลังนี้บุ้ยใบ้ไปยังชายหนุ่มที่เป็นนักดนตรี ประจำบ้านในทุกค่ำคืนไปแล้ว ดูเหมือนนิชคุณจะไม่ได้สนใจใครทั้งนั้น ชายหนุ่มกำลังจมอยู่กับโลกที่ตัวเองสร้างขึ้น

 

“เฮ้อ เมื่อไหร่ไอ้คุณมันจะหายช้ำในซะทีวะเนี่ย”

 

จุนซูได้แต่นอนเกยคางฟังเพลงที่นิชคุณเล่น ถึงมันจะฟังดูไพเราะยังไงก็เถอะแต่มันเศร้าจับใจเลยให้ตายเหอะ!

 

 “ชั้นว่าพวกเราคงจมน้ำตาตายกันแน่ว่ะงานนี้”

แทคยอนได้แต่พยักเพยิดไปทางชานซองที่นั่งกอดอกมองพี่ชายตัวเอง เขาเองก็หนักใจไม่แพ้คนอื่น อย่าว่าแต่นิชคุณอาการหนักเลย อีกคนก็ใช่จะอาการน้อยไปกว่ากัน

 

เพียงแต่ใครอีกคนจำต้องซ่อนอาการปวดร้าวเอาไว้ไม่แสดงออกให้ใครเห็นโดยเฉพาะกับเชวซึงฮยอน และเพราะพี่ชายเขาเป็นแบบนี้ชานซองเลยจำต้องกลับมานอนที่บ้านทิ้งให้จุนโฮ อยู่กับซึงรีลูกพี่ลูกน้องที่เพิ่งมาอาศัยอยู่ด้วยกัน


“ไม่ต้องห่วงนะฮะพี่เขย ผมจะดูแลพี่อูยองกะพี่จุนโฮเอง”

 

ถึงชานซองจะไม่ค่อยมั่นใจในตัวเด็กตาห้อยเหมือนหมีแพนด้านัก แต่อย่างน้อยเขาก็เชื่อว่าสองคนนั่นจะปลอดภัยการคุ้มครองอย่างดีของสมุน ฝีมือดีของเชวซึงฮยอนอย่างแน่นอนนั่นก็เพราะอูยองไม่ยอมออกจากอพาร์ทเมนท์ไป อยู่คฤหาสน์ตระกูลเชว ซึงฮยอนเลยต้องส่งคนมาดูแลคุ้มกันให้ ถึงแม้ผู้คนที่อาศัยอยู่ในอพาร์ทเมนท์ต่างพากันสงสัยที่มีผู้ชายน่ากลัวมา เดินป้วนเปี้ยนเต็มอาคาร แต่พอรู้ว่าเป็นคนของผู้ทรงอิทธิพล
อย่างเชวซึงฮยอนก็ไม่มีใครกล้าพูดอะไร จะมีก็แต่...

 

“พี่อูยองเป็นกิ๊กกะเจ้าพ่อหน้าดุนั่นเหรอฮะ โหยยยย หน้าก็โหด เก๊กโคตร ๆ พี่อูยองเอามาเป็นแฟนได้ยังไงกัน”

 

ชานซองได้แต่หัวเราะขำ เรื่องที่อีซึงรีบ่นงุบงิบออกอาการหมั่นไส้กับความขี้เก๊กของเชวซึงฮยอน เพราะหากเขากับอูยองไปไหนก็จะมีจุนโฮกับซึงรีพ่วงท้ายไปด้วยตลอด อีซึงรีไม่ชอบความวุ่นวายเรื่องมากแต่พอรู้ว่าพวกนั้นคอยดูแลพวกเขาทุกคนซึง รีก็ไม่กล้าพูดอะไรอีกเลย

 

เขาไม่เคยแก้ตัวให้อูยองในเรื่องที่ใครหลายคนเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ ระหว่างเพื่อนแก้มป่องของเขากับเชวซึงฮยอน ปล่อยไปแบบนั้นก็ดีจะได้ไม่มีใครกล้ามากวนใจอูยอง แม้แต่นิชคุณเขาก็ไม่บอกความลับนี้ให้ล่วงรู้ เพราะถ้ารู้นิชคุณไม่มีวันอยู่เฉยแน่

 

เขารู้ว่าตอนนี้ความรักกำลังเข้าตาพี่ชายตัวเองอยู่ ความเงียบขรึมบนใบหน้าเรียบเฉยเป็นเพียงมายาฉาบกั้นความรู้สึกแท้จริงไว้ภาย ในอย่างมิดชิดการสร้างเกราะป้องกันความเจ็บปวดที่นิชคุณชอบสร้างขึ้นมาคุ้ม ครองตัวเอง

 

จุนซูเขย่ากระป๋องเบียร์หรี่ตาดูหยดน้ำสีเหลืองในกระป๋องหมดเป็นกระป๋องที่เท่าไหร่ก็จำไม่ได้เขา เหลือบมองนิชคุณแล้วก็ได้แต่ส่ายหัวหนักใจกับอาการอกหักของเพื่อน  มือยังควานหาเบียร์กระป๋องใหม่ในกระติกน้ำแข็งด้วยสีหน้าเซ็งสุด ๆ เขาต้องลดละเลิกเที่ยวกับสาว ๆ ในบัญชีรายชื่อมาเกือบอาทิตย์จนจะลงแดงอยู่แล้ว ปกติสาว ๆ ไม่เคยห่างกายจุนซูในยามพระอาทิตย์ตกแบบนี้ แต่เพื่อนย่อมสำคัญกว่าสาว ๆ ขาวอวบแก้มอิ่มปากเล็กน่ารัก  เพราะอย่างนั้นเรื่องนั้นเอาไว้ก่อน

 

“โอ๊ย!! ใครก็ได้ เอาทิชชู่ให้กูทีกูอยากร้องไห้”

 

 

……

 

……

 

 

“คุณชายใหญ่อยู่ในห้องทำงานค่ะคุณชาน”

 

ชานซองถอนใจเหนื่อยอ่อนได้แต่พยักหน้ารับรู้ นิชคุณเอาแต่ขลุกตัวอยู่ในห้องทำงานหลังจากกลับมาจากบริษัทเกือบทุกวันกว่า จะออกมาก็ดึกมากโข หรือไม่ก็หลับคาโต๊ะทำงานเป็นประจำอย่างนี้ทุกวัน

 

ชายหนุ่มถอดเสื้อแจ็กเกตออกใช้นิ้วเกี่ยวพาดบนบ่าแล้วเดินขึ้นไปชั้นบนตรงไปยัง ห้องทำงานส่วนตัวของนิชคุณซึ่งอยู่ติดกับห้องนอน ชายหนุ่มยืนลังเลอยู่หน้าห้องว่าจะเข้าไปดีมั๊ย เขายืนหันหลังพิงประตูหันหน้ามองความมืดรอบนอกหากบนท้องฟ้ากลับมีดวงดาวสุก สกาวเกลื่อนเต็มผืนฟ้า ชานซองนึกถึงวันที่เขากลับจากมหาวิทยาลัยเมื่อสามอาทิตย์ก่อน            

 

“พี่จะกลับไปทำงาน”

 

ด้วยความดีใจที่นิชคุณจะออกจากโลกที่สร้างขึ้นเป็นเกราะป้องกันตัวเองเสียที เขารีบโทรหาแทคยอนกับจุนซูทันที โดยไม่ทันสังเกตใบหน้าเรียบเฉยของผู้เป็นพี่ชายว่ามันไร้ชีวิตจิตใจมากแค่ ไหน

 

……

 

……

 

 

“ท่านประธานมีประชุมตลอดทั้งวันค่ะคุณชาน”

 

แต่ทุกอย่างกลับไม่เป็นอย่างที่คิด พวกเขาต้องจ่ายค่าตอบแทนสูงลิบลิ่วในการที่ให้นิชคุณก้าวออกมาสู่โลกภายนอก อีกครั้งด้วยนิชคุณคนใหม่ที่ทุ่มเทเวลาแทบทุกนาทีให้หมดไปกับการทำงานไม่ เว้นแม้แต่กลับมาถึงบ้านแล้ว  นิชคุณก็ยังหอบงานกลับมาทำด้วยและไม่วายลากจุนซูที่เป็นที่ปรึกษาของบริษัท มาด้วยจนเพื่อนสนิทของพี่ชายคนนี้ต้องมาอาศัยหลับนอนในบ้านหลังนี้จนจะกลาย เป็นเจ้าของบ้านไปด้วยอีกคนแล้ว

 

“พี่ชายนายมันเสียสติหรือเปล่าวะชั้นจะบ้าตามมันอยู่แล้วเนี่ย  มันจะเอางานทำเมียหรือไงวะ”

 

“ชั้นล่ะอยากจะเห็นหน้าตาไอ้คนที่มันทำไอ้คุณเพี้ยนไปได้ขนาดนี้นัก”

 

“แล้วถ้าทำได้นะชาน พี่จะกราบไอ้น้องนั่นงาม ๆ ให้มันกลับมาอยู่กะไอ้คุณเหมือนเดิม พี่จะประสาทเสียเพราะพี่ชายนายอยู่แล้วเนี่ย”

 

 

หึ ถ้าทำได้เขาก็อยากจะลากให้อูยองมาอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน นับวันนิชคุณยิ่งเงียบขรึมลงเรื่อย ๆ เขาอยากให้นิชคุณร่าเริงแจ่มใสต่อปากต่อคำได้เหมือนเมื่อครั้งที่อูยองอยู่ ด้วยมากกว่า

 

......

 

.....

 

 

ก๊อกๆๆ

 

“วางไว้ตรงนั้นแหละ เดี๋ยวกินเสร็จชั้นจะเรียกให้มาเก็บเอง”

 

ชายหนุ่มคงคิดว่าเป็นแม่บ้านเอาถาดอาหารมาให้ เขาไม่แม้แต่เงยหน้ามองร่างของคนที่เดินเข้ามาในห้อง ยังคงก้มหน้าอยู่บนกองเอกสารสลับกับมองหน้าจอแลปทอปต่อไป จนเมื่อเงาดำพาดตัดแสงด้านหน้าโต๊ะ มือหนาของใครบางคนวางทาบบนโต๊ะโน้มตัวเข้าหาเขาจนนิชคุณต้องเงยหน้ามอง แต่พอรู้ว่าเป็นใครเขาก็ได้แต่มองนิ่งสีหน้าเคร่งเครียดจากงานที่กองตรงหน้า แล้วก้มหน้าทำงานต่อไป

 

“มีอะไรหรือเปล่า”

 

นิชคุณรัวคีย์รวมสูตรตัวเลขมากมายที่กำลังประมวลผลหน้าจอ ถึงแม้จุนซูจะทำงานเป็นระเบียบแต่เขาต้องกลับมาตรวจเช็คอีกรอบเพื่อความถูก ต้อง

 

“พี่ชายทานอาหารซะหน่อยนะครับ”

 

“ยังไม่หิว” นิชคุณตอบโดยไม่มองหน้าชานซองที่ออกอาการเป็นห่วงชานซองอึดอัดใจที่นิชคุณวัน ๆ เอาแต่ทำงานแทบจะกลายเป็นคนบ้างานอยู่แล้ว

 

“พี่ชายยังไม่หายโกรธผมอีกเหรอ” ชานซองเขยิบตัวออกเดินอ้อมไปด้านหลังโต๊ะ เขาโอบรอบคอนิชคุณจากด้านหลังเก้าอี้ ใบหน้าได้รูปเกยลงบนบ่าเคลี้ยหน้าไปมาข้างแก้ม นิชคุณชะงักมือที่คีย์รัวก่อนถอนใจยาว

 

“เปล่า พี่ไม่ได้โกรธนายหรอก พี่รู้ว่านายหวังดีกับพี่เสมอ”

 

ถึงแม้นิชคุณจะบอกกับเขาแบบนั้นแต่ชานซองกลับไม่รู้สึกสบายใจเลยซักนิด เขาคลายอ้อมกอดลงเดินไปนั่งโซฟาสีน้ำตาลแดงด้านริมหน้าต่าง ไม่โกรธแต่ไม่คุยกันเนี่ยนะ ชานซองย้อนนึกถึงเรื่องที่นิชคุณพาลไม่ยอมคุยกับเขา

 

ชานซองนึกสงสัยว่าทำไมจู่ ๆ นิชคุณถึงอยากรู้เรื่องอูยองขึ้นมาทั้ง ๆ ที่พี่ชายเขาไม่เคยพูดถึงอูยองเลยนับตั้งแต่อูยองไม่อยู่ที่นี่ แต่เขากลับตอบคำถามนิชคุณไม่ได้

 

“พี่อย่าถามผมเรื่องนี้ได้มั๊ย ผมบอกพี่ไม่ได้จริง ๆ”

 

“ได้!! ในเมื่อนายปิดบังพี่ พี่ก็จะหาคำตอบเรื่องนี้ด้วยตัวเอง”

 

แล้วก็ดูเหมือนนิชคุณจะทำจริง เขาไม่ถามเรื่องอูยองอีกเลยพอ ๆ กับที่นิชคุณไม่ค่อยอยากคุยกับชานซองและมักจะเก็บตัวอยู่เงียบ ๆ ในห้องทำงาน แต่พักนี้นิชคุณชอบทำตัวแปลก ๆ เขามักจะหายตัวออกไปจากออฟฟิศอยู่บ่อย ๆ แม้แต่เลขาก็ไม่รู้ว่าไปที่ไหน

 

“ท่านประธานไม่ได้แจ้งค่ะ บอกแต่ว่าจะกลับเข้ามาประชุมตอนบ่ายค่ะ”

 

เฮ้อ! ถ้าไม่ห่วงว่าถ้าพูดไปแล้วอาจจะทำให้นิชคุณเป็นกังวลไปมากกว่านี้เขาอาจจะ ยอมเปิดเผยความลับของจางอูยองก็ได้ แต่เขาไม่อยากเสี่ยงมันอันตรายเกินไปกับทั้งสองคนนั่น  ถ้าจบกันไปแล้วก็อยากให้มันจบกันไปเลยไม่ต้องข้องเกี่ยวกันอีก

 

เมื่อเห็นนิชคุณทำท่าจะไม่คุยกับเขาอีก ชายหนุ่มก็เบี่ยงสายตาเรียวคมมองลอดผ่านม่านเกล็ดออกไปด้านนอก แสงไฟจากโคมตามกำแพงรั้วกระทบร่างเคลื่อนไหวของชายชุดดำหลายคนที่เดินตรวจ เวรยามด้านนอกบ้าน จนกว่าเขาจะออกคำสั่งให้ถอยออกไป

 

“ซึลองไปป้วนเปี้ยนอยู่แถวผับเชวซึงฮยอน ระวังตัวด้วย”

 

อคแทคยอนเตือนเขาเรื่องนี้หลังจากวันที่เชวซึงฮยอนมารับอูยองกลับไป เขาจำต้องรายงานให้เชวซึงฮยอนรู้ตัว มันไม่ใช่แค่ความปลอดภัยของตัวเอง แต่มันรวมถึงชีวิตของคนอื่นที่เกี่ยวข้องด้วย

 

“ชั้นไม่ปล่อยมันไว้แน่ถ้ามันแตะต้องคนของชั้นอีก”

 

ชีวิตลูกน้องที่ซื่อสัตย์มีค่าไม่ต่างจากมิตรแท้สำหรับเชวซึงฮยอนเสมอ แต่หากคนไหนคิดทรยศก็อย่าหวังจะมีลมหายใจร่วมกันบนโลกนี้เลย!!

 

ชานซองนั่งบิดตัวไปมาก่อนลุกขึ้นยืน เขาหันกลับไปมองนิชคุณที่ยังก้มหน้าทำงานและไม่มีทีท่าจะใส่ใจน้องชายอย่าง เขาเลยซักนิด ชานซองได้แต่ลอบมองชายหนุ่มที่ยังคงสวมชุดทำงานชุดเดิมตั้งแต่เช้าจนตอนนี้ มันเกือบสามทุ่มแล้วเขาได้แต่ถอนใจ

 

“งั้นผมไปนอนก่อนละกันนะครับ อย่านอนดึกนะครับ” นิชคุณพงกหัวรับรู้แต่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามอง ชานซองจำใจเดินออกไป แต่พอเขาจะเปิดประตูออกเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้จึงหันกลับมามองนิชคุณก่อน เอ่ยถึงใครบางคนที่กระทบใจนิชคุณอย่างจัง

 

“ทานอาหารซะนะครับ มีใครบางคนเค้าเป็นห่วงพี่ชายจนร้องไห้ตาบวมอยู่ทุกวัน ถ้าไม่เห็นแก่ผมก็นึกถึงเค้าบ้างนะครับ”

 

 

ครืดดดด

 

ชานซองยังไม่ทันจะปิดประตูลง นิชคุณก็ลุกจากเก้าอี้ที่นั่งจมมาเป็นชั่วโมงนับจากกลับถึงบ้าน เดินไปยังโต๊ะที่ชานซองวางอาหารไว้ให้ ชายหนุ่มก้มหน้าก้มตากินโดยไม่พูดอะไรซักคำ ชานซองที่ลอบมองอยู่ได้แต่ยืนอมยิ้ม

 

 วิธีนี้ได้ผลแฮะ รู้อย่างนี้ใช้ตั้งนานแล้ว เขาไม่รู้ว่าจะเห็นใจใครดีระหว่างพี่ชายตัวเอง หรือเพื่อนแก้มป่องของเขากันแน่

 

 

 

 

 

 

=== To be Continue ====

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Talk>>>talingping


พูดจากใจเลยนะคะตอนนี้ปิงเสียน้ำตาไปหลายปี๊ปมากกกกก ไม่น่าทำตัวเองเล๊ย ไม่น่าเขียนให้มันเศร้าเลยให้ตายสิ  ก็เพราะน้องเลิฟที่ทำโปสเตอร์เรื่องนี้อ่ะ (โทษน้องเฉยเลย)  พูดถึงเพลง still in love JYJ  แล้วเป็นไงล่ะ ปิงก็เลยเปิดฟังจนได้ตัวเปิดตอนนี้อย่างสมบูรณ์พร้อมน้ำตาอีกสามไห ฮึกฮึก  ดราม่าตลอดๆๆๆ

อ่ะแต่ไม่ต้องเศร้านานตอนต่อไปเศร้ากว่าอีก อ้าวววว ...รึเปล่า หุหุ

ติดตามตอนต่อไปนะคะ

ฝากคอมเมนท์ติชมให้ปิงด้วยนะคะ

ขอบคุณค่ะ

 

Comment

Comment:

Tweet

ดราม่าสุดเลยคะ 
สงสารทั้งคู่เลย ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสได้เจอกันอีกไหม
พี่คุณยอมก้าวออกมาจากความมืด เพื่อเจอเสียงสว่างอย่างอูยอง แต่แล้วแสงสว่างนั้นก็ถูกพรากไปอีกครั้ง
พี่คุณกลายเป็นผู้ชายบ้างาน
และจะทำทุกอย่างให้อูยองกลับมาใช่ไหมคะ T^T

#18 By anty LOVE taec Two on 2015-09-13 10:49

เศร้ามาก สงสารคุณจังเลยค่ะ 
อยากรู้เด็กด้งเป็นอะไรกับซึงฮยอนกันแน่
ขอบคุณนะคะ

#17 By travelsweet on 2013-04-25 17:48

ฮือออออออ เศร้าอ่ะตอนนี้ สงสารพี่คุณ สงสารอูยอง สงสารตัวเอง 
ตอนหน้ามีเศร้ากว่านี้อีกเหรอคะ T^T
ขอบคุณไรท์เตอร์นะคะ สนุกมากๆเลยค่ะ

#16 By KIB (103.7.57.18|223.204.44.102) on 2012-07-15 11:53

บอกคำเดียวว่าเศร้าโฮก
สงสารจับใจโอ้ยๆๆๆๆไรเตอร์จ๋า
อ่านไปน้ำตาคลอ สงสารนิคคุณ

#15 By Visa (27.55.1.107) on 2012-01-09 14:27

รู้สึกเหมือนเป็นจุนซูอ่ะ 5555 ซูพูดถูกใจพลอยตลอดเลย น้ำตาจะไหลแล้วนะ มาฮาตรงที่ เอาทิชชู่มาที กูอยากร้องไห้ พลอยฮาก๊ากเลยอ่ะ แบบ ตรงใจเลยแล้วก็ ถ้าเป็นพี่ซูตัวจริง ก็คงพูดแบบนี้อ่ะ พี่ปิงดึงบุคลิกพี่ซูมาเป๊ะมาก 555 ฮาและเจ้าชู้เนี่ย

เศร้าอ่ะ อยู่แต่ในโลกของตัวเอง เหมือนจะเปิด แต่ก็ยังไม่เปิดนะ ต้องให้ชานเอา "คนบางคนที่ร้องให้ตาบวม" มาล่อ ถึงยอมกินข้าว โถ...
ยังดีที่มีเพื่อนดีนะ ทั้งแทค ซู ดีที่ไม่ทิ้งกันอ่ะ ซูถึงขั้นหอบผ้าหอบผ่อนหนีตามมา 5555 โหมงานหนักเพื่อลืมน้องรึเปล่านะ อย่าลืมน้องมันเลย ร้องให้ตาบวมแล้วเน้อออ

ที่พี่คุณหายไป ไปไหน ไปสืบเรื่องน้องรึเปล่า

ขอบคุณค่าพี่ปิง ^ ^

#14 By ploy saii (101.51.48.128) on 2011-10-20 22:58

;( เศร้า ~~

#13 By อังอัง (210.1.31.28) on 2011-09-30 10:12

เริ่มใจร้ายนะเรา..ยัยปิง ปิงtongue

#12 By shin hohwy (180.180.132.135) on 2011-09-07 21:02


ดราม่าสุดๆ เลยอ่ะ เศร้า อ่านไปก้น้ำตาคลอเลย สงสารพี่คุณกับด้งน้อยสุดๆ ฮือๆๆๆๆ TT

#11 By ladielizz (124.122.75.216) on 2011-03-12 19:09

เศร้า อะ

เมื่อไหร่จะได้คืนดีกันนนน

ลุ้นจะตายแล้ว

#10 By (223.206.157.145) on 2010-12-30 17:45

อ่านตอนนี้แล้วร้องไห้เลย มันเศร้าแบบอึดอัดยังไงไม่รู้ สงสารทั้งคู่

#9 By (182.52.96.220) on 2010-12-07 00:56

โอ้ยยยยยยยย อย่างกับดูเอ็มวีอะไรสักอย่างที่ผู้ชายถูกสาวทิ้ง แล้วภาพความทรงจำก็โผล่มาอย่างกับฉายหนัง นิชคุณคะ มึงหล่อมากกกกกกกกกก แม้จะโทรมก็เถอะ แต่พระเอกโคตรๆเล่นบทโศกซะจนอยากจะร้องไห้ไปกับจุนซู ก้ากกกกกก คือจะขำตลอดที่จุนซูมันพูดอ่ะนะ ดีที่มีตัวช่วยฮา ไม่งั้นอิเหมี่ยวก้คงร้องไห้แน่ๆ

อูยองเป้นอะไรกับเชวซึงฮยอนนนนนนน พี่คุณรีบสืบเร็ววว ถ้าพี่คุณสืบได้ เราก็จะรู้ไง ก้ากกกก แต่มันน่าสงสารจร่ิงนะ ขนาดนิชคุณยังเศร้าขนาดนี้ แล้วฝั่งจางอูยองไม่แย่กว่านี้หรือ? กูร้องไห้แน่ถ้าไปฝั่งนั้น แง้ๆๆๆ

แต่เราชอบ เรายิ้ม เรากรี้ดเลยอ่ะ ตอนที่ชานมันพูดถึงน้องแ้ล้วพี่คุณมันยอมลุกไปกินข้าวอ๊าาาาาาาาา ร้องไห้ตาบวมด้วยนะะะ อ้ากกกกกก อูยองงงงงงงงงง อยากจะไปร่วมกราบตีนอูยองกับจุนซูอีกคน กลับมาเถอะะะะะ มาหามันที มันจะเฉาตายอยู่แล้ววว ตอนนี้เรารู้สึกจะเป็นเพื่อนจุนซูไปแล้วสินะ - -

ขอบคุณค่า

#8 By kumameaw on 2010-12-03 19:03

อ่านๆไป เรื่องนี้มันชักจะออกแนวผู้ใหญ่ขัดขวางเลยเนอะ
แบบเด็กเค้ารักกันไรงี้ แล้วโดนพ่อแม่กีดกัน แต่เรื่องนี้เป็นพี่ชายกีดกัน
แถมพี่ชายยังเป็นเจ้าพ่อมาเฟียอีก (หนัก อาการหนักเลยจริงๆ)
หาทางออกไม่เจอ
อ๊าก ก คนพี่คงคิดถึงน้องมากสินะ
อ่านๆแล้วยังคิดถึงตามเลย
ตอนเค้าอยู่แทบไม่เคยแสดงออกเลย
พึ่งจะมาเข้าใจกันไม่นานนี้ แต่ก็มีอันต้องโดนพราก เข้าใจ ๆหัวอกคนเป็นแม่เลยจริงๆ(เกี่ยว??)
เรื่องนี้นชค มีเพื่อนดีสุดๆ อ่านแล้วก็สบายใจไปเปราะ ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้
แต่มันแบบ เอิ่ม ก็ยังดีกว่าไม่มีใครเลยดู เฮียซูอุส่าต์ไม่ไปเที่ยวสาว
มานั่งเช็ดน้ำตาดูเพื่อนแทน (น่าเห็นใจเนอะ)
แต่ชาน จะให้โกรธหรือไงดีละ
แอบเคืองนะ ที่ไม่บอกความจริงๆไป
แต่นชค แอบน่ารักนะค่ะ แหม่ ๆ พออ้างจอยหน่อย เรียบร้อยเชียว555 5
(ขอซักนิดก่อนจบตอน)

#7 By ll_lol on 2010-11-26 09:53

มาเร๊วๆนะไรท์เตอร์รออยู่ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆเป็นกำลังใจให้น๊าbig smile big smile double wink

#6 By Yukisho (223.206.4.210) on 2010-11-25 13:08

บังเอิญเปิดมาเจอ ชอบมาก!! สนุกมากค่ะ!
ภาษาสวยจริงๆ ปลื้มมมมมมม ><
พล็อตเรื่องก็น่าติดตาม .. ตัวละครแต่ละตัวดูมีเอกลักษณ์มากๆ เลยค่ะ

พี่คุณแบบนี้สุดยอดจริงๆ เป็นทั้งซาตาน ทั้งเทพบุตร ปากร้ายแต่ใจดี โอ๊ยยยยย หลงใหล!!
อูยองก็ปบบ เหมือนเกิดมาเพื่อกันและกัน ร้ายมาร้ายกลับ ดีมาดีกลับ พอฟัดพอเหวี่ยงกันมากคู่นี้ ..แลดูเป็นเด็กที่มีความลับเยอะอยู่ โฮกกกกกก!

แต่งเก่งมากๆ เลยค่ะ
จะคอยติดตามนะค่ะ : )

#5 By Chrysanthenum (58.11.46.33) on 2010-11-24 22:29

โอยยย..เศร้าจับใจอ่า..
พี่คุณเป็นถึงขนาดนี้ แล้วอูยองอ่ะ จะเหลือหรอ?
งือ เจ็บปวดงิงิ TT^TT
แต่งเก่งมากๆเลยค่ะ ขอชื่มชมๆๆ
จะติดตามผลงานตลอดนะค๊า...
คนแต่งสุดยอดเลยยยย
ขอบคุณสำหรับฟิคค๊า สู้ๆ^^

#4 By mida (58.9.53.147) on 2010-11-24 19:44

สนุกมากเลย อินตามตลอด แล้วก็แต่งได้ดีนะ เราอ่านมาเยอะแล้ว ชอบไม่กี่เรื่องเอง แล้วเราก็ชอบเรื่องนี้ด้วยนะ จะติดตามต่อไป

#3 By (125.27.219.118) on 2010-11-22 22:15

พี่คุณคงคิดถึงอูด้งมากเลยเนอะ
รักมากก็เจ็บมากอย่างเนี๊ยแหละ
อูยองทำให้พี่คุณติดใจซะแล้ว

#2 By FSEASON on 2010-11-22 18:44

เศร้าค่ะ เศ้รามาก เพ้อตามอิพี่เลยทีเดียว แต่ก็นะ คุณชายใหญ่เราก็รู้ตัวซะทีว่าเค้ารักคนดูแลแก้ย้วยขี้บ่นคนนนี้แล้ว ชอบตอนที่หลังจากอูยองกลับไปแล้วคุณชายก็ทำตามที่บอกทุกอย่าง แบบปลื้มจิงๆ อูยองมีอิทธพลกับคุณมากอย่างนี้แล้วก็ทำให้อิพี่อาการดีขึ้นเป็นคนใหม่เลย "you make me wanna be a better man " จิงๆ แต่อิตอนน้องกลับไปแล้วนี่สิ น้องก็น่าสงสาร พี่ก็น่าสงสาร ไม่รู้อิตาซึงมันมีอิทธิพลมืดไรนักหนา พี่คุณเอาน้องกลับมาให้ได้นะ
ติดตามอย่าใจจดใจจ่อค่ะ
เห็นว่าเครื่องเสียด้วยใช่ป้ะคุรปิง แหม ถ้ายกเครื่องให้ได้จะยกไปให้ที่บ้นเลยนะเนี่ย เพราะใจจะขาดอยากรู้ตอนต่อไป รีดเดอร์เป็นกำลังใจให้นะจ้ะ เดี๋ยวเข้าไปเม้นในเวบเด็กดีด้วย ต้องบอกว่าเราก็ไม่มีเวลาใช้คอมมบ่อยเหมือนกัน แต่จะเม้นให้มากที่สุดเท่าที่ทำได้นะจ้ะ

#1 By aprodice (124.122.136.227) on 2010-11-22 09:42