[Fic - KhunWoo] Dream : Chap8

posted on 19 Nov 2010 08:23 by talingping-fiction
Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : NC-17

 

 

**เรื่องที่กำลังจะอ่านบรรทัดต่อไปเป็นฟิค-วาย ถ้าใครรับรักนอกกรอบไม่ได้ กดปิดออกไปได้เลยค่ะ

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

====================

 

 

Chap 8 Bad Dream [Return]

 

 

 

 

แสงแดดยามเช้าลอดเข้ามาในห้องนอนสีครีมเรียบหรู สายลมด้านนอกพัดผ้าม่านปลิวไสวปลุกให้ร่างของคนสองคนที่ยังคงซุกตัวเติมเต็ม ไออุ่นซึ่งกันและกันตื่นขึ้นจากห้วงฝันหวาน

 

อูยองกระพริบตาตื่นขึ้นเขายังอยู่ในอาการครึ่งหลับครึ่งตื่น แต่พอเหลือบไปมองร่างที่ยังคงนอนกอดเขาอยู่ ตารีเล็กเบิกกว้างขึ้นทันทีเขาพยายามจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน ใบหูขาวแดงก่ำจนลามไปถึงใบหน้าและลำคอ เขาพยายามชันกายลุกขึ้น แต่นิชคุณกระชับร่างเล็กให้เข้าไปในอ้อมกอด อูยองสูดลมหายใจยาว ๆ ก่อนค่อยๆ ยกท่อนแขนออกจากร่างเขา เสื้อผ้ายับยู่ยี่จากการดิ้นรนให้พ้นจากวงแขนของนิชคุณหัวฟูฟ่องจนดูแทบไม่ ได้อูยองได้แต่ก้มดูสารรูปตัวเองถ้าใครมาเห็นสภาพเขาตอนนี้จะเอาหน้าไปไว้ ที่ไหนกัน

 

อูยองนะอูยองทำไมนายถึงทำตัวอย่างนี้ ปล่อยกายปล่อยใจให้นิชคุณละเมิดเอาแต่ใจได้ยังไงกัน ทั้ง ๆ ที่เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่านิชคุณคิดยังไงกับเขากี่ครั้งกี่หนกันแล้วที่ยอมทำ ตัวใจง่ายให้ชายหนุ่มได้กำไรเล็ก ๆ น้อย ๆ จากร่างกายของเขาไม่ว่ายามหลับหรือยามตื่น นายนี่นะมันใช้ไม่ได้เลย

 

อูยองค่อย ๆ ลุกจากเตียงปลายเท้ากำลังจะแตะถึงพื้นเขายันกายลุกขึ้นจากที่นอน แต่เขากลับถูกมือหนารั้งต้นแขนล้มลงทับบนแผงอกอีกครั้ง

 

“จะไปไหน”  คนพูดยังหลับตาพริ้มเสียงอู้อี้ดังลอดหมอนที่หนุนนอน

 

 “เอ่อ..จะไปเตรียมอาหารเช้า...ครับ”

 

“ยัง ไม่หิวเลยเดี๋ยวก่อนก็ได้ ตอนนี้ชั้นหิวอย่างอื่นมากกว่า” นิชคุณลืมตามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏตรงหน้า อูยองได้แต่นอนนิ่ง ทำอะไรไม่ถูก

 

“เอ่อ..หิวอะไรเหรอครับ” จะถามทำไมเนี่ย นายก็รู้คำตอบอยู่แล้วนี่นา อูยองเอ้ย!

 

“ก็...”  นิชคุณกระซิบข้างหู อยากจะแกล้งคนแก้มยุ้ยเล่นเป็นมื้อเช้าจริง ๆ

 

“ก็หิวแก้มยุ้ย ๆ ของนายไง”  สิ้นคำนิชคุณฝังจมูกลงบนแก้มนุ่มซุกไซ้จนอูยองต้องย่นคอหนี พยายามดิ้นรนจากวงแขนที่โอบรอบเอวเขาเอาไว้

 

“ผมไม่ให้แล้ว”   อูยองพยายามดิ้นรนสุดชีวิต พอแล้ว แค่นี้หัวใจเขาจะหลุดออกมาดิ้นได้อยู่แล้ว

 

“ทำไมไม่ให้ล่ะ เมื่อคืนยังให้อยู่เลยน๊า”  อย่ามาทำหน้าล้อเล่นอย่างนั้นนะ อูยองหน้าคว่ำเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนแกล้งแต่เช้า

 

“ผมไม่ได้เต็มใจซะหน่อย”  ปากดีจริง ๆ เลยนะอูยอง

 

“เหรอ... งั้นเมื่อไหร่จะเต็มใจล่ะ”   ไม่เต็มใจให้แต่ก็ไม่ขัดขืนเนี่ยนะ ปากแข็งอย่างนี้มันน่าแกล้งนัก

 

“ไม่มีวันหรอก เจ้านายขี้แกล้งผมไม่เล่นด้วยแล้ว” อูยองดิ้นจนหลุดวงแขนที่กอดรัดเอาไว้โดดผึงลงเตียงพุ่งตรงไปที่ประตูทันที หลบหายออกนอกห้องทิ้งให้นิชคุณได้แต่นอนหัวเราะขำอย่างมีความสุขที่เขาไม่ เคยมีมานานแล้ว

 

อูยองโผล่หน้าเข้ามาอีกครั้งใช้นิ้วดึงขอบตาล่างลงพร้อมแลบลิ้นใส่เขาด้วย นิชคุณตาโตมองชักจะมากไปแล้วนะ มาทำตัวน่ารักน่าแกล้งอย่างนี้เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย

 

รางสูงได้แต่ก้มหน้าหัวเราะจนตัวงอเสียงหัวเราะที่เขาแทบจำไม่ได้ว่ามันเปล่งออกมา ยังไง นิชคุณเอ้ย นายก็ใจอ่อนจริงๆ เลยนะ มายอมอะไรกับไอ้เด็กจอมแสบนี่ นายไม่เจ็บปวดกับบาดแผลในใจนายแล้วเหรอ ไม่เข็ดหลาบกับความทรงจำที่เลวร้ายของตัวเองแล้วหรือไง

 

ใบหน้าหล่อเหลานิ่วหน้าคิ้วขมวดชนกัน นี่เขาคิดอะไรกันอยู่แน่นะ หรือเขาจะเพี้ยนไปจริง ๆ เขาไม่ได้รังเกียจที่อูยองเป็นผู้ชายแบบเดียวกับตัวเอง หรือจะเข็ดหลาบผู้หญิงจนอยากจะรักผู้ชายแทน อาจจะเป็นอย่างนั้นก็ได้

 

แล้วทำไมต้องเป็นอูยองล่ะ

 

ก็คงเพราะอยู่ด้วยกันตลอด กัดกันตลอดในสองอาทิตย์นี้ล่ะมั้ง

 

จริงเหรอ นายคิดอย่างนั้นจริง ๆ เหรอนิชคุณ

 

นั่นสิ เขาคิดอย่างนั้นจริง ๆ หรือเปล่า

 

……

……

 

ชายหนุ่มผู้เป็นเจ้าของบ้านก้าวเท้าลงจากบันไดชั้นบน เขาถึงกับหยุดชะงักเมื่อได้ยินเสียงทุ้มหัวเราะดังลอดออกมาจากห้องรับแขก ผสานกับเสียงเจื้อยแจ้วของอูยอง

 

นิชคุณนิ่วหน้าจนแทบเป็นปมอูยองคุยกับใครกันมีใครมาแต่เช้าอย่างนั้นเหรอ แต่แค่เพียงเห็นร่างผู้มาเยือนในยามเช้าของวันนี้แม้เห็นเพียงแผ่นหลังเขาก็จำได้ อคแทคยอนเพื่อนซี้หุ่นล่ำบึ๊กสารวัตรฝีมือฉกาจประจำกองปราบชื่อกระฉ่อน วันนี้ท่าทางฝนจะตกหรือไม่ก็พายุเข้าถึงมาหาเขาแต่เช้า นิชคุณขอให้มันเป็นเรื่องฝนฟ้าอย่างที่คิดแล้วกัน

 

“นั่น ไงครับ เจ้านายเดินมานู่นแล้ว”  อูยองส่งยิ้มหวานให้นิชคุณ  แต่ผู้เป็นนายแค่เพียงชายตามองเพียงแวบเดียวก่อนปรับสีหน้านิ่งเรียบหันไปมองแทคยอนแทน อูยองหน้าเจื่อนลงนิชคุณมาโหมดไหนกันล่ะเนี่ย ทำไมไม่เหมือนตอนตื่นมาด้วยกันเมื่อเช้าเลย อูยองได้แต่ก้มเงียบมองตามหลังนิชคุณที่เดินไปทิ้งตัวบนโซฟาสีครีม ก่อนที่เขาจะสาวเท้าออกไปจากห้องรับแขกอย่างหงอยเหงา

 

นิชคุณทิ้งตัวนั่งบนโซฟาสายตาจับจ้องแผ่นหลังอูยองที่เดินห่อไหล่ออกไปรู้สึกผิดเหมือนกันที่ส่งสายตาแบบนั้นออกไปแต่ก็ช่วยไม่ได้เขาไม่ชอบให้อูยองทำแบบนั้น....

 

ยิ้มหวานให้ใครต่อใครแบบนั้นเขาไม่ชอบ

 

“คนดูแลนายเนี่ยน่ารักดีนะ เจ้าแก้มยุ้ยนั่นน่ะ” แทคยอนบุ้ยใบไปทางที่อูยองเดินลับหายออกจากห้องรับแขกแล้วสายตายังคงมองตาม รางเล็ก นิชคุณได้แต่กอดอกขบกรามแน่น เขายังคงฟังแทคยอนพล่ามเอ่ยชมอูยองไม่หยุดปาก นิชคุณกระตุกยิ้ม ลมร้อน ๆ แล่นผ่านไปทั่วใบหน้า มือหนากำหมัดแน่น ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัว

 

“นายไปได้คนดูแลนี่มาจากไหนฮะ”  รู้สึกแทคยอนจะสนใจเหลือเกินนะว่าเขาไปได้จางอูยองมาจากไหน

 

“ชานซอง” เขาไม่รู้จะขอบคุณเจ้าน้องชายตัวดีนี่ดีมั๊ยที่เอาอูยองมาปั่นป่วนเขาจน วุ่นวายไปหมด แม้แต่หัวใจของเขาตอนนี้ก็แทบไม่เป็นตัวของตัวเองอยู่แล้ว

 

“ว้าว อย่างนั้นเหรอชั้นล่ะอยากได้คนน่ารักแบบนี้มาดูแลมั่งจัง” แทคยอนยิ้มหวานตาปรอยล้อเลียนสองมือกุมไว้ที่หน้าอก มันช่างดูตลกไม่เข้ากับใบหน้าคมเข้มผิวสีแทนซะจริงๆ

 

“ทำไม!! นายสนใจค