[Fic - KhunWoo] Dream : Chap7

posted on 18 Nov 2010 09:01 by talingping-fiction
Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : NC-17

 

 

**เรื่องที่กำลังจะอ่านบรรทัดต่อไปเป็นฟิค-วาย ถ้าใครรับรักนอกกรอบไม่ได้ กดปิดออกไปได้เลยค่ะ

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

 

 

====================

 

 

Chap 7 : Kiss

 


 

 

 

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านสีขาวผืนใหญ่พลิ้วไหวตามสายลมเย็น ชายหนุ่มปรือตามองโฟซาสีครีมริมระเบียงที่มีร่างเล็กจับจองเป็นที่นอนทุกคืน แต่ตอนนี้มันกลับว่างเปล่า

 

 

“..อ..อูยอง”

 

 

 

ทำไมรู้สึกแสบคอจัง ชายหนุ่มกุมคอขาวของตนพยายามชันกายลุกขึ้น อาการเมาค้างเริ่มออกฤทธิ์ หัวเริ่มหมุนติ้ว เขาเหลือบเห็นเหยือกน้ำอุ่นสีเหลืองจาง ๆ วางอยู่บนโต๊ะหัวเตียง คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นโน้ตสีเหลืองสดใสแปะอยู่ข้างเหยือก

 

 

 

 

ดื่มน้ำผึ้งซะหน่อยนะครับ จะได้ชุ่มคอ อ้อ! ผมวางยาแก้ปวดหัวไว้ให้ด้วย อย่าลืมทานนะครับ 

 

อูยอง

 

 

 

 

ทำเป็นรู้ดีนักนะ

 

 

 

นิชคุณเบ้ปากใส่แต่ไม่วายหยิบเหยือกน้ำรินใส่แก้ว กลิ่นหอมจาง ๆ ของน้ำผึ้งผสมเลมอนลอยจ่อจมูก เขาสูดดมความหอมหวานก่อนค่อย ๆ ดื่มลงไปทีละอึก รสเปรี้ยว ๆ อมหวานผสมกลิ่นเลมอนเจือจางอยู่ในน้ำรู้สึกชุ่มคอขึ้นทันที ไม่เลวนักสำหรับอาการเมาค้างแบบนี้

 

 

 

เขาคว้าแก้วใส่ยาแก้ปวดหัวใส่ปากตัวเองก่อนดื่มน้ำตามอีกอึก นิชคุณพยายามชันกายลุกขึ้น รอยหยักบนหน้าผากเกิดขึ้นพร้อมความรู้สึกบางอย่าง เขายกมือขึ้นแตะเสื้อแขนยาวสีขาวที่ตัวเองสวมใส่อยู่ก็นึกรู้ทันทีว่าใครเป็นคนเข้ามาวุ่นวายจัดแจงให้

 

 

นิชคุณได้แต่นั่งหลับตานิ่งยกมือขึ้นยันหน้าผากนวดขมับตัวเองเบา ๆ เขาพยายามนั่งทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ในหัวใจของเขามันกำลังปั่นป่วนตีรวนจนหาทางออกไม่ได้ นิชคุณได้แต่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ แต่จนแล้วจนรอดนิชคุณก็ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ เขาตัดสินใจทิ้งทุกอย่างในสมองส่วนลึกไว้อย่างนั้นก่อน

 

 

 

ไว้ค่อยคิด ยังพอมีเวลา...

 

 

 

เขาเหลือบเห็นชุดลำลองสีขาวสะอาดถูกจัดเตรียมแขวนไว้เรียบร้อยตรงมุมห้อง นิชคุณมองนิ่งคงเป็นฝีมืออูยองอีกแน่ ๆ เจ้าตัวยุ่งจะแขวนชุดให้เขาทุกเช้า แต่เขาก็ไม่เคยใส่ที่มันเตรียมไว้ให้ซักวัน นิชคุณลุกเดินไปเปิดประตูกระจกห้องน้ำ ภาพเดิมๆ ที่นิชคุณมักเจอเป็นประจำเวลาตื่นนอนตอนเช้าเสมอ ผ้าขนหนูสีขาวถูกแขวนไว้รอการใช้งานยาสีฟันถูกบีบใส่แปรงให้เรียบร้อยแล้ว เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...อูยอง

 

 

 

ถ้าเป็นวันก่อน ๆ เขาจะเขี่ยมันทิ้งแล้วบีบใหม่ แต่วันนี้…..

 

ชายหนุ่มยักไหล่ก่อนคว้าแปรงจัดการแปรงฟันตัวเอง

 

 

 

ชุดลำลองที่ถูกแขวนเตรียมไว้หายไปจากไม้แขวนมาอยู่บนร่างนิชคุณแทน เช้านี้เจ้าจอมจุ้นมันหายไปไหนของมัน นิชคุณดันประตูเปิดสู่ระเบียงหลังห้องท้าวแขนกับระเบียง สูดอากาศสดชื่นยามเช้าที่เขาไม่ได้ทำแบบนี้มานานแล้ว เสียงฮัมเพลงฮึมฮัมดังแว่วมาจากบริเวณสวนหลังบ้าน นิชคุณสอดสายตามองหาต้นเสียง

 

 

 

เจ้าตัววุ่นประจำบ้านกำลังใช้สายยางส่ายไปมารดน้ำไม้ดอกหลากสีที่เขาเคยปล่อยปละละเลยมานาน ปากร้องเพลงฮึมฮัมโยกย้ายตามจังหวะไปเรื่อย นิชคุณเพิ่งสังเกตเห็นว่าตอนนี้ดอกไม้นานาพันธ์ที่เคยไร้การดูแลกำลังจะกลับมางดงามดังเดิมด้วยฝีมือเจ้าเด็กแสบจางอูยอง

 

 

 

พอนึกถึงอูยองนิชคุณก็อดคิดไม่ได้ว่า เจ้าเด็กนี่มันอึดและทนกับเขาเหลือเกิน จนปากที่เคยออกปากไล่อยู่ทุกวันต้องกลืนคำพูดเหล่านั้นลงคอไปจนหมด เป็นเพราะเอือมระอากับอูยองหรือเพราะรับรู้ถึงความห่วงใยใส่ใจที่อีกคนทำให้ด้วยใจมาตลอดหลายวันที่ผ่านมานิชคุณก็เริ่มไม่แน่ใจในตัวเองนัก

 

 

 

“โอ๊ย เปียกหมดแล้วเนี่ย”

 

 

 

เสียงบ่นหงุดหงิดโวยวายกับความซุ่มซ่ามของตัวเองที่เผลอกดหัวฉีดสายยางจนเปียกปอนไปทั้งตัว กางเกงขาสั้นเปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำ เสื้อยืดสีขาวบางแนบเนื้อนวลชวนมอง นิชคุณทอดสายตาไล่มองเรือนร่างชุ่มน้ำ จู่ ๆ ปากคอเขาก็แห้งผาก เขาเฝ้ามองดูเด็กหนุ่มโบกสะบัดเสื้อยืดที่รัดรึงร่างช่วงบน กลีบปากบางสีกุหลาบบ่นงุบงิบไม่เลิก พวงแก้มกลมเปื้อนสีแดงจาง ๆ ดูน่ารัก น่าสัมผัส

 

 

 

นิชคุณละสายตาจากร่างเล็กด้านล่าง ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรร้อนวูบ ก้อนเนื้อในอกเต้นระรัว เขาชักเท้ากลับจากนอกระเบียงเดินย่ำกลับเข้ามาในห้อง บางอย่างในตัวเขากำลังร่ำร้องอยากหยิบยื่นไออุ่นในร่างกายให้อีกคนคลายหนาว ถ้าเขาคิดจะทำแบบนั้น อีกคนจะว่ายังไง

 

 

 

 

......

 

 

 

......

 

 

 

 

“สงสัยต้องอาบน้ำใหม่ซะแล้ว เปียกไปทั้งตัวเลย”

 

 

 

“ซุ่มซ่ามล่ะไม่มีใครเกินเลยนะ”

 

 

 

นิชคุณเดินย่องเข้ามาจากข้างหลังตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ๆ กระซิบริมใบหู

 

 

 

ซู่!!

 

 

 

“อ๊ะ”

 

 

 

“...............”

 

 

 

เต็ม ๆ เลย.....

 

 

 

นิชคุณได้แต่ยืนข่มตานิ่ง ใช้มือลูบหน้าที่เปียกชุ่มไปด้วยหยดน้ำจากสายยางที่ฉีดมาทางเขา แววตาขุ่นเคืองมองไปที่เจ้าตัวก่อเรื่อง จะโกรธก็โกรธไม่ลง ก็เขาเล่นย่องไปข้างหลังอูยองแล้วทำให้เด็กหนุ่มตกใจเองนี่นา อูยองได้แต่ยืนหน้าจ๋อยมองเขาอย่างสำนึกผิด สายยางถูกโยนทิ้งลงบนพื้นน้ำเจิ่งนองไปทั่ว

 

 

 

“...ข..ขอ..โทษ..ครับ..เจ้านาย”

 

 

 

“ไม่เป็นไร ชั้นทำให้นายตกใจเอง”

 

 

 

อูยองได้แต่อ้าปากค้าง ตาเรียวเล็กเบิกกว้าง

 

 

 

เร็วกว่าความคิดอูยองยื่นมือไปแตะหน้าผากชายหนุ่มตรงหน้า นิชคุณนิ่วหน้าสงสัย

 

 

 

“มีอะไร”

 

 

 

“ตัวก็ไม่ร้อนนี่ครับทำไมวันนี้ใจดีจัง”

 

 

 

อูยองเอ่ยข้อสงสัย ทำเอาชายร่างสูงยื่นมือหนาไปยีหัวเจ้าตัวแสบแก้มห้อยทันที

 

 

 

“โอ๊ย เจ้านายเล่นอะไรเนี่ย”

 

 

 

อูยองพยายามเบี่ยงตัวหลบ มือปัดป้องตัวเอง

 

 

 

“นายเนี่ยมันลามปามขึ้นทุกวันเลยนะ”

 

 

 

นิชคุณหมั่นเขี้ยวยิ่งอูยองหลบเลี่ยงเขาก็ยิ่งแกล้ง เสียงบ่นโวยวายจากร่างเล็กกว่าดังไม่เลิก เขายิ่งแกล้งหนักขึ้น สองมือหนาทั้งบีบทั้งดึงพวงแก้มเนื้อนิ่ม

 

 

 

“นายทำชั้นเปียก นายต้องเปียกยิ่งกว่าชั้น”

 

 

 

นิชคุณก้มลงไปคว้าสายยางฉีดใส่อูยองไม่ยั้ง เจ้าตัวได้แต่ปกป้องพัลวัน หนุ่มน้อยวิ่งหนีไปรอบ ๆ เขาพยายามยื้อแย่งสายยางกลับคืนมาแต่ดวงตาเรียวยังคงปิดแน่นไม่ให้หยดน้ำเข้าตาเสียงหัวเราะสนุกสนานของนิชคุณดังไม่ขาดสาย เขาหัวเราะจนท้องแข็ง ยิ่งเห็นอูยองหลบเขาก็ยิ่งวิ่งตามมือยังกำสายยางไว้แน่น

 

 

 

“พ...พอแล้วครับ... เจ้านาย... ผมเหนื่อย..”

 

 

 

เสียงหอบหายใจดังสอดประสานกัน อูยองก้มตัวลงมือเล็กวางทาบหน้าขา เสื้อยืดสีขาวลีบแนบลำตัว กางเกงขาสั้นสี่ส่วนสีครีมเปียกชุ่มไปด้วยน้ำเย็นฉ่ำ เขาเงยหน้ามองนิชคุณยืนท้าวสะเอวหอบหายใจรัวเร็วไม่ต่างจากตนนัก สายยางถูกปล่อยทิ้งน้ำเจิ่งนองบนพื้นสนามหญ้า อูยองอดยิ้มขำไม่ได้ผมสีน้ำตาลเข้มของนิชคุณลีบลู่แนบศีรษะ เขาสาวเท้าไปหาผู้เป็นนายเอื้อมมือไล่เช็ดละอองน้ำที่เกาะพราวใบหน้าของชายหนุ่มให้

 

 

 

นิชคุณยืนชะงักมองอูยองตาไม่กระพริบ รอยยิ้มอ่อนโยนของอูยองแย้มบนพวงแก้มแดงระเรื่อจากความเหนื่อยหอบเมื่อครู่ กลิ่นแก้มหอมกรุ่นละมุนน่าสัมผัส เพราะลมหนาวพัดผ่านจนหนาวเหน็บ หรือเพราะความต้องการส่วนลึกจากหัวใจ ร่างทั้งสองเหมือนมีแรงดึงดูดเข้าหากัน ท่อนแขนแข็งแรงดึงอูยองเข้ามาใกล้กันเพิ่มขึ้น อูยองตกใจกับการกระทำของนิชคุณ เขากำลังสับสนว่าวันนี้เจ้านายตัวเองจะมาไม้ไหน ดวงตาคู่เล็กหลุบตาต่ำลง

 

 

 

นิชคุณมองอูยองที่ได้แต่หลบสายตาตน รอยยิ้มน้อย ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าตัวเองที่เขาลืมมันไปนานแล้วชายหนุ่มเชยคางอูยองให้มองตาตัวเอง แววตาไหวระริกช้อนตามองเขาจนนิชคุณอดรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้ มือหนายื่นไปแตะแก้มเย็นชื้นนิ้วไล่ไปตามโครงหน้า

 

 

 

อูยองสบตานิ่งดวงตาสอดประสานซึ่งกันและกัน นิชคุณใช้สองมือกุมแก้มขาวใสแดงระเรื่อลมหายใจถูกเป่ารดผิวแก้มเนียน สายลมเย็นพัดพาความหนาวเย็นปะทะร่างทั้งสองให้แนบชิดถ่ายทอดความอบอุ่นให้แก่กันและกัน ริมฝีปากอุ่นชื้นโน้มลงทาบทับกลีบปากแดงระเรื่อ ไออุ่นถูกเป่ารดกลีบปากบางให้คลายหนาว สัมผัสเพียงแผ่วเบาแต่อบอุ่นไปถึงหัวใจสองดวง วงแขนแข็งแรงโอบรอบเอวบางแนบกายเปียกชื้น

 

 

 

“จ..เจ้า..นาย”

 

 

 

กลีบปากบางสั่นไหวรับสัมผัสริมฝีปากอุ่นชื้น

 

 

 

“หนาวมั๊ย”

 

 

 

เพราะถ้าหนาวนิชคุณจะทำให้ร่างที่แนบชิดจนแทบจะกลืนเป็นเนื้อเดียวกันตอนนี้อบอุ่นขึ้นจนร้อนระอุเลยก็ได้….

 

ถ้าอูยองต้องการ

 

 

 

ไม่มีคำตอบใดเล็ดลอดออกมาจากปากอูยอง ริมฝีปากอุ่นทาบทับกลีบปากบางดั่งเยลลี่รสหวาน เขาเลาะลิ้มชิมกลีบปากดูดกลืนรสหวานหอม เรียวลิ้นหยอกล้อเรียวปากบางซุกไซ้แทรกเข้าไปควานหารสหวานหอมที่แอบซุกซ่อนอยู่ภายใน ต