[Fic - KhunWoo] Dream : Chap5

posted on 06 Nov 2010 12:23 by talingping-fiction
 
Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : NC-17

 

 

**เรื่องที่กำลังจะอ่านบรรทัดต่อไปเป็นฟิค-วาย ถ้าใครรับรักนอกกรอบไม่ได้ กดปิดออกไปได้เลยค่ะ

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

 

 

====================

 

 

Chap 5 Sweet and richly scented [ChanHo]

 

 

 

 

 

 

 

กาแฟดำส่งกลิ่นโชยหอมกรุ่นให้ชายหนุ่มที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จได้สูดดมจนเผลอเดินตามกลิ่นหอมที่ลอยฟุ้งในอากาศจากฝีมือใครอีกคนที่ตื่นนอนมาก่อนเขาชานซองวางผ้าขนหนูสีขาวบนศีรษะตัวเองแล้วจัดการเช็ดผมที่ชุ่มไปด้วยน้ำกลิ่นแชมพูผสมกลิ่นสบู่หอมไปทั่วร่างที่สวมเพียงกางเกงขาสั้นสีขาว เรียวตาคมมองร่างที่ยืนหันหลังชงกาแฟในห้องพักเล็ก ๆ แห่งนี้ กวาดตามองร่างเล็กกว่าที่สวมเสื้อกล้ามสีขาวเผยผิวกายขาวละเอียดขาขาวเนียนโผล่พ้นกางเกงขาสั้นสีครีม เขาไล่มองสะโพกผายเต่งตึงน่าสัมผัส ชานซองชอบรูปร่างอวบอิ่มแบบนี้ของจุนโฮมากกว่าร่างผอมบางของผู้หญิงหลายคนที่เข้ามาในชีวิตเขา

 

ชายหนุ่มอยากจะลูบไล้ไปตามเรือนร่างของจุนโฮซะตั้งแต่ตอนนี้ แต่ก็กลัวว่าถ้าขืนทำอะไรลงไปคงได้อาบน้ำกาแฟแทนดื่มแน่ ๆ เขาจรดฝีเท้าเงียบกริบย่องไปทางด้านหลังสูดกลิ่นหอมอ่อน  ๆ จากแชมพูและสบู่กลิ่นเดียวกับเขา

 

“หอมจัง” เสียงกระซิบแผ่วเบาดังข้างใบหู  ไม่รู้ว่าที่ว่าหอมน่ะคือกาแฟหรือกลิ่นกายของจุนโฮที่เขาใช้วงแขนโอบรัดเอวบางจากด้านหลังกันแน่

 

จุนโฮได้แต่ยืนกลั้นยิ้มรับรู้ถึงใครอีกคนโน้มตัวมาด้านหน้าเกยคางลงบนบ่าแผงอกแข็งแรงแนบชิดแผ่นหลังของเขามือหนาลูบไล้หน้าท้องมีกล้ามเนื้อหน่อย ๆ ของจุนโฮ ความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูในร่างกายทุกครั้งที่ชานซองแนบชิดร่างแบบนี้

 

“หอมก็กินซะสิ” จุนโฮพูดเรียบ ๆ เก็บอาการหัวใจพองโตไว้มิดชิด เขาไม่อยากแสดงออกให้ชานซองรู้ว่ารู้สึกดีแค่ไหนที่ชายหนุ่มมาอยู่ใกล้ ๆ แบบนี้ ไม่กล้าแสดงออกมากเกินไปเพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะนึกรำคาญหรือหงุดหงิด แต่กลายเป็นว่าเขาเองต่างหากที่หงุดหงิดหัวเสียหากไม่มีชานซองคอยกวนใจอยู่ใกล้ ๆ

 

ฟอดดด~

 

จุนโฮหันไปทำตาเขียวใส่คนด้านหลังทันทีที่ชานซองยื่นหน้ามากดจมูกหอมแก้มนิ่มของเขาเสียฟอดใหญ่ แถมทำยังทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้กับสิ่งที่ตนเองทำซักนิด

 

“นายมาหอมแก้มชั้นทำไมฮะ!!” ไอ้บ้า หากำไรแต่เช้าเลยนะ เมื่อคืนยังไม่พออีกหรือไงกัน

 

“ก็นายบอกให้ชั้นกิน”ชานซองเอียงคอพูดคางยังเกยบนบ่าเล็กสายตาจับจ้องใบหน้าขาวใสดวงตารีเล็กแวววาวจ้องจะเอาเรื่องแต่ชานซองกลับยิ้มหวานใส่

 

“ชั้นหมายถึงกาแฟนี่” จุนโฮแว๊ดใส่พร้อมชูแก้วกาแฟถ้วยโปรดของชานซองให้ดู ว่าแล้วยังมายิ้มอีกชานซองคนผีทะเล

 

“อ๋อเหรอ...ชั้นนึกว่านายให้ชั้นกินแก้มนายซะอีกนะ” ชานซองส่งสายตาหวานฉ่ำแฝงความนัยมาให้  จุนโฮรู้สึกฉุนเฉียวที่ถูกชานซองหากำไรจากแก้มของเขาแต่เช้าเขาหันขวับหมายจะเงื้อมือทุบหน้าหล่อ ๆ นั้นซักตุ้บแต่ชานซองไวกว่ายกมือข้างหนึ่งคว้าหมัดเล็ก ๆ ที่จ้องจะทุบจรดริมฝีปากลงบนหลังหมัดแผ่วเบา จุนโฮอ้าปากค้างใบหูแดงก่ำจนลามไปทั่วใบหน้า มือที่จ้องจะทุบตีอ่อนยวบพร้อมหัวใจดวงน้อยที่แทบละลายกลายเป็นน้ำไปแล้ว ชานซองยกยิ้มดวงตาคมจ้องมองจุนโฮนิ่ง รั้งร่างเล็กเข้ามาในวงแขน จุนโฮทำอะไรไม่ถูกได้แต่ซุกหน้าลงบนแผงอกกว้าง เขารู้สึกเขินอายจนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาชายตรงหน้า

 

“กินกาแฟซะสิ เดี๋ยวก็เย็นหมดหรอก” จุนโฮก้มหน้าพูดเสียงอู้อี้กับแผงอกกว้าง

 

“ไม่เป็นไรเย็นชั้นก็กินได้ถ้าเป็นฝีมือนายชงให้น่ะ” จุนโฮใบหูแดงก่ำใบหน้าไม่ต้องพูดถึงมันแดงจนกลายเป็นผลเชอรี่สุกไปแล้ว เขาล่ะอยากจะบ้าตาย ไอ้บ้า!! หวานเรี่ยราดอีกแล้วนะ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ชอบที่ชานซองพูดแบบนี้ ถึงมันจะหวานเลี่ยนไปหน่อยก็เถอะ

 

“บ้า!!” เขาล่ะอยากจะทุบชานซองให้ตายคามือจริง ๆ

 

“บ้าแล้วรักหรือเปล่าล่ะ” ชานซองถามล้อ ๆ ส่งสายตากรุ้มกริ่มให้ทำเอาจุนโฮเขินหนักกว่าเดิมปากคอสั่นไปหมด ทั้งเขินทั้งอายจนไม่รู้จะวางหน้ายังไงแล้ว

 

“เลิกพูดไปเลยนะ!!” ชานซองได้แต่กลั้นยิ้ม เขาล่ะชอบใจจริง ๆ ที่เห็นใบหน้าจุนโฮกลายเป็นสีแดงระเรื่อแบบนี้ ไหนจะตาเล็กตี่คู่นี้อีกเวลาโมโหเขามันเบิกกว้างน่ารักน่ามองที่สุด

 

ชานซองคลายวงแขนลงสายตาจับจ้องดวงหน้าหวานฉ่ำเนิ่นนาน สองมือประคองแก้มนุ่มจูบกลีบปากบางยั่วเย้าอย่างรักใคร่ จุนโฮปิดเปลือกตาลงเผยอริมฝีปากรับสัมผัสอุ่นชื้นที่อีกฝ่ายมอบให้ ชานซองกดริมฝีปากซ้ำไปซ้ำมาดูดดึงกลีบปากบางให้ตอบรับสัมผัสอ่อนนุ่ม เขาเอียงหน้ากดริมฝีปากลงเนิ่นนานก่อนถอนริมฝีปากออก เชยคางจุนโฮขึ้นมองดวงตารีเล็กหวานฉ่ำมีเพียงเงาของเขาอยู่ในนั้น กลีบปากแดงระเรื่อจากรสสัมผัส น่ารัก น่าทะนุถนอม

 

ชานซองเอื้อมมือไปหยิบแก้วใบสวยก่อนกุมมือจุนโฮเดินออกจากครัวจุนโฮนั่งบนโซฟาตัวยาวสีดำส่วนชายหนุ่มร่างสูงย่อตัวนั่งบนพื้น เขายกมือที่เกาะกุมอยู่มองนิ้วเรียวขาวอูมที่มีปลายเล็บสีขาวยาวพ้นปลายนิ้วออกมาเขาผละจากจุนโฮเดินตรงไปค้นหาของบางอย่างในลิ้นชักโต๊ะสีน้ำตาลเข้มตรงมุมห้อง ก่อนเดินกลับมานั่งบนพื้นห้องอีกครั้ง ดึงมือจุนโฮวางบนตักค่อย ๆ บรรจงตัดเล็บที่ยาวเ