[Fic - KhunWoo] Dream : Chap4

posted on 05 Nov 2010 21:51 by talingping-fiction
Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : NC-17

 

 

**เรื่องที่กำลังจะอ่านบรรทัดต่อไปเป็นฟิค-วาย ถ้าใครรับรักนอกกรอบไม่ได้ กดปิดออกไปได้เลยค่ะ

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

 

 

====================

 

 Chap 4 : My brother , My life

 

 

 

 

 

อูยองแทบอยากจะกระทืบเท้าลงส้นหนัก ๆ ระบายอารมณ์ที่มันปะทุเดือดถึงขีดสุดในตัวเขาออกไปบ้าง แต่เขาก็ทำได้แค่เพียงข่มตากัดฟันกรอด ๆ พยายามข่มอารมณ์ขุ่นมัวในอกให้มันเจือจางลง ยิ่งคิดยิ่งโมโห ผู้ชายบ้าอะไรวะ งี่เง่าที่สุด อูยองลูบหัวตัวเองที่มีแต่คราบโจ๊กเละ ๆ เต็มไปหมด เสื้อสีขาวเปรอะเปื้อนไม่ได้ดูดีไปกว่าบนศีรษะเขาเท่าไหร่นักเขาหันกลับไปทำตาเขียวใส่ประตูห้องปากก่นด่าไร้เสียงผ่านประตูห้องที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวด้วย...

 

เด็กหนุ่มเดินดุ่ม ๆ เข้าไปในห้องครัวแบบบิวท์อินขนาดใหญ่สีขาวสะอาด เขากระชากตู้เย็นออกลมเย็นจากช่องแช่แข็งปะทะบนใบหน้า อูยองเอื้อมมือควานหาไก่สดที่แม่บ้านซื้อตุนไว้ให้ ก่อนจับไก่ไร้ชีวิตกระแทกลงบนเขียงตามแรงโทสะ เขาหันไปคว้ามีดเล่มใหญ่มาถือไว้ในมือเงื้อสุดแขนฟันฉับลงไปอย่างเดือดดาล

 

“นี่ๆๆๆๆ ไอ้เจ้านายใจร้าย ไอ้เจ้านายใจดำ ไอ้งี่เง่า ไอ้คนปากจัด ไอ้ๆๆๆๆๆๆ”

 

ลิ่มเลือดจากไก่ไร้ชีวิตกระเด็นเปรอะเปื้อนหน้าจากแรงเหวี่ยงที่อูยองสับไก่แทบจะเละไปทั้งตัว เขาละแค้นใจนัก อยากจะสับ ๆ นิชคุณออกเป็นชิ้นๆ อูยองรัวมีดเล่มคมระบายอารมณ์ขุ่นมัวลงไปทั้งหมด เสียงหอบหายใจหนัก ๆ สลับเสียงปึงปังบนเขียงดังกลบเสียงฝีเท้าของใครบางคนที่หยุดยืนมองอยู่ด้านหลัง

 

“โมโหอะไรนักหนาถึงได้ไปลงกับมันซะขนาดนั้นน่ะ” อูยองหันขวับไปทางต้นเสียง เรียวตาเล็กพุ่งสายตาไปยังร่างของแขกผู้มาเยือนใหม่ทันทีลมหายใจระบายออกดังพรืดชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งปรากฎกายขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาไม่ต่างจากเทวรูปกรีกโบราณผู้มีร่างกายปกคลุมด้วยกล้ามเนื้อชนิดที่ใครเห็นต่างลุ่มหลงดั่งต้องมนต์สะกดไม่ใช่แค่เพศตรงข้ามแม้กระทั่งเพศเดียวกันไม่มีใครที่เห็นชานซองแล้วจะไม่ตกหลุมรัก

 

ชายหนุ่มคลายอ้อมแขนที่กอดอกตัวเองออก สาวเท้าเอื่อย ๆ ผ่านประตูไม้สีน้ำตาลกวาดตามองร่างเล็กกว่าเนื้อตัวมอมแมมเลอะเทอะ พวงแก้มแดงก่ำแต่งแต้มด้วยเมล็ดข้าวและใบผักชี แผงอกยุบขึ้นลงตามแรงอารมณ์ที่คุกกรุ่นภายใน เสียงหอบหายใจหนักจากการใช้แรงสับไก่บนเขียงแทนสับคนที่นอนอยู่ในห้องชั้นบน

 

“นี่พี่ชายชั้นเค้ารักนายมากขนาดนี้เลยเหรอ”

 

“หุบปากของนายไปเลยนะชานซอง ไม่งั้นนายจะมีสภาพไม่ต่างจากไอ้ไก่ตัวนั้น” อูยองยกมีดชี้หน้า ก่อนสับลงบนตัวไก่อย่างแรง ตอนนี้แม้แต่เพื่อนเค้าก็ไม่ละเว้น ยิ่งเพื่อนคนนี้เป็นน้องชายของผู้ชายที่แผลงฤทธิ์ใส่เขาเมื่อกี๊ยิ่งละเว้นไม่ได้

 

ชานซองได้แต่กลั้นยิ้ม

 

“นายอย่าพาลสิ ชั้นเป็นคนจ้างนายนะ อย่าลืม”

 

อูยองเบะปาก ถึงเขาจะต้องการเงินมากแค่ไหน แต่มันก็ไม่ได้สำคัญเสมอไปหรอก ที่เขามาทำงานที่นี่ไม่ใช่เพราะเงิน

 

“วันนี้นายว่างหรือไงถึงกลับบ้านได้น่ะ ไม่ต้องเฝ้าจุนโฮเหรอ” อูยองหันกลับไปใส่อารมณ์กับไก่ต่อ เขาใช้มีดคมสับไก่ออกเป็นชิ้น ๆ ตอนนี้เขาหิวจนแทบจะกินไก่ดิบ ๆ ได้ทั้งตัวอยู่แล้ว ทั้งง่วงทั้งเหนื่อย เช้านี้เขาจะจับไก่ตัวนี้ทอดกินให้หนำใจเลย

 

ชานซองมองใบหน้าเพื่อนที่พยายามระงับโทสะแก้มกลมพองลมจนแทบจะปริแตก เขาดึงมีดออกจากมืออูยองแล้วจัดการเศษซากบนเขียงแทนชานซองใช้มีดเลาะเนื้อไก่อย่างชำนาญร่างเล็กกว่าถอยห่างออกเดินดิ่งไปเปิดก๊อกน้ำล้างมือที่เปื้อนไปด้วยเลือดออกแรงถูจนเกินพอดี

 

“ชั้นแค่แวะมาแป๊ปเดียว วันนี้ดูจุนไม่อยู่ชั้นไม่อยากปล่อยจุนโฮไว้ลำพัง”  อูยองเหลือบมองหน้าชานซองถึงจะเพียงแวบเดียวเขาก็เห็นสีหน้าเคร่งเครียดของชายหนุ่มก่อนมันจะเลือนหายไป แรงโกรธของอูยองเมื่อครู่ลดระดับลงแล้วมีบางอย่างที่พวกเขาควรต้องกังวลมากกว่าเรื่องไร้สาระที่นิชคุณทำ

 

“ยังหาตัวซึลองไม่เจออีกเหรอ”

 

“ยัง”ทั้งคู่ได้แต่ยืนเงียบ

 

“ยิ่งหาตัวไม่เจอพวกเราจำเป็นต้องระวังตัวมากขึ้น ชั้นไม่รู้ว่าหมอนั่นจะทำอะไรอีก” มีดในมือยังคงทำงานต่อเนื่อง แต่แรงที่กดลงดูจะใช้มากกว่าปกติ ภาพที่เขาเห็นจุนโฮนอนจมกองเลือดจากฝีมือซึลองยังติดในหัวเขาไม่หายมันทำให้เขาแทบคลั่งทุกครั้งที่นึกถึง นั่นเป็นเหตุผลที่เขาไม่ยอมให้จุนโฮคลาดสายตาเขาไปได้อีก หากจุนโฮไม่ยอมมาอยู่บ้านหลังนี้กับตน ชานซองก็จำเป็นที่จะต้องไปอยู่กับจุนโฮที่อพาร์ตเมนท์แทน ถึงแม้เจ้าตัวจะอาละวาดโวยวายไล่เขาอยู่ทุกวัน แต่ชานซองก็ไม่ยอมกลับ เขากับดูจุนอดีตอริคู่อาฆาตจึงจำเป็นต้องผลัดกันดูแลจุนโฮ มันยิ่งทำให้จุนโฮขาดอิสระภาพมากกว่าเดิม อารมณ์จุนโฮปะทุเดือดไม่ต่างจากภูเขาไฟลาวาขึ้นทุกวันจนเขาต้องคอยกำหราบให้อยู่หมัดแทบทุกคืน หากวันไหนเขาไม่ว่างดูจุนกับพรรคพวกยังดูแลเป็นหูเป็นตาแทนเขาได้บ้างเพราะเขาไม่ไว้ใจอะไรอีกแล้วเขาไม่ต้องการให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยอีก

 

แต่อย่างน้อยเขาก็ถือว่าจุนโฮโชคดีกว่าใครอีกคนที่ต้องกลายเป็นวิญญาณในคืนนั้นถึงแม้ว่าหล่อนจะสมควรตายก็เถอะถึงซึลองจะไม่ได้เป็นคนลงมือปลิดชีพหล่อนแต่อย่างน้อยมันก็มีส่วนในการตายของผู้หญิงคนนั้นรวมทั้งตัวเขาด้วย

 

การที่เจสสิก้าเข้ามาตีสนิทกับนิชคุณล้วนเป็นหมากที่ซึลองวางไว้จัดการกับเขาทั้งนั้น หล่อนก็แค่ทำตามบทที่ซึลองเขียนขึ้นมาแต่บทส่งท้ายที่หล่อนได้รับกลับเป็นเรื่องโหดร้ายเหลือเกิน

 

แต่ถึงแม้ว่าเจสสิก้าตายไปแล้ว หล่อนก็ได้ทิ้งรอยบาปไว้ในใจพี่ชายเขาจนยากที่จะลบออกได้ ชานซองอดคิดไม่ได้ว่า ถ้าไม่บังเอิญคืนนั้นเขาได้รู้จักจุนโฮแล้วตามไปถึงห้องล่ะก็ คนที่ต้องตายอย่างน่าอนาถอาจเป็นชานซองเองก็ได้

 

ถึงเขาจะรู้สึกผิดที่ต้องทิ้งพี่ชายตัวเองไว้เพียงลำพัง ทั้ง ๆ ที่ตัวเองก็มีส่วนทำให้นิชคุณต้องเป็นแบบนี้ เขาก็ยังเลือกที่จะดูแลจุนโฮมากกว่าพี่ชายที่แสนดีของตน เขาพยายามแล้วที่จะทำทุกอย่างให้ดีกับทุกฝ่าย แต่ดูเหมือนมันอาจจะไม่เป็นอย่างที่เขาคิดเท่าไหร่นัก

 

ชานซองหยิบเครื่องปรุงจัดการเตรียมอาหารอย่างเงียบ ๆ จนชานซองเปิดป