[Fic - KhunWoo] Dream : Chap3

posted on 05 Nov 2010 17:02 by talingping-fiction
 
Title : Dream

Status : LongFic

Author : talingping

Fandom : 2PM

Paring : Nichkhun x Wooyoung

Genre : Romantic Suspense

Rate : NC-17

 

 

**เรื่องที่กำลังจะอ่านบรรทัดต่อไปเป็นฟิค-วาย ถ้าใครรับรักนอกกรอบไม่ได้ กดปิดออกไปได้เลยค่ะ

 

***เนื้อหาทั้งหมดเป็นไปตามจินตนาการของผู้แต่งเพื่อความบันเทิงเท่านั้นไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับชีวิตจริงของตัวละครในเรื่องค่ะ

 

 

 

 

====================

 

 Chap 3 Dream & Wake up


 

 

 

ดวงตากลมโตสีนิลปรือตามองแสงดาวสุกสกาว นี่เขาคงฝันเหมือนเดิมอีกแล้วสินะ หากเริ่มเอื้อมมือไขว้คว้าดาวตรงหน้าเขาก็จะจมดิ่งสู่ความมืดมิดเช่นทุกค่ำคืน เพียงแต่คืนนี้ร่างกายที่เคยเย็นเยียบกลับรู้สึกอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั้งร่าง สายลมอบอุ่นโอบกอดเอาไว้  ไม่ต้องเหน็บหนาวอย่างเช่นทุกคืนที่ผ่านมา

 

'ไม่เป็นไรแล้วนะครับ ผมอยู่ตรงนี้นะ'

 

ถ้อยคำหวานหูดังปลอบประโลมใจนิชคุณให้ได้ยินทุกครั้งที่เขาเริ่มทุรนทุราย ร่างกำยำลอยละลิ่วตกสู่พื้นอีกครั้งหลังนิ้วมือเรียวสัมผัสดวงดาวเหมือนเดิมทุกคืน แต่แปลกคืนนี้ร่างเขากลับกระแทกกับ"บางอย่าง" นุ่มนิ่มหอมหวานเหลือเกิน จนเผลอสูดดมไม่ได้

 

หอมจัง  

 

 

ความฝันซ้ำซากที่จบลงด้วยการนองเลือด กลับกลายเป็นดอกไม้กลิ่นหอมหวานตลบอบอวลไปทั่ว ต่างจากกลิ่นคาวเลือดที่เขาได้รับและสัมผัสซ้ำไปซ้ำมาทุกคืน ภาพพร่าเลือนปรากฎร่างใครบางคนดึงเขาเข้ามาในอ้อมกอด อบอุ่น นุ่มนวล เป็นสัมผัสแรกที่นิชคุณไม่เคยรู้จักมาก่อน 'ใคร' หรือ 'อะไร' ที่ทำให้นิชคุณมีความสุขถึงจะเป็นเพียงความฝันก็ตาม

 

.....

......

 

 

ร่างเล็กออกอาการประหม่าเมื่อร่างกายไร้อิสระภาพจากกรงแขนที่โอบกอดเอาไว้ อูยองพยายามบิดกายให้หลุดพ้นเสียงหัวใจที่ดังเป็นจังหวะอยู่ข้างหูอย่างน่าฟัง แก้มนุ่มนิ่มแนบอยู่บนแผงอกแข็งแกร่ง กลุ่มผมสีดำของตนถูกครอบครองจากใบหน้าของใครบางคนที่คลอเคลียไม่ยอมห่าง

 

ทำไมมันถึงเป็นอย่างนี้ไปได้นะ

 

ไอ้คนป่วยลามก!!

 

กี่คืนแล้วนะที่เขาต้องหมดอิสระภาพในอ้อมกอดของนิชคุณ ร่างไร้สตินอนจมอยู่บนเตียงมักพร่ำเพ้อหาใครบางคนที่เขาไม่รู้จัก แต่สุดท้ายคนที่ถูกดึงมาซุกกอดกลายเป็นอูยอง

 

"ปล่อยผมเถอะนะ"

 

เสียงร้องขอเบาแค่นี้ใครเขาจะไปได้ยินกันอูยองเอ้ย

 

เขาได้แต่ค่อนแคะตัวเองอยู่ทุกคืน ทุกทีสิน่า ทำไมไม่ผลักออกไปแรง ๆ ไปเลยล่ะ แค่คนป่วยไร้เรี่ยวแรงคนเดียว มันจะยากเย็นอะไรนักหนา แต่ก็อย่างว่าแหละ ถ้าทำได้ อูยองคงทำไปตั้งแต่คืนแรกที่นิชคุณไขว้คว้าเขามากอดแล้ว

 

คืนแรกที่เขาต้องมาเฝ้าไข้นิชคุณ แค่เห็นคนนอนซมร่างกายสั่นเทิ้มเพราะจับไข้ ไม่รู้ทำไมอูยองจึงทรุดกายลงข้าง ๆ ดวงตาเรียวเล็กมองใบหน้าซีดขาวด้วยความรู้สึกสงสารจับใจ มือไม่รักดีก็ดันปัดปรอยผมเปียกลู่ล้อมกรอบใบหน้าราวเทพบุตรนั้นออก

 

'..จ..เจ..ข.อ.โทษ..'

 

 

เสียงพร่ำขอโทษใครบางคนดังลอดกลีบปากอ่อนนุ่มบิดกายทุรนทุรายจนเขาอดสงสารไม่ได้ ผ้าขนหนูเนื้อดีถูกบรรจงเช็ดหน้าดับพิษไข้ให้ความร้อนในร่างกายคลายลงมือเล็กกุมมือคนไร้สติไว้แน่น

 

"ไม่เป็นไรแล้วนะครับ ผมอยู่ตรงนี้นะ"

 

ดูเหมือนอีกคนจะรับรู้ถึงคำพูดปลอบโยนอาการทุรนทุรายจึงผ่อนคลายลงลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมออีกครั้งและก็เป็นเขาเองอีกนั่นแหละที่ทำตัวมีมนุษยธรรม เห็นร่างอีกคนหนาวสั่นก็คว้าให้เข้ามาอยู่อ้อมกอดไม่ได้

 

ใจดีจังเลยนะอูยอง

 

เห็นมั๊ยความใจดีของนายถึงต้องขาดทุนทางร่างกายแบบนี้ทุกที

 

ถึงนิชคุณจะไม่รู้หรอกนะว่า ไออุ่นที่ได้ทุกคืนน่ะมาจากร่างกายจางอูยองล้วน ๆ ไม่ใช่ผ้าห่มผืนหนาราคาแพงก็เถอะนะอูยองได้แต่ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดที่บัดนี้นิชคุณกอดรัดเขาไม่ปล่อย   เขากลัวสายน้ำเกลือของคนป่วยขี้ละเมอจะหลุดเลือดไหลนองเเหมือนคืนก่อนอีก คืนนี้เขาจำต้องนอนนิ่ง ๆ เข้าไว้

 

แต่....

 

หัวใจอูยองกำลังจะหยุดเต้นแล้ว

 

 

‘ไม่นะ’

 

 

อูยองได้แต่ร้องอุธรณ์ในอกเมื่อนิชคุณเริ่มกอดก่ายเขาเหมือนทุกคืน ริมฝีปากนุ่มเริ่มไต่ลงจากกลุ่มผมหอมละมุน ไล้ลงริมใบหูนุ่มนิ่มของตน ลมหายใจร้อนจากพิษไข้รดอยู่ริมใบหู อูยองเกร็งจนตัวแข็งไปทั้งร่าง อากาศในปอดเริ่มขาดหายจมูกโด่งเริ่มไซ้ตามซอกคอสูดกลิ่นหอมหวานอย่างไม่รู้จักเบื่อ รอยแดงสีกุหลาบปรากฎบนซอกคอขาว เสียงงึมงำดังจากคนป่วยเป็นระยะฝ่ามือหนาลูบไล้แผ่นหลังเนียนนุ่ม อูยองขนลุกไปทั้งร่าง

 

‘อ...อย่า...’

 

เสียงครางประท้วงดังขึ้นพร้อมกับดันไหล่หนาที่เริ่มโอบดุนหลังเขาให้ใกล้แผงอกมากขึ้น

 

 

‘อื้ออ!!~...’

 

 

อูยองร้องได้แค่นั้น แรงสัมผัสจากริมฝีปากร้อนอุ่นชื้นรุกรานเอาแต่ใจ สอดแทรกเรียวลิ้นชื้นกวาดต้อนรสหอมหวานในโพรงปาก ดูดดึงกลีบปากบางบนล่างแดงช้ำดั่งเยลลี่เนื้อนุ่ม เสียงครางอื้ออึงครั้งแล้วครั้งเล่า มือร้อนปัดป่ายไปทั่วเคล้นคลึงเนื้อเนียนละเอียดไปทั่วแผ่นหลัง กายสนิทแนบแน่นแทบเป็นเนื้อเดียวกันลมหายใจอูยองขาดห้วง มือเล็กดันไหล่หนาออก

 

 

เขาจะทนไม่ไหวแล้ว 

 

 

อูยองใช้แรงทั้งหมดที่มีผลักนิชคุณที่พยายามจะดึงดันเอาแต่ใจอยู่ กำปั้นเล็ก ๆ หันไปทุบอกร่างไร้สติผวาเฮือกปล่อยอ้อมแขนออกจากการเกาะกุม เด็กหนุ่มปากคอสั่นนั่งมองนิชคุณที่หลับสนิทอีกครั้ง แววตาหวาดหวั่นจ้องมองร่างไร้สติบนเตียงหนา ก่อนกระเถิบถอยลงจากเตียง นิ้วเรียวเล็กแตะกลีบปากแดงช้ำจากรสจูบ เนื้อกายร้อนผ่าวจากรอยสัมผัสยังครุกรุ่นไปทั่วร่าง ถึงเขาจะเริ่มคุ้นชินกับอาการละเมอของนิชคุณบ้างแล้วแต่ดูเหมือนว่าคืนนี้อูยองจะขาดทุนมากกว่าทุกคืนที่ผ่านซะมาอีก

 

 

ทำไมเป็นอย่างนี้ไปได้นะ 

 

 

 

อูยองลากผ้าห่มผืนหนากับหมอนใบโตลงไปปูนอนบนพื้นด้านล่างคืนนี้ยอมนอนบนพื้นแข็งๆ ดีกว่าไม่อย่างนั้นเขาก็ไม่มั่นใจหรอกว่าทุกอย่างจะจบแค่ "จูบ" หรือเปล่า

 

 

 .....

 .....

 

 

 

ผลั่กกกกกก!!!! 

 

 

"โอ๊ยยยยย!!!"

 

 

 

ร่างเล็กกลิ้งหลุน ๆ ไปตามแรงเหวี่ยงของผ้าห่มที่เขาคลุมกายเขาไว้เมื่อคืน อูยองงัวเงียยื่นมือคว้าผ้าห่มผืนหนากระตุกกลับมาห่มร่างก่อนนอนคุดคู้เหมือนเดิม เขาเพิ่งนอนไปได้ไม่ถึงสามชั่วโมงเลย มันจะอะไรกันนักหนาเนี่ย

 

 

"ตื่นเดี๋ยวนี้นะ!!"

 

 

 พูดไม่พูดเปล่า ยังมีเครื่องทุ่นแรงเบื้องล่างสะกิดยิก ๆ ให้เขาหลุดจากกองผ้าห่มกองโตอีกต่างหาก

 

 "หุปปากนะ คนจะนอน!!!"

 

 

อูยองตวาดเสียงลั่น ไม่ได้ลืมตาขึ้นมามองเลยว่าเสียงนั้นเป็นใคร ก็เขาง่วงนี่นา เมื่อคืนล้มตัวลงนอนได้ไม่เท่าไหร่ เสียงนิชคุณก็เพ้ออีกรอบ พอลุกไปดู เขาก็ถูกอีกคนคว้าไปกอดอีกครั้ง แล้วกว่าเขาจะหลุดมาได้ ยากกว่ารอบแรกที่เขาผละออกมาเสียอีก

 

"แคว่กกก!!!"

 

ผ้าห่มถูกกระชากอย่างแรงตามด้วยเสียงลมหายใจฟืดฟาดดังรดใบหน้าเขาอยู่ อูยองหยีตามองร่างที่กวนใจเขา หน้าคุ้น ๆ แฮะ เหมือนเคยเห็นที่ไหนเนี่ย ตาเรียวเล็กพยายามปรือตาปรับโฟกัสให้ชัดขึ้นหล่อยังกับเทพบุตรขนาดนี้ เป็นใครไปไม่ได้นอกจาก...

 

"เฮ้ย!!"

 

เสียงร้องสองเสียงประสานกันอย่างไม่ตั้งใจ ผงะทั้งคนเพิ่งตื่นนอนและคนปลุก อูยองเผลอดึงผ้าห่มคลุมกายมิดชิด แววตาหวาดหวั่น นี่ฟื้นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ถึงมือนึงยังเกาะกุมเสาแขวนขวดน้ำเกลือแน่นใบหน้าซีดเซียวปากขาวซีดก็ตามเถอะ ดวงตากลมโตสีนิลยังแดงก่ำจากพิษไข้ มันยิ่งทำให้นิชคุณดูเหมือนปีศาจร้ายแฝงกายในร่างเทพบุตรยังไงยังงั้นแหละ

 

"นายเข้ามาทำอะไรในห้องชั้นฮะ!!"  น่าน ตื่นมาก็อาละวาดเลยนะ

 

"ผมก็มาเฝ้าไข้เจ้านายไงครับ"  ดวงตากลมโตหรี่ลง จ้องมองหนุ่มน้อยแก้มห้อยที่ยื่นตาปรือมองเขา รอยยิ้มหวานเลี่ยน ๆ ส่งมาอย่างประจบเอาใจ แถมยังเรียกเขาว่า “เจ้านาย” แทนที่จะเรียก “คุณชายใหญ่”  แบบคนในบ้านนี้อีก ลามปามเหลือเกินนะ

 

"ใครใช้ให้นายมาวุ่นวายกับชั้น"โห พูดงี้นะใครกันแน่ที่วุ่นวายฮะ ไม่ใช่ตัวเองหรอกเหรอ หนอย รู้งี้นะให้นอนจับไข้หนาวตาย ไม่ให้นอนกอดมาซะตั้งหลายคืนแล้วตื่นมาอาละวาดแผลงฤทธิ์ว่าเขาปาว ๆ อย่างนี้หรอก ไอ้ผู้ชายใจร้าย!!

 

นิชคุณจ้องหน้าอูยองที่ได้แต่ก้มหน้าทำปากขมุบขมิบใส่เขา

 

"ออกไป!!!"

 

"......"

 

"ชั้นบอกให้ออกไปไง หูแตกหรือไงฮะ!!!"

 

ได้ยินแล้ว เต็มสองหูด้วย แต่.....

 

"ผมไม่ไป ผมจะอยู่"

 

 "หน้าด้าน"

 

โห!!แรงไปหรือเปล่าครับเจ้านาย แต่นึกเหรอว่าคำพูดแค่นี้จะทำอะไรกับจางอูยองหน้าหนาคนนี้ได้น่ะ ยากครับขอบอก

 

"แล้วเนี่ยเจ้านายจะไปไหนครับ"

 

อูยองเสเปลี่ยนเรื่อง เดินยังไม่ค่อยจะไหวแล้วจะลุกไปไหนกัน

 

"อย่ายุ่ง!!!"

 

ชิ้งงงง+ + + +

 

ทีอย่างนี้ล่ะไม่ให้ยุ่งนะ ทีเมื่อคืน....

 

จู่ ๆ อูยองก็หน้าร้อนผ่าว หูแดงลามจนทั่วใบหน้า เขาคิดบ้าอะไรอยู่เนี่ย !!!

 

ไอ้เด็กประหลาด พูดแค่นี้ก็ต้องแก้มแดงด้วย

 

"อ๊ะ!เจ้านาย เดี๋ยวผมประคองให้นะ"

 

"ไม่ต้อง!!"

 

"ไม่เป็นไรครับ ผมไม่คิดเงินเพิ่มหรอกน่า"

 

"อย่ายุ่งได้มั๊ย!!!"

 

"แค่นี้ทำไมจะยุ่งไม่ได้เล่า"

 

"ก็บอกว่าไม่ต้องไง!!!"

 

"ก็อยากช่วยนี่ครับ"

 

"อยากช่วยมากนักรึไง"

 

นิชคุณหรี่ตามองก่อนยกยิ้มเจ้าเล่ห์ เขากวาดตามองร่างเล็กตรงหน้าแววตาอ้อยอิ่ง อูยองร้อนผ่าวไปทั้งตัว ลม

หายใจเริ่มติดขัดเมื่อชายร่างสูงยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ๆ ลมหายใจร้อนรดพวงแก้มกลมจนขึ้นเลือดฝาด แววตาหวาดหวั่น อูยองก้าวถอยหลังยาว ๆ เมื่อรู้สึกว่าตัวเองกำลังไม่ปลอดภัย แต่ดูเหมือนว่ามันจะช้าไปสำหรับคนขายาวอย่างนิชคุณ มือข้างหนึ่งกำเสาน้ำเกลือแน่นแต่อีกม